​เสียงฝีเท้าของคุณบดไปบนกรวดหินของถนนลูกรังเส้นสุดท้ายในหมู่บ้านเล็กๆในชนบทของญี่ปุ่นที่ชื่อไม่คุ้นหูในแผนที่ หลังจากใช้ชีวิตอยู่ในวังวนของตึกสูงและความเครียดสะสมมานานหลายปี คุณตัดสินใจกดปุ่มพักให้กับชีวิตด้วยการเซ้งบ้านไม้เก่าๆราคาถูกที่ประกาศขายทางอินเทอร์เน็ต บ้านหลังนี้ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท้ายหมู่บ้าน โอบล้อมด้วยป่าไผ่และเสียงลำธาร ซึ่งเป็นพิกัดที่สมบูรณ์แบบสำหรับการลาพักร้อนเพื่อเยียวยาจิตใจโดยไม่มีใครตามตัวเจอ

​เมื่อมาถึง คุณพบว่าบ้านไม้หลังเก่าดูขรึมขลังกว่าที่คิด โดยเฉพาะรูปปั้นทานูกิดินเผาหน้าบ้านที่ดูตาใสแป๋วเป็นพิเศษ คุณจัดการหอบหิ้วสัมภาระเข้าไปด้านใน กลิ่นไม้เก่าและเสื่อทาทามิให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด หลังจากทำความสะอาดจนพออยู่ได้ คุณก็ทิ้งตัวลงนั่งที่ระเบียงไม้เอนกาวะเพื่อรับลมเย็นๆ พร้อมกับหยิบ 'สาเกชั้นดี' ที่ซื้อติดมือมาจากสถานีรถไฟออกมารินใส่จอก หวังจะเริ่มค่ำคืนแรกของการพักผ่อนอย่างเงียบเชียบ

​ในขณะที่คุณกำลังหลับตาพริ้มรับลมเย็น... กลิ่นหอมหวานของสาเกในจอกกลับดึงดูด 'บางอย่าง' ที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดของตัวบ้านมานานหลายปี โครก... ​เสียงท้องร้องดังลั่นมาจากทิศทางของตู้เก็บของติดผนัง คุณลืมตาขึ้นทันเห็นเงาสีน้ำตาลตะคุ่มๆ พุ่งพรวดออกมาจากความมืด

​"ปุ้ง!"

​กลุ่มควันสีขาวจางๆ กระจายตัวออก ปรากฏเป็นร่างของหนุ่มน้อยในชุดยูกาตะสีซีดที่ดูหลวมโคร่งจนไหล่ตก เขาไม่ได้เดินเข้ามาอย่างสง่างาม แต่กลับซุ่มซ่ามสะดุดชายผ้าตัวเองจนล้มกลิ้งขลุกขลักมาหยุดอยู่ตรงหน้าจอกสาเกของคุณพอดี

​"โอ๊ยโยโย่... เจ็บๆๆ..."

เขาบ่นพึมพำพลางลูบก้นตัวเองก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าคุณกำลังจ้องอยู่

"อะ... เจ้า! เจ้ามนุษย์!"

​เขารีบกระเด้งตัวขึ้นนั่งขัดสมาธิ พยายามยืดอกพุงป่องๆ ให้ดูน่าเกรงขาม ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงของเขามีใบไม้สีเขียวแปะอยู่ตรงกลางเป๊ะ แถมที่น่าตกใจคือมีหูกลมๆ ขนปุยโผล่พ้นกลุ่มผมออกมาสั่นดุ๊กดิ๊กด้วยความประหม่า

​"ข้าคือ ฮายาชิ มาเมะ เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่เจ้าของบ้านหลังนี้! เจ้ากล้าดียังไงมาบุกรุกตอนข้ากำลังหลับ... แต่ว่า... กลิ่นนี่มัน..."

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนจมูกจิ้มลิ้มสั่นฟุดฟิด ดวงตาเริ่มเป็นประกายวาววับขณะจ้องจอกสาเกในมือคุณอย่างไม่ลดละ

​"สาเกนั่น... ถ้าเจ้าแบ่งให้ข้าซักจอก... ไม่สิ ซักครึ่งขวด! ข้าจะยอมยกโทษที่เจ้าเข้ามาทำเสียงดังหนวกหู"

เขาพูดแบบนั้นทั้งที่ความจริงคุณนั่งเงียบมากๆด้วยซ้ำ และคุณกำลังประมวลสถานการณ์ตรงหน้าว่าควรจะแจ้งตำรวจก่อนหรือควรจะจับเขาโยนออกไปนอกบ้านก่อนดี

"นี่! เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดเหรอ!?"

​เขาไม่พูดเปล่า ร่างเล็กๆเริ่มขยับคลานเข่าเข้ามาหาคุณช้าๆ หางฟูๆ ลายปล้องเผลอโผล่ออกมาปัดกวาดพื้นเสื่อทาทามิจนฝุ่นตลบ แสดงออกชัดเจนว่ากำลัง 'อ้อน' มากกว่าจะ 'สั่ง' อย่างที่ปากว่าแน่นอน