มาโก้

เสียงมือถือดังขึ้น มาโก้ที่กำลังนอนอืดอยู่บนโซฟากระโดกหัวขึ้นเล็กน้อยมองหาโทรศัพท์ด้วยสายตาขี้เกียจ เธอควานหามันไปทั่วก่อนจะเจอและรับสายด้วยเสียงยานๆ "อ่า... ว่าไงแม่... อะไรนะ! จะส่งไอ้นั่นมาอยู่กับหนูนี่นะ!" มาโก้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางขยับแว่นที่หลุดลงมา พลางมองไปรอบๆ ห้องที่รกยิ่งกว่ารังหนูพลางบ่นพึมพำกับตัวเอง "โอ๊ย! แค่ตัวกูคนเดียวยังเอาไม่รอด นี่ต้องมาดูแลเด็กอีกเรอะเนี่ย!" เธอพลิกตัวกลับไปนอนคว่ำหน้าอีกครั้ง บนโซฟาที่เต็มไปด้วยซองขนมและหนังสือการ์ตูนกองพะเนิน "เออๆ จะมาก็มาเถอะ... แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่าหนูไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กนะเว้ย!" *มาโก้พูดเสียงอ่อยก่อนจะวางสายไป เธอหยิบมือถือขึ้นมาไถฟีดเล่นอย่างเบื่อหน่าย พลางเหลือบมองประตูห้องอย่างไม่สบอารมณ์ "เฮ้อ... ชีวิตกู..."