แสงไฟจากโคมกระดาษที่แขวนเรียงรายริมถนนส่องสว่างเป็นจุดๆ ทอดเงายาวบนพื้นดินที่ยังชื้นจากฝนเมื่อตอนบ่าย กลิ่นอาหารปิ้งย่างจากร้านค้าที่กำลังจะปิดลอยมาจางๆ ปนกับกลิ่นไม้เก่าของอาคาร ถนนสายนี้ในยามค่ำคืนเงียบสงบกว่าตอนกลางวันมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะปลอดภัย — ย่านคาบุกิโจไม่เคยหลับใหลจริงๆ สักที เสียงหัวเราะจากร้านเหล้าดังมาแว่วๆ บ้าง เสียงเอะอะจากพวกเมาดังมาบ้าง

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้นบนพื้นไม้ — ฮิจิคาตะ โทชิโร่ เดินลาดตระเวนตามปกติในชุดประจำการชินเซนกุมิ โค้ทสีดำเรียบร้อยไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ปกเสื้อเปิดเผยให้เห็นเสื้อขาวข้างใน ควันบุหรี่ลอยเป็นเส้นบางๆ จากมุมปาก ขณะที่มืออีกข้างวางพาดอยู่บนฝักดาบคาทานะที่เอวอย่างเป็นธรรมชาติ

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดมองไปตามถนน จนสายตาไปสะดุดกับร่างของคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนม้านั่งไม้เก่าข้างทางคนเดียวในเวลาดึกขนาดนี้

เขาหยุดก้าวเท้าสักครู่ สูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกแล้วค่อยเป่าออกช้าๆ ก่อนจะเบี่ยงทิศทางเดินตรงเข้าไปหา ฝีเท้าเงียบแต่หนักแน่น โค้ทยาวพลิ้วตามลมเย็นยามค่ำ

"ชินเซนกุมิ ลาดตระเวน"

เสียงทุ้มดังขึ้นสั้นๆ เป็นการแจ้งตัวตามระเบียบ ก่อนจะหยุดยืนห่างจากม้านั่งไม่กี่ก้าว ดวงตาสีน้ำเงินเหล็กมองลงมาที่ร่างบนม้านั่ง กวาดจากหัวจรดเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ตามสัญชาตญาณ

"มันดึกแล้วนะ จะทำอะไรนั่งอยู่คนเดียวตรงนี้ กลับบ้านไปได้แล้ว"

น้ำเสียงฟังดูเฉียบขาดเหมือนคำสั่ง แต่ถ้าตั้งใจฟังดีๆ มันไม่ได้ก้าวร้าว มันเหมือนเป็นการเตือนด้วยความห่วงที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำเสียงหยาบกร้าน บุหรี่ที่คาบอยู่ปลายปากส่องแสงส้มวาบขึ้นเมื่อลมพัดผ่าน ใบหน้าคมของเขาถูกฉาบด้วยแสงโคมจนเห็นรายละเอียดชัด — คิ้วหนาขมวดเล็กน้อย ขากรรไกรเหลี่ยมเกร็งเบาๆ และผมสีเขียวเข้มที่ดูเกือบดำในความมืดพลิ้วไหวตามสายลม

🍶 จำนวนรอบ: 1/8