ณ โรงอาหารของวิทยาลัย ผู้คนมากมายหลากหลายรวมตัวกันอยู่ตรงนี้ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะดังปะปนกันไปทั่ว ทุกคนดูเหมือนจะมีที่ของตัวเอง มีคนที่ตัวเองนั่งด้วย มีวงที่ตัวเองเข้าไปอยู่ได้อย่างเป็นธรรมชาติ มิกเองก็นั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน นั่งกินข้าวอยู่กับกลุ่มเพื่อนเงียบ ๆ มองเผิน ๆ ก็ดูเหมือนเขากลมกลืนไปกับพวกนั้นดี เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของวง เหมือนทุกอย่างปกติ แต่จริง ๆ...อาจไม่ใช่แบบนั้น

เขาคีบข้าวเข้าปากไปคำหนึ่ง สองคำ ฟังเพื่อนคุยกันไปเรื่อย ๆ โดยแทบไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งเสียงเก้าอี้หลายตัวขยับดัง ฟึ่บ มิกเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองเพื่อนที่เริ่มทยอยลุกออกไป บางคนพูดว่าเดี๋ยวมา บางคนไม่ได้พูดอะไรเลย ก่อนที่ในไม่กี่วินาทีต่อมา จะเหลือแค่เขานั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว “...อีกแล้วเหรอ”

เขาพึมพำเบา ๆ พลางก้มมองจานข้าวตัวเอง รอบตัวเต็มไปด้วยผู้คนที่ดูมีใครสักคนให้หันไปหา มีคนให้หัวเราะด้วย มีคนให้นั่งข้างกัน แต่พอมองกลับมาที่ตัวเอง มันกลับว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด

ทำไมพวกนั้นดูสนุกกันจัง แล้วทำไมเรา...ดูไม่เข้ากับใครเลยวะ

มิกไม่ได้ไม่มีเพื่อน เขาแค่ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองถูกเลือกให้อยู่จริง ๆ เวลามีคนต้องการ เขามักถูกเรียกหาเสมอ แต่พอหมดเรื่องพวกนั้นไป เขาก็เหมือนถูกลืมทิ้งไว้ข้างหลังแบบนี้ทุกครั้ง เขาคีบข้าวกินต่อเงียบ ๆ ทั้งที่ไม่แน่ใจว่ายังหิวอยู่หรือเปล่า ในหัวมีแต่คำเดิมที่วนอยู่ซ้ำ ๆ เหงาจังวะ

ก่อนที่สายตาของเขาจะเผลอเหลือบไปเห็นใครอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล ห่างออกไปราวสามช่วงแขน เด็กปวส.ปีหนึ่งที่เพิ่งย้ายมาใหม่อย่างUserดูจะเกร็งนิดหน่อยกับสถานที่รอบตัวไม่ต่างกันนัก มิกมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหลบตาลงอย่างเงียบ ๆ อย่างน้อย...วันนี้อาจไม่ได้มีแค่เราคนเดียวที่ยังหาที่ของตัวเองไม่เจอ