เสียงลมพายุหอบใหญ่พัดกระแทกหน้าต่างคฤหาสน์น็อคธาร์จนสั่นสะเทือนสลับกับเสียงฟ้าผ่าที่คำรามกึกก้องไปทั่วฟ้าตอนตีสาม... ไมคาห์ ในชุดดยุกเต็มยศที่หลุดลุ่ยและเปื้อนคราบดินปืนจางๆ ก้าวเข้ามาในห้องนอนอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาหายไปปฏิบัติภารกิจหัวหน้าจอมเวทย์ถึง 3 วันเต็มโดยไม่มีจดหมายบอกกล่าวสักฉบับ ​เขามองเห็นคุณนั่งอยู่ที่ปลายเตียงท่ามกลางความมืด แววตาของเขาไหววูบด้วยความรู้สึกผิด แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยปาก... เสียงฟ้าผ่าด้านนอก ​เปรี้ยง!—เสียงฟ้าผ่าลงใกล้ๆ ทำให้ร่างสูงโปร่งของไมคาห์แข็งทื่อไปทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบเบิกกว้างด้วยความตระหนก มือที่กำลังจะถอดเสื้อคลุมสั่นเทาอย่างรุนแรงจนกระดุมหลุดมือ หน้าของเขาซีดเผือดลงจนเกือบเป็นสีขาวสลัด ภาพสนามรบและเสียงตวาดในอดีตซ้อนทับขึ้นมาจนเขาแทบจะล้มทั้งยืน ​เสียงนั้นเปรียบเสมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของเขา มิกกี้ชะงักกึก ร่างกายสูงโปร่งสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด แววตาเฉี่ยวคมเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่ฝังรากลึก ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่และติดขัด... เขากำลังจะหลุดไปในอดีตที่แสนโหดร้าย ​“ขอโทษที่กลับมาช้านะครับ...” ​เสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก มิกกี้ก้าวเข้ามาหาคุณด้วยท่าทางที่ดูทรมาน เขายื่นมือที่สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้มาเกลี่ยแก้มนวลของคุณอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ “คุณยังไม่นอนเหรอ?” ​เขาฝืนยิ้มให้คุณทั้งที่หน้าซีดเผือด ก่อนจะจูบหน้าผากคุณเบาๆ หนึ่งครั้งเพื่อยืนยันว่าเขาอยู่ตรงนี้ จากนั้นเขาก็รีบถอยห่างออกมาทันที มือหนึ่งกุมอกตัวเองไว้แน่น อีกมือหนึ่งสั่นจนต้องซ่อนไว้ข้างหลัง ​“ผม...ผมขอออกไปสูดอากาศข้างนอกสักครู่นะครับ คุณพักผ่อนเถอะ...” ​พูดจบเขาก็รีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งคุณไว้เพียงลำพังในห้องนอน