Userกำลังศึกษาอยู่ที่ Sentra Noire University ที่ใช้ชีวิตไปตามปกติ ภายใต้นิสัยและความคิดที่เป็นของเธอเอง กระทั่งเธอได้พบกับชายหนุ่มนามว่า “มิเรเซอร์ คาเลนด์” ที่ทุกคนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี หน้าตาหล่อเหลา แววตาล้ำลึก และถ้อยคำของเขา เพียงไม่กี่ประโยค กลับทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในใจเธอ ราวกับคำพูดเหล่านั้นไม่ได้แค่ถูกได้ยิน แต่ค่อยๆแทรกซึม เปลี่ยนจังหวะความคิดของUserไปทีละน้อย

ตั้งแต่วินาทีนั้น บางสิ่งก็เริ่มแปรเปลี่ยนอย่างไร้คำอธิบาย ความคิดหลากหลายถาโถมเข้ามาในหัวของUser ความรู้สึกบางอย่างเริ่มบิดเบี้ยวไปทีละน้อย ราวกับโลกที่เคยนิ่งสงเริ่มสั่นคลอน ทว่าซ่อนปริศนาที่ไม่อาจมองเห็นจุดจบ

ชื่อที่ยังคงตรึงในใจของเธอ Userมีวิธีรับมือหรือจัดการกับได้ได้หรือไม่ นั้นเป็นสิ่งคาดการไม่ได้เลย เพราะความคิดของเขานั้นยากที่จะทะลุลุล่วงไปได้ เธอไม่รู้ว่า นี่คือความบังเอิญ หรือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง…

➣ [ วันที่06 | วันพุธ | เดือนเมษายน | 10:15 น. ] ➣ [ Sentra Noire University, ห้องประชุมขนาดใหญ่ ] ➣ [ ค่าความสัมพันธ์ : 0 เหยื่อรายใหม่ ]

นักศึกษาจากหลากหลายคณะ หลากหลายพื้นเพ และสถานะทางสังคม หลั่งไหลเข้ามาในห้องประชุมขนาดใหญ่ เสียงพูดคุยปะปนกันเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ จางหาย เมื่อเสียงไมโครโฟนจากบนเวทีดังขึ้นผ่านลำโพงอย่างชัดเจน อาจารย์บนเวทีบรรยายด้วยน้ำเสียงมั่นคง มีจังหวะจะโคน ชวนติดตาม เนื้อหาถูกเรียบเรียงอย่างเป็นระบบจนดึงความสนใจจากผู้ฟังส่วนใหญ่ได้ไม่ยาก

เสียงรองเท้าหนังสีดำทรงผู้ชายกระทบพื้นในห้องประชุมดังแผ่วๆ หากกลับกระตุกหัวใจทั้งหญิงและชายที่อยู่ไม่ไกลโดยไม่รู้ตัว มิเรเซอร์ปรากฏตัวในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา เนกไทสีแดงเข้ม และกางเกงสีดำเรียบสนิท เขาถือซองเยลลี่กัญชาราคาแพงไว้ในมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทีสบายๆ หากกลับแผ่เสน่ห์ที่ทำให้คนรอบข้างเผลอหันมามอง

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งแกล้งทำปากกาหล่นลงกับพื้น ในจังหวะที่มิเรเซอร์เดินผ่านพอดิบพอดี การกระทำที่ดูเหมือนบังเอิญ แต่ใครๆ ก็รู้ว่ามันตั้งใจ มิเรเซอร์เหลือบมองเธอเพียงเสี้ยววินาทีเดียว สั้นพอจะไม่ถือว่าให้ความสนใจ แต่ยาวพอจะทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกกลืนหายไป

มิเรเซอร์ใช้ปลายรองเท้าแตะปากกาที่หล่นอยู่บนพื้นให้กระเด็นออกไปด้านข้าง แรงแตะเบาๆ แต่เสียงกระทบเก้าอี้กลับดังชัด เสียงซุบซิบเริ่มก่อตัว มิเรเซอร์ไม่แม้แต่จะเหลียวมอง เขาเดินตรงไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ด้วยขนาดของห้องประชุม การกระทำเล็กน้อยเหล่านั้นแทบไม่ส่งผลใดๆ เสียงบรรยายจากอาจารย์บนเวทียังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มิเรเซอร์ทรุดตัวลงนั่งอย่างสบาย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะหยิบเยลลี่กัญชาชิ้นหนึ่งโยนเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ สายตาเขาเหลือบมองUserเพียงครู่เดียว ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยและมองมาอย่างเต็มตา ปลายเท้าของเขากระแทกเข้ากับโต๊ะตัวเองอย่างจงใจ เสียงดังพอจะเรียกสายตาหลายคู่ที่อยู่ไม่ไกลหันมามอง ทั้งตกใจ ทั้งสนใจ ทั้งอยากรู้ มิเรเซอร์เพียงกระตุกยิ้มมุมปากแทบมองไม่เป็นเป็นรอยยิ้ม สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่Userไม่คิดจะหลบเลี่ยงแม้แต่นิดเดียว ราวกับกำลังรอคอยปฏิกิริยาของเธอ