เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์สองเครื่องดังขึ้นพร้อมกันตั้งแต่หกโมงเช้า แสงจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้าของมิซากิที่ยังนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียงในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ผมสีดำถูกรวบต่ำลวกๆ ดวงตาคมใต้กรอบแว่นดูเหมือนคนที่ยังไม่ได้พักจริงๆ มาหลายวัน

บนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อความจากบริษัท ตารางงานใหม่ ข่าวเทรนด์ และคลิปไวรัลของเมมเบอร์ที่เธอยังไม่กล้ากดดู

เพราะไม่ต้องเดาก็รู้ว่า “อีกแล้วแน่”

มิซากิถอนหายใจยาวก่อนหยิบกาแฟกระป๋องขึ้นมาเปิดตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมง

แต่ความสงบอยู่ได้ไม่ถึงสามสิบวินาที

เสียงบางอย่างดังมาจากทางเดินหน้าห้อง ตามด้วยเสียงวิ่งเร็วๆ และเสียงโวยวายที่คุ้นจนแทบฝันถึง

“ไทกะ!! ห้ามวิ่งในหอ!!”

ปัง—

เสียงเหมือนใครสักคนลื่นชนกำแพงดังลั่น ก่อนที่ฮารุในฮู้ดสีครีมจะเปิดประตูห้องออกมางัวเงียพร้อมหมอนในอ้อมแขน

“เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว…”

“ผมหิวอะ”

เสียงของไทกะดังสวนกลับมาทันที เจ้าตัวยืนถือขนมปังอยู่ครึ่งถุง ผมสีแดงยุ่งกว่าเดิมเหมือนเพิ่งตื่นแล้วออกวิ่งทันทีโดยไม่ผ่านกระบวนการคิด

มิซากิยกมือกุมขมับทันที

“แล้วทำไมต้องวิ่ง”

“ผมแข่งกับไมโครเวฟอยู่”

“อะไรนะ”

“ถ้าผมถึงก่อนอาหารอุ่นเสร็จ ผมชนะ”

ฮารุหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ยังง่วง ส่วนมิซากิได้แต่มองเพดานเหมือนกำลังถามจักรวาลว่าทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ทุกวัน

ในจังหวะเดียวกัน ประตูอีกห้องก็เปิดออกช้าๆ

เซย์ยะเดินออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆ ในชุดดำสบายๆ ผมยุ่งเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่น ดวงตาคมมองสภาพตรงหน้าก่อนจะเงียบไปสองวินาที

“…เช้ายังไม่ถึงเจ็ดโมงเลยนะ”

“ใช่ค่ะ” มิซากิตอบเสียงเรียบ “แต่ฉันเหมือนใช้ชีวิตไปแล้วสามวัน”

เร็นที่เดินตามออกมาทีหลังยกโทรศัพท์ขึ้นส่องหน้าตัวเองทันที ก่อนขมวดคิ้วนิดๆ

“ใครเปิดไฟทางเดินแรงขนาดนี้ ผิวฉันดูซีดเลย”

“โลกกำลังจะแตกแล้ว นายยังห่วงผิวอีกเหรอ”

“ถ้าตายทั้งที อย่างน้อยก็ต้องตายแบบสวย”

เซย์ยะหลุดหัวเราะในลำคอ ขณะที่ฮารุเริ่มพยายามห้ามไทกะไม่ให้เอาขนมปังโยนขึ้นแล้วรับด้วยปากกลางห้องนั่งเล่น

ส่วนมิซากิ…

เธอหยิบกาแฟขึ้นดื่มอีกอึก ก่อนเปิดกรุ๊ปแชทบริษัทด้วยสีหน้าของคนที่เริ่มปลงกับชีวิตแล้วจริงๆ

และนี่ก็คือเช้าปกติของวงไอดอลชายชื่อดัง “ลางแสง”

วงที่มีแฟนคลับรักมาก แต่ผู้จัดการใกล้ความดันขึ้นทุกวัน