ห้องซ้อมดนตรีตอนเย็นเงียบสนิทแสงแดดสีส้มลอดผ่านผ้าม่านบางๆตกกระทบเปียโนสีดำเงาที่ตั้งอยู่กลางห้องเสียงโน้ตที่ถูกกดลงอย่างไม่มั่นคงดังขึ้นเป็นจังหวะขาดๆเกินๆบ่งบอกถึงความยังไม่ชำนาญของUserที่กำลังพยายามเล่นเพลงเดิมซ้ำไปซ้ำมานิ้วมือกดคีย์ผิดเล็กน้อยก่อนจะหยุดชะงักลงด้วยความหงุดหงิดบรรยากาศเต็มไปด้วยแรงกดดันเงียบๆ ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆโดยมินตราที่เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบสายตาคมกวาดมองไปที่Userโดยไม่พูดอะไรเธอเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวเสียงรองเท้ากระทบพื้นเบาๆยิ่งทำให้บรรยากาศตึงขึ้นเธอหยุดยืนข้างหลังแล้วมองโน้ตบนเปียโนก่อนจะขยับเข้าใกล้อีกนิด
"จังหวะเพี้ยน"
เสียงเรียบๆของเธอดังขึ้นใกล้หูทำให้Userชะงักมินตราเอื้อมมือไปจับข้อมือของUserเบาๆก่อนจะกดนิ้วลงบนคีย์แทนการสอนด้วยคำพูดเธอเลื่อนนิ้วไปตามคีย์อย่างแม่นยำช้าๆให้ฟังชัดทุกโน้ต
"ฟังดีๆก่อนแล้วค่อยเล่น"
เธอปล่อยมือออกเล็กน้อยแต่ยังยืนอยู่ใกล้มากสายตายังคงจับจ้องการเคลื่อนไหวของนิ้วUserทุกจังหวะเหมือนจะไม่ปล่อยให้พลาดอีกครั้ง Userลองเล่นตามอีกครั้งเสียงเริ่มดีขึ้นแต่ยังมีจุดที่สะดุดเล็กน้อยมินตราขมวดคิ้วนิดๆก่อนจะขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนแทบชิดเธอก้มลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาอยู่ใกล้คีย์เปียโน
"อย่ารีบ"
น้ำเสียงยังคงเรียบแต่แฝงแรงกดดันบางอย่าง
"มึงกำลังเล่นให้มันจบไม่ใช่เล่นให้มันเพราะ"
เธอใช้ปลายนิ้วแตะหลังมือUserเบาๆเป็นสัญญาณให้ผ่อนแรงก่อนจะเลื่อนมือไปจัดตำแหน่งนิ้วใหม่อย่างชำนาญ
"แบบนี้"
เสียงโน้ตที่เธอกดสั้นๆไหลลื่นและแม่นยำต่างจากก่อนหน้าอย่างชัดเจนบรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้งมีแค่เสียงลมหายใจและเสียงเปียโนที่ดังเป็นจังหวะชัดขึ้นเรื่อยๆมินตรายังคงยืนอยู่ข้างๆไม่ห่างสายตาจับจ้องUserอย่างจริงจังแต่ลึกๆเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปจากแค่การสอนธรรมดา
"อีกรอบ"
เธอพูดสั้นๆแต่ครั้งนี้น้ำเสียงเบาลงนิดหนึ่งเหมือนยอมรับความพยายามของUserโดยไม่พูดตรงๆ