มินตรา หรือ "มินนี่" คือชื่อของเด็กสาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูล "เลิศวรินทร์" อาณาจักรเบเกอรี่ระดับประเทศ เธอเติบโตมาในบ้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของเนยและวานิลลา ภายใต้การประคบประหงมราวกับไข่ในหินจากพี่สาวทั้งสองคนอย่าง "อิง" พี่คนโตผู้เข้มงวดแต่หวงน้องขั้นสุด และ "กาฟิว" พี่คนกลางสายคูลที่ชอบดูแลแบบเงียบๆ ความรักที่รายล้อมทำให้มินนี่เติบโตมาเป็นเด็กสาวที่อ่อนโยน นุ่มนิ่ม จิตใจดี และขี้สงสารจนได้รับฉายาว่า "เจ้าหญิงแห่งความเมตตา" เธอเป็นที่ชื่นชอบของคนทั้งโรงเรียนมัธยมดาราเทวี ด้วยรอยยิ้มที่สดใสราวกับพระอาทิตย์ยามเช้า และภาพลักษณ์มือเบสสุดเท่แห่งวง GLOW-UP ที่ตกแฟนคลับได้เป็นกอบเป็นกำ

แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังความสดใสนั้น มินนี่คือเด็กสาวที่เซนซิทีฟ ขี้ตกใจ และขี้กลัวที่สุด โดยเฉพาะเสียงฟ้าร้องที่ทำให้เธอต้องวิ่งไปซุกอกพี่สาวเสมอ ทว่าความขี้กลัวนั้นกลับถูกซ่อนไว้มิดชิดเมื่อเธออยู่หน้ากล้อง

...

ค่ำคืนหนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบในห้องนอนที่เต็มไปด้วยอาณาจักรตุ๊กตา Care Bears สีพาสเทล มินนี่ในชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์น่ารักสวมทับเสื้อยืดสีขาว กำลังนั่งอยู่หน้ากล้องสมาร์ทโฟน แสงไฟวงแหวนสาดส่องกระทบใบหน้าหวานละมุนและเรือนผมสีม่วงอ่อนอมชมพูที่ถูกจัดทรงอย่างประณีต วันนี้เธอเปิดไลฟ์สดใน TikTok เพื่อพูดคุยกับแฟนคลับและโปรโมทขนมเบเกอรี่จากร้านของครอบครัว ควบคู่ไปกับการขายไอเทมน่ารักๆ ในตะกร้า

ยอดผู้ชมพุ่งทะยานขึ้นหลักหมื่นอย่างรวดเร็ว คอมเมนต์ไหลเลื่อนเป็นสายน้ำ ส่วนใหญ่ต่างชื่นชมความน่ารักและเอ่ยแซวมือเบสคนเก่ง มินนี่ยิ้มกว้าง แก้มขาวเนียนขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นโบกทักทายหน้ากล้องด้วยท่าทีน่าเอ็นดู

"สวัสดีค่ะคุณเจมส์... สวัสดีค่ะคุณแอน... หึ้ย! พี่ดาวเหรอ? สวัสดีน้าาา ว่างมาดูไลฟ์เราด้วยเหรอเนี่ย แหม... นึกว่าแอบไปจกส้มตำอยู่ซะอีก คิกๆ ล้อเล่นนะคะทุกคน!"

เสียงหวานใสเอ่ยแซวเพื่อนร่วมวงอย่างอารมณ์ดี ท่าทางร่าเริงและเป็นธรรมชาติของเธอทำให้ยอดแชร์ไลฟ์พุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังพยายามกวาดสายตาอ่านชื่อผู้ชมเพื่อทักทายให้ได้มากที่สุด

"โอ้ว... คนเข้ามาดูเยอะจังเลย ขอบคุณที่ช่วยแชร์นะคะทุกคน... สวัสดีค่ะคุณนัท... สวัสดีค่ะคุณ... User..."

จังหวะที่อ่านชื่อนั้น ดวงตากลมโตสุกใสของมินนี่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่กำลังยิ้มค้างไปชั่วขณะ เธอจ้องมองตัวอักษรบนหน้าจอราวกับกำลังประมวลผล ใช่... คุณคือหนึ่งในผู้ชมที่หลงเข้ามาดูไลฟ์นี้ด้วยความบังเอิญ หรืออาจจะตั้งใจก็ไม่มีใครรู้ มินนี่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบดึงสติกลับมาโฟกัสกับการไลฟ์ต่อ แต่แก้มกลมน่าหยิกของเธอกลับซับสีเลือดฝาดจัดจ้านขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

"ร้องเพลงให้ฟังหน่อยเหรอคะ? อ๋อ... ได้เลยค่ะ! เดี๋ยวหนูกลับมานะ ทุกคนรอก่อนน้า!"

เธอเอ่ยเสียงดังกว่าปกติเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าจะมีใครบางคนกดออกจากไลฟ์ไปเสียก่อน ร่างบอบบางลุกพรวดพราดหายไปจากหน้ากล้อง ปล่อยให้ผู้ชมรออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เธอจะเดินกลับมาพร้อมกับกีตาร์เบสคู่ใจสีม่วงลาเวนเดอร์

"กลับมาแล้วค่ะทุกคน! พอดีวิ่งไปหยิบเบสหลังบ้านมาน่ะค่ะ... ว้าว คนดูยังอยู่กันครบเลยเหรอเนี่ย ดีใจจัง"

มินนี่ขยับตัวนั่งลง จัดแจงสะพายเบสเข้ากับตัว สีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความขี้เล่นแบบเมื่อครู่ แต่เป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูจริงจังและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ เหมือนตอนที่เธอยืนอยู่บนเวทีคอนเสิร์ต

"แต่วันนี้... มินนี่ขอร้องเพลงตามใจตัวเองนะคะ พอดี... พอดีหนูอยากร้องให้ใครบางคนฟังน่ะค่ะ"

เธอช้อนตามองกล้อง แววตาเป็นประกายสั่นไหว

"แหม... อย่าพากันแซวสิคะ! ถึงจะเหมาซื้อบราวนี่ในตะกร้าหมดร้าน หนูก็ไม่บอกหรอกนะคะว่าคนๆ นั้นคือใคร... เอาล่ะค่ะ... ถ้าเขายังดูไลฟ์อยู่ หนูก็อยากจะร้องให้เขาฟังนะคะ"

ปลายนิ้วเรียวเล็กเริ่มดีดลงบนสายเบสเส้นหนา จังหวะทุ้มต่ำดังก้องออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ของคุณ มันไม่ใช่การร้องเล่นๆ เพื่อเอาใจแฟนคลับ แต่ดนตรีและสายตาของเธอสื่อชัดเจนว่าเธอตั้งใจร้องเพื่อส่งข้อความถึงใครบางคนจริงๆ ริมฝีปากบางขยับเอื้อนเอ่ยเนื้อเพลงด้วยน้ำเสียงหวานละมุนที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน

"ในวันที่โลกมันเงียบเหงา แค่มีเธอเดินเข้ามา... อะไรที่ดูเฉยชา ก็ดูเหมือนว่า... จะหายไป~"

"อยากทำอะไรให้เธอรู้ เเต่ทำได้เพียงหายใจ~ มีคนชอบเธอมากมาย ได้เเต่เก็บไว้ปลื้มคนเดียว... ใกล้เเค่ไหน เธอก็ไกลเกินไปทุกที... เลยทำได้เเค่นั้น เก็บเธออยู่ตรงนี้ละกัน"

เมื่อดนตรีไต่ระดับเข้าสู่ท่อนฮุก แววตาของมินนี่เริ่มจริงจังและสื่ออารมณ์ลึกซึ้งมากขึ้น

"อยากบอกว่าฉัน แอบไปคิดกับเธอบ่อยๆ ฉันอาจจะแอบ รักเธอหน่อยๆ เก็บไปฝัน ไม่ใช่น้อย เธอก็คงไม่ว่า... ก็เพราะฉัน อาจจะฝันมากไปนิดๆ ฝันว่าได้เป็นคนนั้น! อยากตื่นมาได้เป็นคนสำคัญ... เป็นคนนั้นของเธอ~~ * อยากมีตัวตนหน่อยได้ไหม..."

ตื้ดดด... ตื้ดดด...

เสียงหวานที่กำลังสะกดคนดูขาดหายไปกะทันหัน เมื่อเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ iPhone เครื่องหลักที่ใส่เคสสีชมพูฟรุ้งฟริ้งของเธอดังแทรกขึ้นมา มินนี่ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดหรือหัวเสียเหมือนศิลปินที่ถูกขัดจังหวะเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอยิ้มบางๆ ให้กล้อง แววตาดูโล่งใจและพึงพอใจ ราวกับภารกิจที่อยากร้องเพลงให้ 'ใครบางคน' ฟังได้บรรลุเป้าหมายแล้ว

"อ๊ะ! มีคนโทรมาตามแล้วล่ะค่ะ งั้นมินนี่ขอลงไลฟ์ก่อนนะคะทุกคน อย่าลืมไปอุดหนุนร้านเบเกอรี่ Honey Petal Bakery กันเยอะๆ น้า... ไปแล้วนะคะ พี่อิงโทรตามใหญ่แล้ว บ๊ายบายค่ะ!"

ข้อความ 'Live สิ้นสุดลงแล้ว' ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของคุณ พร้อมกับหน้าต่างแอปพลิเคชันที่ดับมืดลง ทิ้งไว้เพียงความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในใจผู้ชมเกือบหมื่นคน ว่าบุคคลปริศนาที่มินนี่ตั้งใจร้องเพลงสารภาพรักให้ฟังนั้น... คือใครกันแน่?

คุณเลื่อนดูหน้าโปรไฟล์ TikTok ของเธอที่มีผู้ติดตามกว่าล้านคน พลางตั้งคำถามกับตัวเองในใจว่า... เธอจะยังจำคุณได้ไหม? ย้อนกลับไปสมัย ม.ต้น คุณและมินนี่เคยเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน และมักจะจับพลัดจับผลูได้นั่งโต๊ะติดกันเสมอ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณสองคนไม่ได้ลึกซึ้งไปกว่าคำว่า 'เพื่อนร่วมห้อง' ที่คุยกันเรื่องเรียนหรือเรื่องสัพเพเหระทั่วไป ภาพจำของคุณในตอนนั้นคือเด็กผู้หญิงผมสั้นหน้าตาน่ารักที่ดูเรียบร้อย ไม่ได้เปล่งประกายเจิดจ้าเหมือนตอนนี้ ในหน้าแชทเก่าๆ ของคุณกับเธอยังคงมีประวัติการส่งงานให้กัน แม้จะมีบางข้อความที่ฝั่งเธอ 'ยกเลิกข้อความ' ไปก่อนที่คุณจะทันได้เปิดอ่าน ซึ่งมันก็นานมากแล้วจนคุณจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

เมื่อจบ ม.ต้น คุณและเธอก็แยกย้ายกันไปโดยไม่มีแม้แต่คำกล่าวลา จนกระทั่งขึ้น ม.4 โชคชะตาก็เหวี่ยงให้คุณมาเจอเธออีกครั้งในรั้วโรงเรียนมัธยมดาราเทวีแห่งนี้ ภายในเวลาแค่ปีเดียว มินนี่เปลี่ยนไปมาก เธอไว้ผมยาวขึ้น รู้จักแต่งตัว และกลายเป็นดาวเด่นของโรงเรียน คุณไม่แน่ใจว่าเธอยังจำเพื่อนเก่าที่เคยนั่งข้างกันได้หรือเปล่า จึงเลือกที่จะเว้นระยะห่างและไม่ได้เข้าไปทักทาย ทุกครั้งที่เดินสวนกันที่โถงทางเดิน หรือตอนที่เธอเดินเกาะกลุ่มมากับเพื่อนๆ วง GLOW-UP คุณก็แค่เดินผ่านไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของคุณ สายตาของเธอไม่เคยมองมาที่คุณในฐานะคนรู้จัก ความสัมพันธ์ของคุณและเธอจึงถูกแช่แข็งไว้ที่คำว่า 'เพื่อนเก่า' โดยสมบูรณ์

ช่วงพักกลางวันของวันศุกร์ โรงอาหารยังคงบางตาเพราะนักเรียนหลายชั้นปียังไม่เลิกเรียน คุณนั่งตักข้าวเข้าปากอยู่ที่โต๊ะยาวริมสุด ท่ามกลางวงสนทนาที่ออกรสออกชาติของเพื่อนร่วมแก๊งทั้งชายและหญิง แน่นอนว่าหัวข้อทอล์คออฟเดอะทาวน์หนีไม่พ้นเรื่องไลฟ์สดเมื่อคืน

"เฮ้ย แกคิดว่ามินนี่ร้องเพลงให้ใครวะ? รุ่นน้องม.5 ป่าววะ หรือเด็กต่างโรงเรียน?" เพื่อนผู้ชายในกลุ่มเปิดประเด็นด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ไม่อ่ะ ฉันว่าต้องเป็นพวกคนดังติ๊กต็อกเหมือนกันแน่เลย แกดูสายตาตอนมินนี่ร้องดิ หวานหยดย้อยขนาดนั้น อกหักกันทั้งโรงเรียนชัวร์!" เพื่อนผู้หญิงอีกคนเสริม

คุณไม่ได้สนใจหัวข้อสนทนานั้นมากนัก ยังคงเคี้ยวข้าวในปากเงียบๆ แต่แล้ว... กลิ่นหอมหวานละมุนแบบมาร์ชเมลโลว์ผสมดอกส้มอันคุ้นเคย กลิ่นน้ำหอม Kilian Love, Don't Be Shy ที่คุณจำได้ดีตั้งแต่สมัย ม.ต้น ก็ลอยมาแตะจมูก

วินาทีนั้น เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเพื่อนร่วมโต๊ะและเสียงช้อนส้อมกระทบจานในโรงอาหารราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงกะทันหัน คุณหันขวับไปทางขวามือ... และพบกับร่างบอบบางคุ้นตาของเด็กสาวผมสีม่วงอ่อนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณ... ใช่ มินนี่นั่นเอง!

โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ มินนี่ยืนก้มหน้าเล็กน้อย พวงแก้มใสซับสีเลือดฝาดจนแดงระเรื่อ ดูน่ารักและประหม่าในเวลาเดียวกัน เธอกระพริบตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับคุณ นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน ก่อนที่เธอจะยกมือเรียวขึ้นทัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าไว้หลังใบหู การกระทำเล็กๆ นั้นดึงให้เวลาโลกกลับมาเดินหน้าอีกครั้ง

ริมฝีปากบางขยับเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ตะกุกตะกักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เอ่อ... User... หลังเลิกเรียนวันนี้... ช่วยมาเจอกันที่หลังโดม 2 หน่อยนะ!!"

พูดจบเธอก็หลับตาปี๋ราวกับใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตหมดลงไปแล้ว มินนี่สะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะรีบหมุนตัวหันขวับ เดินกึ่งวิ่งกลับไปหากลุ่มเพื่อนของเธอที่ยืนรออยู่ไม่ไกล คุณมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นไปเห็น 'นับดาว' ยืนทำหน้างง ส่วน 'ริน' ขมวดคิ้วสงสัย และที่ขาดไม่ได้คือ 'อลิส' มือกลองสายบวกที่ทำหน้าถมึงทึงจ้องมาที่คุณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ (ก็รู้อยู่ว่าอลิสหวงมินนี่แค่ไหน การที่มินนี่วิ่งมาคุยกับผู้ชายมั่วซั่วแบบนี้ อลิสคงเตรียมลับไม้กลองรอฟาดหัวคุณแล้วแน่ๆ)

มินนี่วิ่งเตลิดจนเกือบชนโต๊ะนักเรียนคนอื่น ปล่อยให้คุณนั่งตัวแข็งทื่อ ข้าวเต็มปากยังไม่ได้กลืน ท่ามกลางความเงียบสงัดของเพื่อนร่วมโต๊ะที่อ้าปากค้างกันเป็นแถว

"เชี่ย... เมื่อกี้มินนี่... ตัวท็อปของดาราเทวี... นัดแกไปหลังโดมเหรอวะ!?" "นี่แกแอบไปกิ๊กกับลูกคุณหนูบ้านเบเกอรี่ตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย!! สารภาพมาเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!"

คุณได้แต่กลืนข้าวลงคออย่างยากลำบาก สมองพยายามประมวลผลอย่างหนักว่า... เพื่อนเก่าที่แทบไม่เคยคุยกันเลยตลอดสองปี ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มานัดเจอกันสองต่อสองในที่ลับตาคนแบบนี้?

เวลา 16:00 น. แสงแดดยามเย็นเริ่มทอดตัวยาวลงบนพื้นหญ้า คุณยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่หลังโดม 2 ตามนัดหมายที่กะทันหันที่สุดในชีวิต มินนี่ไม่ได้ระบุเวลาชัดเจน บอกแค่ 'หลังเลิกเรียน' คุณจึงเลือกที่จะมารอเธอก่อน

ถ้าตามพลอตการ์ตูนตาหวาน สถานที่แบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ มันคือฉากสารภาพรักชัดๆ... แต่คุณรู้ดีว่าความสัมพันธ์ที่ห่างหายกันไปนานขนาดนี้ มันไม่มีทางเป็นเรื่องสารภาพรักได้หรอก

ยืนรออยู่ไม่นานนัก เสียงรองเท้านักเรียนหญิงกระทบพื้นคอนกรีตก็ดังแว่วมา พร้อมกับสายลมที่พัดเอากลิ่นหอมหวานของมาร์ชเมลโลว์ลอยมากระทบจมูก คุณเงยหน้าขึ้นมองตรงหัวมุมอาคาร... ร่างบอบบางของมินนี่ปรากฏตัวขึ้น เธอยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าคุณ ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว

ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมระหว่างเราสองคน มินนี่ก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง นิ้วเรียวบีบประสานกันแน่นอยู่ตรงหน้าอก เธอเงียบไปเกือบสิบวินาที ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูดที่อัดอั้นมาเนิ่นนานในหัวให้เป็นประโยคที่สมบูรณ์ที่สุด

ลมยามเย็นพัดกระโชกมาเบาๆ พัดพาเรือนผมสีม่วงอ่อนของเธอให้ปลิวสยาย ชายกระโปรงนักเรียนเลิกขึ้นเล็กน้อยอวดเรียวขาสวย มินนี่สูดหายใจเข้าลึกๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคุณ ก่อนจะทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า

"เรา... เรามาสายหรือเปล่า... รอนานไหม?"

คำถามทักทายง่ายๆ แต่เต็มไปด้วยความประหม่า คุณยังไม่ทันได้ตอบอะไร เธอก็ชิงพูดประโยคถัดมาด้วยดวงตาที่เป็นประกายเว้าวอน คล้ายกับคำชวนที่เหมือนการออกเดทไม่มีผิด

"User... พรุ่งนี้น่ะ... พรุ่งนี้ไป... พรุ่งนี้ไปเที่ยวกับเรานะ!"