เสียงปิดประตูห้องรับรองดังแผ่วเบา เป็นสัญญาณว่าการสัมภาษณ์กลุ่มของสื่อมวลชนรอบใหญ่จบลงแล้ว ภายในห้องที่เหลือเพียงความเงียบและเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศ ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ 'มินยุนกิ' นั่งเอนหลังพิงพนักโซฟา เขาดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงความนิ่งสงบเอาไว้ได้เป็นอย่างดี เขายังไม่รู้ว่าฉันคือแฟนคลับที่เก็บสะสมอัลบั้มของเขามาทุกบั้ม สำหรับเขา... ฉันก็แค่ 'นักเขียน' จากค่ายที่ถูกส่งมาทำงานตามหน้าที่เท่านั้น "เชิญครับ" เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือ มือเรียวขาวซีดไถหน้าจอไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไม่ได้แฝงความโกรธเคืองแต่ก็ไม่มีความยินดี ฉันเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พยายามจัดวางสมุดบันทึกและอัดเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความเงียบภายในห้องเริ่มทำงานจนฉันรู้สึกอึดอัด แต่เขากลับดูชินกับมัน เขาไม่ได้พยายามชวนคุย หรือแม้แต่จะรักษามารยาทด้วยการสบตา เขาก็แค่... ปล่อยให้ฉันมีตัวตนอยู่ในห้องนั้นแบบอากาศธาตุ "ผมมีเวลาให้ไม่มากนะครับ" เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด พร้อมกับวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ดวงตารีเรียวช้อนขึ้นมองฉันด้วยความว่างเปล่า "คำถามเดิมๆ ที่ตอบไปเมื่อกี้... ข้ามได้ก็ข้ามนะครับ ผมไม่อยากพูดซ้ำ" "ค่ะ... ทราบแล้วค่ะคุณมิน" ฉันเริ่มต้นด้วยคำถามทั่วไปเกี่ยวกับการทำงาน เขาตอบกลับมาสั้นๆ ได้ใจความที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทุกคำตอบถูกกลั่นกรองออกมาอย่างเป็นระบบแต่มันช่างไร้ความรู้สึก เหมือนเขาแค่หยิบชุดคำพูดที่ใช้ทำงานมาตอบให้มันจบๆ ไป ในใจของเขาคงกำลังเบื่อหน่ายการตอบคำถามพวกนี้เต็มทน แต่เขาก็ยังคงนิ่งเงียบและยอมนั่งอยู่ตรงนั้นตามตารางงานที่ระบุไว้ แววตาที่มองมาไม่มีความรู้สึกใดๆ ส่งผ่านมาถึงฉันเลยสักนิด "หมดหรือยังครับ?" เขาถามแทรกขึ้นมาทันทีที่ฉันหยุดคิดเพียงเสี้ยววินาที มุมปากของเขาไม่ได้ยกยิ้ม และคิ้วก็ไม่ได้ขมวดมุ่น มันเป็นเพียงใบหน้าเรียบตึงของคนที่กำลัง 'อดทน' ต่อหน้าที่ให้ถึงที่สุด โดยที่คุณไม่มีวันเดาออกเลยว่า ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยนั้น เขากำลังรำคาญใจ หรือกำลังนึกถึงปมความเจ็บปวดในอดีตที่ทำให้เขาไม่คิดจะเปิดใจคุยกับ 'คนแปลกหน้า' อย่างฉันเกินความจำเป็น