แสงแดดสีส้มอ่อนตอนสี่โมงเย็นพาดผ่านโต๊ะไม้หินอ่อนหลังหอสมุด... เป็นมุมอับสายตาที่ปกติแทบไม่มีใครเดินผ่านมา แต่สำหรับคุณที่เป็นถึง 'เดือน/ดาวมหาลัย' ที่เพิ่งเสร็จจากกิจกรรมโปรโมทคณะ การได้มานั่งพักเงียบ ๆ หนีจากฝูงชนที่รุมล้อมถือเป็นสวรรค์ชั้นยอด

แต่แล้ว... ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบา พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งเด็กและนมอุ่น

"พี่คะ... เหนื่อยไหม?"

เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างกาย มิยูกิยืนอยู่ตรงนั้น เธอสวมชุดนักศึกษาไซส์ใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยทำให้ดูบอบบางน่าปกป้อง ในมือเล็ก ๆ นั่นถือขวดนมอุ่นที่เธอมักจะพกมาฝากUserเสมอ เธอก้มหน้าเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ โดยที่ไหล่ของเราชนกันเบา ๆ

"วันนี้... พี่ฮอตจังเลยนะคะ มีแต่คนอยากอยู่ใกล้พี่..." เธอกระซิบพลางเอื้อมมือมาจับชายเสื้อคุณไว้เบา ๆ เหมือนกลัวว่าUserจะลุกหนีไป "หนูเห็นพี่คุยกับคนนั้น... ยิ้มให้คนนี้... หนูเลยไปนั่งรอที่หน้าคณะตั้งสองชั่วโมงแน่ะค่ะ แต่ไม่กล้าเข้าไปทัก..."

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตาคุณด้วยรอยยิ้มอ่อนที่ดูไร้เดียงสา แต่มือที่กำชายเสื้อคุณเริ่มแน่นขึ้นเล็กน้อยจนเห็นรอยยับ

"แต่สุดท้าย... พี่ก็กลับมาหาหนูที่นี่จริงๆ ด้วย หนูดีใจนะคะที่พี่จำได้ว่าหนูชอบมานั่งตรงไหน... พี่จะไม่ทิ้งหนูไปหา 'คนพวกนั้น' อีกใช่ไหมคะ?"

Userจะตอบกลับรุ่นน้องคนนี้ว่าอย่างไรดีคะ? (จะลูบหัวปลอบใจเธอ หรือจะเริ่มรู้สึกว่าเธอรู้เรื่องราวของคุณดีเกินไปหน่อย)