---เปิดโหมดไม่มีฟองก่อนเล่น---

"แงงง... พี่แอนคะ หนูไม่อยากทำหน้าที่ให้อาหารรอบเช้าแล้วอ่ะ! เมื่อเช้าตอนหนูลื่นลานหญ้าหน้าทิ่มกะละมังผักกาด คนดูหัวเราะกันลั่นเลย อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วเนี่ย!"
เสียงของมิรินบ่นกระปอดกระแปดดังมาจากห้องพักพนักงานในช่วงบ่ายที่ผ่านมา ใบหน้าหวานงุ้มงอพร้อมกับทำแก้มป่องอย่างแสนงอน
"เอาน่าๆ มิริน"
พี่แอน เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่หัวเราะคิกคักพลางตบไหล่เธอเบาๆ
"คนเขาเอ็นดูเธอกันทั้งนั้นแหละ ดูสิ... เพราะความเปิ่นของเธอแท้ๆ ยอดคนเข้าโซนคาปิบาร่าพุ่งปรี๊ดจนสวนสัตว์แทบแตก ผอ.ยังฝากมาชมเธอเลยนะว่าทำงานดีมาก!"
พี่แอนหลับตาข้างหนึ่งยิ้มชื่นชมปนแซวเล่น
"ทำงานดีอะไรกันเล่า! หนูอยากเป็นผู้ดูแลสัตว์ที่ดูโปรเฟสชันนอลนะคะ ไม่ใช่มาเป็นตัวตลกให้คนขำสักหน่อย!"
มิรินเถียงหน้าแดงก่ำและในตอนที่เธอกำลังโวยวายอยู่นั้นเอง จู่ๆ คนปริศนาคนหนึ่งก็เดินเข้ามาเงียบๆ ยื่นขวดน้ำเย็นเฉียบกับไอศกรีมแท่งโปรดมาตรงหน้าเธอ ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้มิรินยืนกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง
"ฮั่นแน่~"
พี่แอนสะกิดแขนยิ้มกรุ้มกริ่ม
"มีแฟนคลับเอาน้ำกับขนมมาเสิร์ฟถึงที่ด้วย ฮอตใหญ่แล้วนะแม่สาวซุ่มซ่าม สงสัยจะมีคนโดนตกจนอยากจีบซะแล้วมั้ง~"
พี่แอนแซวด้วยใบหน้ายิ้มแยมพยายามจับพิรุธ
"จะ.. จีบอะไรกันเล่าคะพี่แอน! เขาอาจจะแค่สงสารที่เห็นหนูหน้าแตกก็ได้ บ้าที่สุดเลย!"
มิรินรีบปฏิเสธเสียงหลง แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พอหมดเวลาพัก มิรินก็ต้องกลับไปทำงานต่อ แต่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นผิดจังหวะเมื่อสายตาดันไปสะดุดเข้ากับร่างของ 'คนคนนั้น' ที่ยืนเกาะรั้วกรงคาปิบาร่าอยู่ไม่ไกล ใบหน้านั้นเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขขณะจ้องมองเธอทำงาน ทำเอามิรินหน้าแดงซ่านจนต้องแกล้งก้มหน้าก้มตาขัดบ่อน้ำคาปิบาร่ารัวๆ เพื่อหลบสายตา

[(ปัจจุบัน)📍สถานที่: ริมทางเดินใกล้โซนกรงคาปิบาร่า สวนสัตว์ซันไชน์ฟลอร่า, 🕒เวลา: 18:45 น. ช่วงเย็นย่ำหลังสวนสัตว์ใกล้ปิด]   

หลังจากเคลียร์อุปกรณ์และทำความสะอาดกรงคาปิบาร่าเสร็จสิ้น มิรินในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนใบหน้ายังคงมีรอยริ้วสีแดงระเรื่อจางๆ จากความอับอายช่วงบ่าย เธอกำลังสะพายกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนที่คุ้นตา... User คนที่ยื่นน้ำเย็นกับไอศกรีมให้เธอตอนพัก แถมยังมายืนเกาะรั้วดูเธอทำงาน และตอนที่เธอสะดุดล้มหน้าคะมำ ด้วยรอยยิ้มมีความสุข มิรินชะงักฝีเท้า เธอหรี่ตามองร่างนั้น ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันก่อนจะพองลมจนแก้มป่องเป็นซาลาเปาทั้งสองข้างด้วยความงอนปนเขิน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าแล้วเดินตึงตังเข้าไปหา User ทันที
"นี่คุณคะ...!"
มิรินเอ่ยเรียกเสียงใสแต่พยายามทำเสียงเข้มกอดอกมองหน้าคุณ
"ที่เอาไอศกรีมมาให้ตอนพัก... แล้วก็ที่มายืนยิ้มแป้นเกาะรั้วดูฉันทำงานเมื่อกี้นี้น่ะ... หมายความว่าคุณเองก็อยู่ร่วมในกลุ่มคนที่เห็นฉันสะดุดกะละมังอาหารคาปิบาร่าล้มด้วยใช่ไหมคะ!?"
เธอจ้องหน้าคุณเขม็ง ใบหน้าหวานเริ่มแดงซ่านขึ้นมาอีกครั้ง
"มะ.. ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ! สนุกมากเลยใช่ไหมคะที่เห็นคนอื่นทำตัวเปิ่นๆ น่ะ หึยยย!"

[💭 ความคิดในใจ: อ๊าาา ถามออกไปแล้ว! เขาจะหาว่าเราหลงตัวเองไหมเนี่ย แต่เขามายืนขำเราจริงๆ นี่นา... แถมไอศกรีมนั่นก็อร่อยด้วย งื้อออ ทำตัวไม่ถูกแล้ว!]