ติ๊ก... ต็อก... ติ๊ก... ต็อก... ​เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนดังก้องกังวานในโสตประสาท มันคือเสียงแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง ทว่าก่อนที่คุณจะตระหนักถึงความวิปลาสของเข็มนาฬิกานี้ ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นจากความสมบูรณ์แบบที่จอมปลอม...

[ ลูปที่ 1 : วิวาห์สีเลือดเเละคำโกหก ]

​แสงไฟแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่องกระทบชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกปักด้วยดิ้นทองคำแท้ มูลค่าของมันมากพอจะซื้อคฤหาสน์ได้ทั้งหลัง เสียงดนตรีออร์เคสตราคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ กลบเสียงกระซิบกระซาบของแขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐีและนักการเมืองที่มารวมตัวกันในห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว

​นี่คืองานวิวาห์แห่งปี... การควบรวมกิจการระดับประเทศระหว่าง 'ศิริทรัพย์อนันต์' ขั้วอำนาจใหม่ผู้มั่งคั่ง และ 'อัครเกียรติบดินทร์' ขั้วอำนาจเก่าผู้ทรงอิทธิพล ​คุณยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ จ้องมองเงาของตัวเองที่ถูกจับแต่งองค์ทรงเครื่องไม่ต่างจากตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพง ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า มีเพียงแววตาที่ว่างเปล่า คุณเกลียดการคลุมถุงชนครั้งนี้ เกลียดที่ต้องกลายเป็นเบี้ยในกระดานธุรกิจของพ่อ และที่สำคัญที่สุด... คุณเกลียดคู่หมั้นของคุณ

​ภาพความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาฉายชัดขึ้นมาในหัว 'ผู้กองมิล' ชายหนุ่มรูปหล่อ ทายาทคนโตของอัครเกียรติบดินทร์ ทุกครั้งที่ออกไปเดท กินข้าว หรือดูตัว เขามักจะแสดงท่าทีสมบูรณ์แบบเกินจริง รอยยิ้มที่ถูกประดิษฐ์ขึ้น คำพูดคำจาที่เหมือนท่องจำมาล่วงหน้า ความพยายามเอาอกเอาใจที่ดูฝืนธรรมชาติ... คุณจำได้ดีถึงเดทครั้งนั้นที่ร้านอาหารหรู เขาเผลอสั่งอาหารที่คุณแพ้ และหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนด้วยท่าทีเงอะงะ มันทำให้คุณรู้สึกรำคาญและอึดอัด ผู้ชายคนนี้ไม่มีความเป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย

​"ได้เวลาแล้วครับ"

​เสียงทุ้มของชายในชุดทักซิโด้สีดำสนิทดังขึ้นจากด้านหลัง เขาคือชายคนที่คุณเชื่อมาตลอดว่าคือ 'มิล' รอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับบนใบหน้านั้นยังคงดูขัดตาคุณเช่นเคย คุณถอนหายใจยาว วางมือลงบนท่อนแขนของเขา ก่อนจะก้าวเดินออกไปสู่แท่นพิธี ​เสียงปรบมือดังเกรียวกราวเมื่อบ่าวสาวปรากฏตัว บาทหลวงเริ่มกล่าวคำปฏิญาณ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น สวยงาม ราวกับเทพนิยาย... จนกระทั่ง... ​เพล้ง!!!

​เสียงแก้วแตกดังกึกก้องมาจากทางห้องครัว ตามด้วยเสียงตะโกนที่ฉีกทึ้งความสมบูรณ์แบบจนขาดสะบั้น! ​"ไฟไหม้!!! กรี๊ดดด! ไฟไหม้!!" ​พริบตาเดียว นรกก็มาเยือน เปลวเพลิงสีแดงฉานพวยพุ่งทะลุประตูบานคู่เข้ามาในห้องบอลรูม ควันสีดำทะมึนลอยคลุ้งบดบังวิสัยทัศน์ เสียงดนตรีถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวน

​ตู้ม!!!!

​เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจากมุมหนึ่งของห้อง แรงอัดกระแทกจนร่างของคุณปลิวล้มลงกับพื้น ศีรษะกระแทกจนมึนงง แขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติบัดนี้กลายสภาพเป็นฝูงสัตว์ที่วิ่งหนีตาย เหยียบย่ำกันเองอย่างไร้ความปรานี ​"User! จับมือผมไว้!" ​ชายที่เป็นเจ้าบ่าวถลันเข้ามาคว้าตัวคุณดึงขึ้นมาบังตัวเขาไว้ ท่ามกลางความโกลาหลและความร้อนระอุจากเปลวไฟ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความประหม่าจอมปลอมอีกต่อไป แต่มันคือความหวาดกลัวอย่างแท้จริง

​"มิล... นาย..." คุณสำลักควัน มองหน้าเขาด้วยความสับสน

"ผมไม่ใช่มิล! ผมคือมัส! พี่มิลไม่ได้อยู่ที่นี่!" เขาตะโกนแข่งกับเสียงระเบิด น้ำตาคลอเบ้า "พี่เขาให้ผมมาสวมรอยแทนตลอด ผมขอโทษ!"

​ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คำสารภาพนั้นฟาดเข้าที่หน้าคุณอย่างจัง ผู้ชายที่คุณเดทด้วย คนที่สวมแหวนให้คุณ... คือฝาแฝดงั้นหรือ?! หลอกลวง... พวกเขาเห็นคุณเป็นตัวตลกหรือยังไง! ​ทว่าไม่มีเวลาให้โกรธแค้น โครม!! ฝ้าเพดานถล่มลงมาขวางทางออก มัสพยายามใช้ตัวบังเศษซากเหล่านั้นจนตัวเองบาดเจ็บ เสียงไซเรนรถดับเพลิงและกู้ภัยดังแว่วมาจากด้านนอก

​"ทางนี้ครับ! พบผู้บาดเจ็บแล้ว!" เจ้าหน้าที่กู้ภัยสวมหน้ากากกันแก๊สพังหน้าต่างเข้ามา พวกเขากรูกันเข้ามาดึงร่างของมัสที่ทรุดลงไปก่อน ​"พาเธอไปก่อน! พาUserไป!" มัสตะโกน ​คุณกำลังจะก้าวเท้าตามไป แสงสว่างของทางออกอยู่ห่างไปแค่ไม่กี่ก้าว ท่ามกลางควันดำขโมงและฝูงชนที่เบียดเสียดรอดตาย คุณสัมผัสได้ถึงเงาดำทะมึนที่ทาบทับลงมาจากด้านหลัง...

​ฉึก!

​ความรู้สึกเย็นเฉียบทะลุผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ ทะลวงลึกเข้าที่กลางแผ่นหลัง ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คุณเบิกตากว้าง อ้าปากกอบโกยอากาศแต่กลับมีเพียงลิ่มเลือดที่ทะลักออกมา

​มีใครบางคนกระซิบที่ข้างหูคุณด้วยน้ำเสียงแหบพร่าท่ามกลางความวุ่นวาย... "ตายซะ..." ​มีดถูกกระชากออก ร่างของคุณร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมที่ชุ่มไปด้วยเลือด ภาพสุดท้ายที่คุณเห็นผ่านม่านน้ำตาและหมอกควัน คือรองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่งที่เดินกลืนหายเข้าไปในฝูงชน ความมืดมิดกลืนกิน

สติสัมปชัญญะ... พร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย..

[ ลูปที่ 2 : ยาพิษในแก้วแชมเปญ ]

​"เฮือก!!"

​คุณสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนหนานุ่ม เหงื่อกาฬแตกพลั่ก สองมือตะปบเข้าที่แผ่นหลังของตัวเอง... ไม่มีแผล ไม่มีเลือด ไม่มีเปลวไฟ คุณหอบหายใจอย่างบ้าคลั่ง กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องนอนสไตล์โมเดิร์นที่คุ้นเคย ​ปฏิทินดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียงเรืองแสงสีฟ้าบอกวันที่...

19 พฤษภาคม 2026

​"ฝัน... แค่ฝันร้ายงั้นเหรอ..." คุณพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ สัมผัสของคมมีดที่แทงทะลุหลังยังคงแจ่มชัดจนน่าขนลุก แต่ในเมื่อร่างกายไร้รอยขีดข่วน คุณจึงพยายามสะกดกลั้นความหวาดกลัว และใช้ชีวิตตามปกติตามตารางที่ถูกขีดเส้นไว้

​วันเวลาผ่านไปเหมือนม้วนฟิล์มที่ถูกนำมาฉายซ้ำ การไปลองชุดแต่งงาน การไปเดทกับ 'มิล' (ที่ตอนหลังคุณเพิ่งรู้ในฝันว่าเขาคือมัส) ทุกคำพูด ทุกรอยยิ้มจอมปลอม ทุกเหตุการณ์มันซ้อนทับกับความฝันเป๊ะจนน่าขนลุก เดจาวูที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้คุณเริ่มประสาทเสีย แต่คุณก็ยังปลอบตัวเองว่ามันเป็นแค่ความบังเอิญ

​จนกระทั่ง... วันวิวาห์มาถึงอีกครั้ง ​แสงไฟแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่อง ชุดแต่งงานปักดิ้นทองคำ เสียงดนตรีออร์เคสตรา... ทุกอย่างเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน คุณยืนอยู่เคียงข้างมัสบนเวที หัวใจเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก หูคอยเงี่ยฟังเสียงแก้วแตกจากในครัวตามที่เคยได้ยินในความฝัน

​"แด่คู่บ่าวสาว!" เสียงพิธีกรประกาศก้องบนเวที แชมเปญสีทองแก้วคริสตัลถูกยื่นมาตรงหน้าคุณ คุณรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา ริมฝีปากแตะขอบแก้วและกลืนของเหลวรสหวานซ่าลงคอไปอึกหนึ่งเพื่อดับความตื่นตระหนก... ​ทว่า... เสียงแก้วแตกจากห้องครัวยังไม่ทันดังขึ้น ความวิปลาสก็จู่โจมคุณเสียก่อน!

​"อ่อก...!" ​แก้วแชมเปญร่วงหล่นจากมือแตกกระจายเต็มพื้น ลำคอของคุณร้อนผ่าวราวกับถูกกรอกด้วยน้ำกรดเดือดจัด! ความเจ็บปวดบิดมวนในกระเพาะอาหารรุนแรงจนร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเวที ​"User!! เป็นอะไรไป!" มัสถลันเข้ามาประคองร่างคุณที่กำลังชักเกร็ง ฟองน้ำลายและเลือดสีคล้ำทะลักออกจากริมฝีปากของคุณ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องแตกตื่นของแขกในงาน คุณเบิกตาโพลงมองเพดานห้องบอลรูมที่เริ่มหมุน

เคว้ง... ไม่ใช่ฝัน... นี่ไม่ใช่ความฝัน... มีคนจงใจฆ่าฉัน...

​ลมหายใจสุดท้ายขาดห้วงไปพร้อมกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว... ฆาตกรอยู่ในงานนี้ และมันเปลี่ยนวิธีฆ่า!

[ ลูปที่ 3 : การหลบหนีที่ไร้ผล ]

​"เฮือกกก!!" ​คุณตื่นขึ้นมาอีกครั้ง... 19 พฤษภาคม 2026... ​ครั้งนี้ไม่มีความสับสน ไม่มีคำว่าฝันร้ายอีกต่อไป ความเจ็บปวดจากคมมีดและยาพิษยังคงฝังลึกในจิตวิญญาณ คุณตระหนักได้ในวินาทีนั้น... คุณกำลังติดอยู่ในไทม์ลูปแห่งความตาย! ​คุณเลือกที่จะเก็บงำความลับนี้ไว้ ไม่โวยวาย ไม่ยกเลิกงานแต่ง เพราะคุณรู้แล้วว่าหากเปลี่ยนแปลกกระทันหัน ฆาตกรก็จะเปลี่ยนวิธีฆ่าคุณอยู่ดี คุณแกล้งทำตัวตามน้ำ เล่นละครเป็นเจ้าสาวผู้เชื่อฟังไปจนถึงวันงานวิวาห์

​เป้าหมายของคุณมีเพียงหนึ่งเดียว... หนีออกจากห้องบอลรูมนี้ให้ทันเวลาก่อนระเบิดทำงาน! ​งานแต่งงานดำเนินไปตามสคริปต์มรณะ คุณยืนอยู่ข้างมัส สายตาจดจ้องไปที่นาฬิกาเรือนยักษ์บนผนังห้องโถง เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามไรผม... อีก 3 นาที... อีก 2 นาที... ​"เดี๋ยวฉันมานะ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน" คุณกระซิบข้างหูมัสด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น ไม่รอให้เขาตอบรับ คุณสะบัดกระโปรงชุดเจ้าสาวที่ฟูฟ่องหันหลังวิ่งลงจากเวทีทันที!

​"เดี๋ยวสิ! User! งานยังไม่จบนะ!" ​คุณไม่สนเสียงเรียกของใครทั้งสิ้น สองเท้าเปล่าเปลือยที่สลัดรองเท้าส้นสูงทิ้งวิ่งฝ่าฝูงชนแขกเหรื่อไปที่ประตูทางออกฉุกเฉินด้านหลังเวที คุณผลักประตูบานหนักออกไปสู่โถงทางเดินที่ว่างเปล่า รอยยิ้มแห่งความหวังปรากฏขึ้น... ฉันรอดแล้ว! ฉันกำลังจะรอด! ​คุณวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งหน้าสู่บันไดหนีไฟ... ทว่า... คุณลืมคิดไปข้อหนึ่ง... ฆาตกรที่วางแผนทุกอย่างมาอย่างแนบเนียน ไม่มีทางปล่อยให้เหยื่อหลุดรอดไปได้ง่ายๆ

​ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด...

​เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นจากตู้ไฟที่ติดอยู่บนกำแพงข้างๆ ประตูหนีไฟ ดวงตาของคุณเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่า... ระเบิดไม่ได้มีแค่ในห้องโถง แต่มันถูกวางดักไว้ที่ทางออกทุกเส้นทาง! ​ตู้ม!!!!!!!!! ​แรงระเบิดมหาศาลอัดกระแทกร่างของคุณจนแหลกเหลว เปลวเพลิงสีส้มกลืนกินความหวังสุดท้ายไปจนหมดสิ้น... คุณไม่สามารถวิ่งหนีความตายออกไปจากงานแต่งนี้ได้เลย

[ ลูปที่ 4 : เกมล่าฆาตกร (ปัจจุบัน) ]

​"เฮือกกกก!!" ​คุณผุดลุกขึ้นนั่ง สูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ราวกับคนเพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ สองมือจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ นัยน์ตาสั่นระริกกวาดมองนาฬิกาดิจิทัล... ​19 พฤษภาคม 2026... เวลา 08:00 น. ​วนกลับมาที่จุดเริ่มต้น... อีกแล้ว...

​คุณหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างคนเสียสติ น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินลงมาอาบแก้ม หนีตอนชุลมุนก็โดนแทงตาย... อยู่ในงานก็โดนวางยาพิษตาย... วิ่งหนีออกมาก่อนก็โดนระเบิดตาย... ไม่ว่าคุณจะขยับตัวทำสิ่งใด โชคชะตา—หรือไอ้ฆาตกรวิปริตคนนั้น—ก็ล็อกเป้าให้คุณต้องตายในชุดแต่งงานเปื้อนเลือดอยู่ดี!

​ในเมื่อการ 'หนี' ไม่ใช่ทางออก... และการ 'ยกเลิกงานแต่ง' ก็ทำไม่ได้... ทางรอดเดียวที่มี คือต้องลากคอไอ้ฆาตกรเวรนั่นออกมาก่อนที่งานแต่งจะเริ่ม! ​แววตาหวาดกลัวถูกลบล้างทิ้งไป แทนที่ด้วยความเยือกเย็นและอาฆาตแค้น คุณลุกขึ้นจากเตียง หยิบสมุดบันทึกมาเริ่มขีดเขียนรายชื่อผู้ต้องสงสัย ทั้งตระกูลอัครเกียรติบดินทร์ที่มีปัญหาหนี้สินและตระกูลของคุณเองที่เต็มไปด้วยความริษยา...

​ก๊อกๆๆ

​เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงของแม่บ้านที่เปิดประตูเข้ามา "คุณหนูคะ วันนี้มีการปรับตารางกะทันหันค่ะ ทางห้องเสื้อแจ้งว่าคิวคุณหนูถูกเลื่อนขึ้นมาเป็นวันนี้เวลาบ่ายสอง... และคุณชายอัครเกียรติบดินทร์กำลังเดินทางมารับคุณหนูไปลองชุดก่อนกำหนดค่ะ"

​คุณขมวดคิ้วแน่น... ผิดปกติ

ในสามลูปที่ผ่านมา คุณจะต้องไปลองชุดแต่งงานในอีกสองวันข้างหน้า ไม่ใช่วันนี้... การที่คุณพยายามดิ้นรนเปลี่ยนอนาคตในลูปก่อนๆ มันส่งผลให้เกิดปรากฏการณ์บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์ (Butterfly Effect) จนไทม์ไลน์ในลูปนี้เริ่มบิดเบี้ยวแล้วงั้นเหรอ?

​"เข้าใจแล้ว บอกเขาว่าฉันจะลงไปรอ"

​เวลา 14:00 น. ตรงเป๊ะ รถสปอร์ตสีดำสนิทที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์ คุณสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เป็นคุณหนูผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา เตรียมพร้อมจะเผชิญหน้ากับ 'มัส' แฝดน้องจอมลวงโลกที่ต้องมารับบทเป็นคู่หมั้นกำมะลอ คุณตั้งใจจะใช้ความรำคาญใจนี้จับผิดเขาให้ถึงที่สุด ​คุณก้าวเดินลงบันไดเวียนไปที่ห้องรับแขก... ทว่า... ทันทีที่คุณก้าวเท้าเข้าไป บรรยากาศรอบตัวกลับหนักอึ้งและเย็นเยียบลงอย่างประหลาด ราวกับอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงกะทันหัน

​ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดสีเข้มยืนหันหลังให้คุณ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ท่วงท่าการยืนนั้นนิ่งสนิท มั่นคง และแผ่รังสีคุกคามออกมาจนสัมผัสได้ ไม่มีทีท่าเก้ๆ กังๆ หรือความพยายามจะประดิษฐ์รอยยิ้มแบบที่ 'มัส' เคยทำแม้แต่น้อย ​เมื่อชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาสบตา... ลมหายใจของคุณถึงกับสะดุด

​ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่ผ่านความตายมานับไม่ถ้วนจ้องมองทะลุเข้ามาในนัยน์ตาของคุณ มันเป็นสายตาที่เยือกเย็น ดุดัน ทรงอำนาจ และปราศจากความล้อเล่นโดยสิ้นเชิง สันกรามคมขบเข้าหากันเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ดุดัน

​"เตรียมตัวเสร็จหรือยัง"

​น้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ และหนักแน่นดังขึ้น ไม่มีคำว่า 'ครับ' ไม่มีรอยยิ้มจอมปลอม ไม่มีคำทักทายหวานหู ​คุณชะงักนิ่งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง 'หมอนี่... มัสไปกินรังแตนที่ไหนมา? หรือว่าอินกับบทบาทมากไปถึงได้ทำหน้าตาน่ากลัวขนาดนี้?' คุณคิดในใจอย่างหงุดหงิด โดยที่ความโกรธบังตาจนมองข้ามความจริงอันน่าตื่นตะลึงไป...

​คุณไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ผู้ชายที่ยืนจ้องหน้าคุณด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออยู่ในวินาทีนี้... ​ไม่ใช่ 'มัส' ตัวปลอมที่อ่อนแออีกต่อไป... แต่เขาคือ 'ผู้กองมิล' มัจจุราชแห่งหน่วยสืบสวน ตัวจริงเสียงจริง ​การบิดเบี้ยวของไทม์ไลน์ได้ชักนำให้เจ้าบ่าวตัวจริงก้าวเข้ามาในเกมนี้แล้ว... และนาฬิกาแห่งลูปมรณะครั้งที่ 4 ก็ได้เริ่มเดินหน้ากระดิกอย่างเป็นทางการ...

แสงสว่างจากหน้าต่างบานใหญ่ตกกระทบลงบนร่างของชายหนุ่ม ขับให้ผิวที่ขาวจัดของเขาดูโดดเด่นตัดกับเส้นผมสีดำสนิทที่ถูกเซ็ตมาอย่างลวกๆ ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาคุณไว้คือ นัยน์ตาสีแดงก่ำ คู่คมที่จ้องมองมา มันเยือกเย็น ดุดัน และแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนคุณเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

ไม่มีคำพูดหวานเลี่ยน ไม่มีรอยยิ้มจอมปลอม มีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัด "จะยืนเหม่ออีกนานไหม ฉันมีเวลาไม่มาก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทำลายความเงียบ เขาปรายตามองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูด้วยท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวสาวเท้าเดินนำออกไปที่หน้าประตูคฤหาสน์โดยไม่คิดจะรอคุณเลยสักนิด

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้ารถสปอร์ตสีดำสนิท มือแกร่งเอื้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารออก ท่ามกลางแสงแดดจ้า นัยน์ตาสีแดงคู่คมนั้นตวัดกลับมามองคุณที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงเชิงบันไดด้วยสายตาคาดคั้นและเย็นชา "ขึ้นรถ... หรือต้องให้อุ้ม?"

น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราวกับออกคำสั่งของเขา ทำให้เส้นเลือดตรงขมับของคุณเต้นตุบ... คุณกำมือแน่น มองชายที่(คุณคิดว่าเป็น)มัสตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดปนสับสน... เข็มนาฬิกาของลูปที่ 4 เริ่มเดินแล้ว และคุณต้องตัดสินใจว่าจะรับมือกับคู่หมั้นที่จู่ๆ ก็ทำตัวน่าหมั่นไส้คนนี้ยังไงต่อไป...