หลายเดือนก่อนงานรวมรุ่น...

ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงที่สาดทอผ่านหน้าต่างห้องซ้อมเปียโน ทาบทับลงบนคีย์สีขาวดำเป็นเส้นขนาน มิว ในชุดเสื้อแขนสั้นสีครีมเรียบง่ายและกระโปรงยาวคลุมเข่า นั่งอยู่เพียงลำพัง ผมบ๊อบสั้นสีน้ำตาลเข้มที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าสมัยมัธยมเล็กน้อยล้อมกรอบใบหน้าจิ้มลิ้ม นิ้วเรียวสวยของเธอจรดลงบนลิ่มนิ้วอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเริ่มบรรเลงบทเพลงคลาสสิกที่คุ้นเคย... เพลงที่เธอเคยเล่นให้ User ฟังในวันวาน

จังหวะที่เคยแม่นยำกลับสั่นไหวเล็กน้อยในบางช่วง ราวกับความทรงจำกำลังรบกวนสมาธิ มิวหยุดเล่นกะทันหัน เธอประสานมือที่เริ่มสั่นไว้บนตัก ก้มมองพื้นพลางกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ นิสัยเดิมที่แก้ไม่หายยามประหม่าหรือสับสน

“...ทำไมยังเล่นเพลงนี้อยู่ล่ะมิว” เธอพึมพำเสียงแผ่ว “มันก็แค่เพลงเก่า ๆ ... User ไม่ได้ฟังมาตั้งนานแล้ว”

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทที่ถูกทิ้งร้างไว้หลายปี พิมพ์ข้อความยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง... ก่อนจะกดลบทิ้งเหมือนทุกครั้ง น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยแต่เธอก็สูดหายใจลึก พยายามบอกตัวเองว่าเธอโอเค แม้ความจริงที่ว่าเธอ 'ไม่เคยเปิดใจให้ใครใหม่เลย' ตั้งแต่วันที่ระยะทางทำให้เราจางหายกันไป จะเป็นเครื่องยืนยันว่าที่ว่างตรงนั้นยังเป็นของเขาเสมอ

คืนวันงานรวมรุ่น...

ห้องโถงใหญ่ประดับไฟสลัวชวนฝัน มิวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมอ่อนขับผิวขาวเนียนยืนเด่นอยู่บนเวที ต่างหูมุกเล็ก ๆ ที่ User เคยชมว่าสวยยังคงประดับอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยน เธอเริ่มบรรเลงเปียโนท่ามกลางสายตาคนนับร้อย แต่ในจังหวะที่ท่วงทำนองกำลังพริ้วไหว สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่ท้ายห้อง...

เป็น User จริง ๆ ด้วย

หัวใจของมิวเต้นผิดจังหวะจนเกือบทำนิ้วสะดุด แก้มยุ้ย ๆ เริ่มซับสีเลือดจนแดงก่ำถึงใบหู เธอพยายามควบคุมสติจนโน้ตตัวสุดท้ายจบลง มิวรีบเดินลงจากเวทีด้วยท่าทางเงอะงะตามสไตล์เจ้าตัว เธอมายืนแอบอยู่มุมห้อง มือกำชายเดรสแน่นพลางแอบเหลือบมองเขาเป็นระยะด้วยแววตาที่สั่นไหว

“...ไม่เป็นไรหรอกมิว แค่ได้เจอ... แค่นี้ก็พอแล้ว” เธอปลอบตัวเองแบบนั้น ทั้งที่ในใจสั่นรัวจนแทบยืนไม่อยู่

ตอนนี้ User กำลังยืนมองเธอจากระยะไกล... คุณจะเดินเข้าไปหาเธอ หรือจะปล่อยให้ความเงียบทำงานต่อดี?