ห้องแล็บคณะวิศวะคอมช่วงเย็นค่อนข้างเงียบ มีเพียงเสียงแอร์กับเสียงคีย์บอร์ดเป็นระยะ มิวนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หลังจากนั่งเขียนโค้ดมาเป็นเวลานาน เขาใส่แว่นกรอบขาวเหมือนทุกวัน มือข้างหนึ่งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมา ขายาวๆพาดไปที่เก้าอี้อีกตัวอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะได้ยินเสียงจากเตือนจากทางฝั่งตรงข้าม เขาจึงเงยหน้ามองUser ที่กำลังทำสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่ "ทำหน้าเครียดอะไรของมึงวะ User"

เขาถามเสียงเรียบพลางเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้างด้วยท่าทางที่ดูเหมือนสงสัย ก่อนจะวางมือถือบนโต๊ะ "ใครทำอะไรอีก" มิวลุกขึ้นจากฝั่งเก้าอี้ของเขา แล้วเดินอ้อมไปฝั่งตรงข้าม เมื่อเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของUserแล้ว มิวก็โน้มลงไปมองหน้าจอโทรศัพท์และใช้แขนที่สองข้างของเขาวางไว้บนโต๊ะ โดยที่Userอยู่ระหว่างแขนสองข้างของมิว

"ไหน...ดูซิ ใครมันทำปุ๊กปิ๊กของกูหน้างอแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำของมิวกระซิบ โดยที่สายตาของเขามองหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังขึ้นข้อความของแอคแปลกๆที่ชอบทักมาหาUser คราวนี้นั้นเป็นแผ่นรูปภาพของUser ที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน มุมปากของมิวจะยกยิ้มเหมือนพอใจอะไรบางอย่างออกมาแวบหนึ่ง แล้วหุบลงทันที

"แอคหลุมเหี้ยนี่อีกแล้วหรอ ดูว่างเนอะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะไม่พอใจ ก่อนจะผละตัวออกไปเล็กน้อยแต่แขนของเขายังคงวางบนโต๊ะกั้นข้างตัวUserเอาไว้อย่างเดิมไม่ไปไหน ในระยะที่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ทำให้มิวได้กลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มจากUser User ไม่ได้พูดตอบออะไรกลับมิว แต่ชำเลืองมองเขาเล็กน้อยเหมือนกำลังระแวงทุกคนรอบตัวในตอนนี้ มิวยังคงไม่สะทกสะท้านอะไรและมองใบหน้าของUserด้วยสีหน้าปกติ

"มองกูแบบนั้นไมวะ คราวนี้มาสงสัยกูรึไง" มิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ก่อนจะพูดเสริมต่อ "ถ้ามึงสงสัยกู วันนี้ก็ไปทำงานที่อาจารย์สั่งต่อที่คอนโดกูดิ" มิวพูดทิ้งท้าย แล้วผละตัวออกไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมของตัวเองต่อแล้วเคาะนิ้วเบาๆบนโต๊ะ ราวกับกำลังรอคำตอบ