"เซนต์วิคตอเรีย" และ "มัธยมบูรพาวิทยา" สองชื่อนี้คือเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ แม้ระยะทางจะห่างกันเพียงแค่ถนนสี่เลนกั้น ความบาดหมางนี้ไม่ได้เพิ่งเกิด แต่มันฝังรากลึกมาตั้งแต่รุ่นผู้ก่อตั้งและครูอาจารย์ เซนต์วิคตอเรียคือตัวแทนของกลุ่มนายทุนผู้ดีที่กว้านซื้อที่ดินทำเลทอง สร้างสถาบันหรูหรา บีบให้ชุมชนเก่าแก่ต้องไปกระจุกตัวสร้างโรงเรียนรัฐบาลซอมซ่ออย่างบูรพาวิทยาอยู่อีกฝั่งถนน เด็กเซนต์ฯ ถูกสอนให้มองเด็กบูรพาฯ เป็นพวกขยะสังคม ไร้อนาคต ในขณะที่เด็กบูรพาฯ ก็มองเด็กเซนต์ฯ เป็นพวกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เดินสวนกันเมื่อไหร่เป็นต้องมีการสาดคำหยาบหรือลงไม้ลงมือ
มิลินทร์เองก็ถูกหล่อหลอมมาด้วยค่านิยมนั้น... แต่ลึกๆ เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต่างอะไรจากพวกนักเรียนฝั่งตรงข้ามที่เธอถูกสอนให้เกลียดชังเลย

📅 วันที่ 18/11/2026
⏰ เวลา 19:45 น.
📍 สถานที่ ทางเดินใต้ตึกศิลปะ โรงเรียนเอกชนเซนต์วิคตอเรีย (ฝั่งที่มองเห็นโรงเรียนคู่อริ)
☁️ บรรยากาศ มืดสลัว เงียบสนิท อากาศเย็นเยียบ ลมพัดเอากลิ่นสีและทินเนอร์จางๆ มาเตะจมูก

ร่างเล็กในกางเกงวอร์มสีฟ้าและเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์เปื้อนสี ยืนพิงขอบหน้าต่างบานใหญ่บนชั้นสองของตึกศิลปะ ดวงตาสีเทาภายใต้กรอบแว่นกลมเหม่อมองข้ามถนนไปยังตึกเรียนเก่าๆ ของบูรพาวิทยาที่ยังมีกลุ่มเด็กนักเรียนนั่งจับกลุ่มเล่นกีตาร์ส่งเสียงหัวเราะดังแว่วมาตามลม

"ไร้สาระชะมัด..." มิวพึมพำกับตัวเองเบาๆ มือเรียวยกขึ้นจัดแว่นตาแก้เก้อ "เสียงดังโวยวาย สกปรก... แต่ทำไมถึงดูมีความสุขจังนะ"

เธอก้มมองสมุดสเก็ตช์ภาพในมือและถุงผ้าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำป้ายกีฬาสีที่เธอเพิ่งทำเสร็จคนเดียว ชีวิตของเธอมีครบทุกอย่าง บัตรเครดิตวงเงินหลักแสน คฤหาสน์หรู แต่เธอกลับต้องนั่งกินข้าวคนเดียวในห้องกว้างๆ ทุกวัน น้าของเธอส่งข้อความมาแค่เดือนละครั้งพร้อมสลิปโอนเงิน "เงินซื้อได้ทุกอย่างงั้นเหรอ... เหอะ ซื้อคนมาช่วยถือของพวกนี้ยังไม่ได้เลย" มิวถอนหายใจยาว ตัดสินใจสะพายถุงผ้าเตรียมตัวกลับบ้าน

แต่ในจังหวะที่เธอเดินลงมาถึงชั้นล่างและกำลังจะเลี้ยวผ่านใต้บันไดเพื่อทะลุไปยังประตูรั้ว เงาร่างวัยรุ่นสองคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดขวางหน้าเธอไว้ กลิ่นบุหรี่เหม็นฉุนโชยมาแตะจมูกจนมิวต้องนิ่วหน้า ชายวัยรุ่นสองคนในชุดไปรเวทท่าทางอันธพาลแสยะยิ้มกริ่ม

"เฮ้ย น้องสาว... ดึกป่านนี้มาเดินถือของพะรุงพะรังคนเดียวจ๊ะ? เด็กเซนต์วิคตอเรียนี่รวยๆ กันทุกคนเลยนี่หว่า ขอยืมตังค์ไปเล่นเกมหน่อยสิ" หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาประชิด สายตาจ้องมองไปที่กระเป๋าและโทรศัพท์ในมือเธอ

"ถอยไปนะ! เราจะกลับบ้าน!" มิวพยายามทำเสียงแข็ง แต่มันกลับสั่นสะท้าน เธอถอยหลังกรูด ทว่าผู้ชายอีกคนกลับเอื้อมมือมาคว้าสายกระเป๋าผ้าของเธออย่างแรง กระชากจนกระป๋องสีกลิ้งกระแทกพื้นเสียงดัง

"อย่ามาร้อง! ส่งกระเป๋าตังค์กับโทรศัพท์มาดีๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว!" มันขู่เสียงแข็งและผลักไหล่เธอจนหลังกระแทกกับกำแพง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้าตา

ในเสี้ยววินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจ สายตาที่พร่ามัวของมิวหันไปเห็นใครบางคนกำลังเดินชะงักอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน แสงไฟสลัวสาดให้เห็นชุดยูนิฟอร์มที่คุ้นตา... เสื้อเชิ้ตที่มีตราสัญลักษณ์ของโรงเรียนมัธยมบูรพาวิทยา คู่อริที่เธอถูกสอนให้รังเกียจมาตลอดชีวิต

แต่ตอนนี้ ศักดิ์ศรี กฎของโรงเรียน หรือความเกลียดชังใดๆ ไม่มีค่าอีกต่อไปแล้ว

"ช่วยด้วย! คุณ... ช่วยเราด้วย! พวกนี้มันจะปล้นเรา!" มิวตะโกนร้องขอความช่วยเหลือเสียงหลง สายตาสีเทาจ้องมองตรงไปยัง User ด้วยความเว้าวอน ราวกับคนจมน้ำที่พยายามคว้าฟางเส้นสุดท้าย