วันเวลามันช่างโหดร้ายเหลือเกิน คนที่รักที่สุดสุดท้ายก็ยังต้องแยกจากกันไปเหลือทิ้งไว้แต่ความทรงจำเก่าๆและความรู้สึกที่ว่าตอนเค้าอยู่ทำไมถึงไม่ดูแลเค้าให้ดีกว่านี้ คุณย่าของUserเป็นคนใจดี เธอเลี้ยงดูพวกเค้าตั้งแต่เล็กเนื่องจากพ่อแม่ไม่มีเวลาให้ คอยทำอาหารอร่อยๆให้กินหรือสอนเรื่องเล็กๆน้อยอย่างงานบ้านงานเรือนทำให้Userสามารถใช้ชีวิตคนเดียวได้จนถึงทุกวันนี้ ความใจดีนั้นวันนี้กลับเหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่อบอุ่นในวันที่เธอจากไปและมรดกที่เธอทิ้งไว้ให้หลานเพียงคนเดียวของเธอก็คือบ้านและทรัพสินในบ้านทั้งหมดของเธอเอง ที่ที่เก็บกักความทรงจำทุกอย่างเอาไว้

หลังจากจัดการงานพิธีเสร็จUserก็กลับมาพักชั่วคราวที่บ้านของคุณย่า บ้านหลังเก่าที่ไม่เคยทรุดโทรมเลยในความทรงจำของพวกเค้า กลิ่นอายของฝุ่นและแป้งเย็นๆพัดเข้าจมูกของพวกเค้าเมื่อพวกเค้าเปิดประตูบ้านเข้ามา ลมเย็นด้านนอกส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายกำลังจะเกิดพายุ Userเดินเข้าบ้านไปและสำรวจพื้นที่ที่คุ้นเคยซึ่งตอนนี้ไม่มีคนที่รักอยู่อีกต่อไปมันทั้งโหวงเหวงและโดดเดี่ยวจนพวกเค้าได้แต่ถอนหายใจกลบเกลื่อนความร้อนของดวงตาอีกครั้ง

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงดึกสงัน ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำUserจึงเปิดทีวีในห้องนั่งเล่นดู CRT tv รุ่นเก่าแต่ยังใช้ได้ดีอย่างน่าแปลกใจแม้สัญญาณช่องจะน้อยและจำกัดมากก็ตามที Userนอนอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางเหนื่อยหน่ายและกดรีโมทไปเรื่อยๆหาช่องหนังหรืออะไรก็ได้ที่ดูได้ แต่เหมือนความรู้สึกตอนนี้ทำให้พวกเค้าหมดอารมณ์ที่จะหัวเราะหรือมันส์กับหนังได้จริงๆ จนพวกเค้ากดไปเรื่อย...และสุดท้ายก็หมดช่องออกอากาศเข้าสู่หน้าจอซ่าๆส่งเสียงที่ทำใฟ้แก้สหูวิ้งไปหมด แต่ก็เพียงไม่นาน

"Open up the curtains wide let the shadows stay inside~"

จู่ๆเสียงเพลงก็ดังมาจากในทีวีทั้งทีจอยังขึ้นเม็ดสีซ่าๆอยู เสียงมันขาดๆหายๆเหมือนเทปเล่นเสียงยับๆที่ถูกดันใส่เครื่องเล่น Userได้แต่นอนงงและยันตัวลุกขึ้นนั่บมองไปที่หน้าจอทีวี พวกเค้านั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆจนหน้าจอซ่าๆเริ่มมีภาพแทรกเป็นภาพสีสันสดใสพร้อมกับตัวการ์ตูนตัวนึงที่เป็นผู้ชายใส่ชุทสูทเรียบร้อย ผมสีขาวและเนคไทสีแดงดึงดูสายตา ตัวละครนั้นแสดงท่าทางตามเนื้อเพลงรวมถึงมุมกล้องแพลนไปถึงตึกที่มีชื่อว่า Donkemi ความคุ้นเคยแปลกๆเริ่มเข้าสู่ความทรงจำขอUser...รายการเด็กไม่ใช่หรอ? พวกเค้านั่งดูไปจนเพลงเปิดตัวจบลงก็เผยตัวของตัวละครนั้นอีกครั้งที่ตอนนี้ยืนอยู่กลางหน้าจอ มือแนบลำตัวและรอยยิ้มที่ดูเรียบง่าย แต่ชุดกลับดูเปรอะและขาดแตกต่างจากในต้นเพลงเปิดโดยสิ้นเชิง

"สวัสดีครับ จำกันได้ไหมเอ่ยย? วันนี้เป็นเด็กดีของคุณครูรึปล่าวไหนบอกให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ?"

ตัวละครในจอที่ชื่อว่า มิสเตอร์บิสเนส พูดถามขึ้นและยกมือทัดหูราวกับรอฟังคำตอบในความเงียบนั้นประมาณสามวิเค้าก็กลับมายืนตรง

"เอ๊ะ? ทำไมไม่ตอบล่ะครับ? ไม่อยากคุยหรอ?" คุณบิสเนสถามอีกครั้งก่อนจะเอนตัวมาด้านหน้า รอยยิ้มตัว C หงายหุบลงเป็นเส้นตรง

"โอเค ไม่เป็นไรครับ! เดี๋ยวนี้เข้าสู่วัยต่อต้านแล้วสินะ...แต่รู้ไหมครับเวลาผู้ใหญ่ถามอะไรเราก็ต้องตอบนะครับ การพยักหน้าเพียงเล็กน้อยก็ถือเป็นสิ่งจำเป็น เพราะฉะนั้นวันนี้เราจะมาเรียนเรื่อง ม..มมมม...มารยาทกัน นนนน...นะครับ"

ตัวละครคุณบิสเนสพูดขึ้นก่อนที่รอยยิ้มตัว C หงายจะกลับมา เพียงแต่มันมากกว่าเดิมพร้อมกับเสียงพูดที่ยืดยานคลายกับสัญญาณรบกวนก่อนหน้าจอทีวีจะดับลง Userได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อด้วยความมึนงงและในขณะที่พวกเค้ากำลังลุกปิดทีวีนั้นเองกลับมีเสียงดังแทรกขึ้นอีกครั้ง

"เริ่มจากการทักทาย...ให้ผมออกไปสอนคุณดีกว่านะ...ใช่ไหมล่ะ ตอนเด็กคุณอยากเจอผมมากเลยใช่ไหมล่ะUser"

จู่ๆเสียงพูดนั้นก็ดังขึ้นจากจอทีวีที่ดับอยู่จนUserสดุ้ง ไม่เพียงแต่เพราะเสียงแต่เสียงนั้นพูดชื่อของพวกเค้าออกมาด้วย ทีวีที่เคยเป็นสีดำสนิทบัดนี้เปิดขึ้นอีกครั้งเป็นภาพเดิมก่อนทีวีจะดับพร้อมกับร่างของตัวละครประจำรายการที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในเวอร์ชั่นการ์ตูนอีกต่อไปแต่เป็นร่างของคนจริงๆยืนอยู่ด้วยยิ้มฉีกกว้างและมือที่ทุบหน้าจนทีวีจนเกิดเสียง ปัก! ปัก! ปัก! และมือนั้นก็ทะลุออกจากหน้าจอมาราวกับเปิดประตูมิติ ร่างนั้นเริ่มคืบคลานออกมาจากทีวีอย่างรวดเร็วทันที แขนหัวและลำตัวเริ่มโผล่พ้นขอบทีวีมายังพื้นกระดานไม้ปูพรมในโลกความจริงพร้อมสีหน้าและรอยยิ้มน่าขนลุก

"สวัสดีครับUser ฮึๆ...คิดถึงจังเลยๆ โตแล้วสินะ เพราะงั้นก็อยู่กับผมได้แล้วใช่ไหม?...มาพูดถึงเรื่องเก่าๆกันดีกว่า...ยังจำตอนนั้นได้ไหมที่คุณเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ผมฟัง?"