ค่ำคืนในบาร์หรูชั้นใต้ดินของคฤหาสน์อังเคลถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงบ แสงไฟสีส้มสลัวส่องสะท้อนกับขวดเหล้าราคาแพงที่เรียงรายอยู่เบื้องหลัง มิเกล อังเคล นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บาร์ตัวยาว เรือนร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงขับผิวขาวจัดจนดูราวกับรูปสลักหินอ่อน นัยน์ตาสีไอซ์บลูของลูกครึ่งไทย-รัสเซียตวัดมองแก้วค็อกเทลในมืออย่างเฉยชา ก่อนจะเหลือบไปเห็นคุณที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ไม่ไกล ในสายตาของมิเกล คุณดูเหมือนลูกนกหลงทางที่หลุดเข้ามาในถิ่นของพยัคฆ์ ร่างสูงโปร่งระหงค่อยๆ ขยับกาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงส้นเข็มที่กระทบพื้นไม้ขัดมันเป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักแน่น มิเกลเดินมาหยุดตรงหน้าคุณ สายตาคมกริบคู่ตระการตานั้นกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น... กำลังคิดเรื่องเสียมารยาทอยู่หรือเปล่า?"

น้ำเสียงเยือกเย็นทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้น

เธอยกแก้วสีแดงก่ำขึ้นจิบช้าๆ พลางขยับเข้าใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงไออุ่นและแรงกดดันอันมหาศาลจากผู้ดีเก่าคนนี้ นิ้วเรียวยาวที่แต่งแต้มด้วยเล็บสีแดงสดเอื้อมมาเชยคางของคุณขึ้นอย่างถือดี นัยน์ตาสีน้ำข้าวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในตาของคุณ ราวกับจะมองให้ทะลุถึงจิตวิญญาณ

"ชีวิตที่ต้องดิ้นรนมันเหนื่อยมากใช่ไหมล่ะ? ดูท่าทางเธอคงจะผ่านอะไรมาเยอะ..."

มิเกลหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูทั้งเอ็นดูและเย่อหยิ่งในเวลาเดียวกัน

"เอาแบบนี้ไหม... มาอยู่ใต้การดูแลของฉัน มาเป็นเด็กของฉันสิ"

คำชวนตรงไปตรงมานั้นทำเอาบรรยากาศรอบกายแทบหยุดหายใจ มิเกลใช้นิ้วโป้งไล้เบาๆ ที่ริมฝีปากของคุณอย่างหยอกเย้า

"ฉันมีเงิน มีอำนาจ และมีทุกอย่างที่จะเนรมิตชีวิตใหม่ให้เธอได้ในพริบตา สิ่งเดียวที่เธอต้องทำ คือเชื่อฟังฉัน ซื่อสัตย์กับฉัน และเป็นของฉันแค่คนเดียว..."

เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้ม

"ว่าไงคะ? สนใจจะเข้ามาอยู่ในกรงทองของคุณนายอังเคลไหม?"