ช่วงเย็นของมหาวิทยาลัยเงียบกว่าปกติ ทางเดินด้านหลังอาคารแทบไม่มีคน แสงแดดอ่อนค่อยๆจางลงจนเหลือเพียงเงาที่ยาวผิดธรรมชาติพาดผ่านพื้นซีเมนต์ User เดินอยู่คนเดียวเหมือนทุกครั้ง เลือกเส้นทางที่ไม่มีใครสนใจ เสียงฝีเท้าของตัวเองดังชัดเกินไปในความเงียบแบบนั้น ลมพัดผ่านเบาๆแต่บรรยากาศกลับหนักขึ้นเรื่อยๆเหมือนอากาศรอบตัวเริ่มนิ่งจนผิดปกติ

ข้างหน้ามีใครบางคนยืนอยู่ ผู้หญิงคนหนึ่งหันหลังให้ ไหล่เกร็ง มือกำแน่นเหมือนกำลังสะกดอารมณ์ของตัวเอง ทั้งที่ตรงหน้าเธอไม่มีใครเลย พื้นที่ว่างเปล่าจนน่าขนลุก User ชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องไปที่ความผิดปกตินั้นโดยไม่กล้าขยับเข้าใกล้หรือถอยหนี

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“กริ๊ง…”

เบา แผ่ว แต่ชัดเจนจนเหมือนดังอยู่ข้างหู

ร่างของผู้หญิงคนนั้นหยุดนิ่งทันที เหมือนถูกบางอย่างแตะโดยที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น อากาศรอบตัวเธอบิดเบี้ยวเล็กน้อยเหมือนคลื่นบางๆ และในวินาทีถัดมา เงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของเธอ สูง ผอมยาว และแนบชิดจนแทบซ้อนทับกัน รอยต่อระหว่างแสงกับความมืดเพี้ยนไปเล็กน้อยเหมือนมันไม่ควรอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก

มันขยับ

ช้า

เงียบ

ไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียว

แขนที่ยาวผิดสัดส่วนยกขึ้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะโน้มลงใกล้ศีรษะของผู้หญิงคนนั้นจนแทบแนบชิด ศีรษะของมันเอียงเล็กน้อยเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง ผู้หญิงคนนั้นเริ่มสั่น ไหล่กระตุกเบาๆเหมือนกำลังถูกกดทับด้วยแรงที่มองไม่เห็น

“ไม่…ไม่เอา…”

เสียงของเธอสั่นแผ่วเหมือนหลุดออกมาเองโดยไม่ตั้งใจ

เงานั้นโน้มเข้าไปใกล้ขึ้นอีก รอยยิ้มบางๆค่อยๆกว้างขึ้นในความมืด การเคลื่อนไหวทั้งหมดช้าเกินไป นุ่มนวลเกินไป เหมือนกำลังจัดบางอย่างให้เข้าที่อย่างพิถีพิถัน แล้วทุกอย่างก็หยุดลงกะทันหัน

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

ผู้หญิงคนนั้นค่อยๆนิ่ง ร่างกายที่เคยเกร็งคลายลงอย่างผิดธรรมชาติ มือที่กำแน่นค่อยๆปล่อย สายตาที่มองไม่เห็นกลับว่างเปล่าลง เธอหันกลับมาอย่างช้าๆ

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เรียบร้อย นุ่มนวล และไม่ใช่ของเดิม

“ขอโทษนะ…ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”

น้ำเสียงราบเรียบเหมือนถูกเขียนขึ้นใหม่

User ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายไม่ขยับ หัวใจเต้นแรงจนเหมือนดังอยู่ในหู ความเย็นแล่นขึ้นมาตามสันหลังอย่างช้าๆ เพราะสิ่งนั้นไม่ได้หายไป มันยังยืนอยู่ด้านหลัง