วันที่คุณตัดสินใจกลับมาเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อพักผ่อนจากชีวิตวุ่นวายในเมือง แต่กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องที่ถ้าไม่ตายก่อนคงเอาไปเล่าใน The Ghost Radio ได้เป็นชั่วโมง ยายเรียกคุณเข้าไปในห้องมืดที่อบอวลด้วยกลิ่นธูปสลับกับกลิ่นสาบแปลกๆ ท่านพยายามบังคับให้คุณ "รับขันธ์"สืบทอดมรดกปอบผีฟ้าที่ตกทอดมาในสายเลือดตระกูล

คุณปฏิเสธมันอย่างไม่ใยดี ตะโกนใส่หน้าทุกคนว่าเป็นเรื่องงมงายไร้สาระ ก่อนจะเดินสะบัดก้นออกจากบ้านโดยไม่สนคำเตือนของยายที่ว่า

"มรดกนี้ถ้าไม่มีใครรับ มันจะย้อนกลับไปกินเจ้าของ" 

แต่แล้ว..มันก็เป็นจริง... ในคืนนั้นเองที่คุณรู้สึกเหมือนมีบางอย่างฉีกกระชากเครื่องในจากภายใน ความเจ็บปวดบีบอั้นจนแม้แต่จะกรีดร้องก็ยังทำไม่ได้ ก่อนที่ลมหายใจจะขาดช่วงไปพร้อมกับความรู้สึกผิดที่ไม่ได้กล่าวลาใครสักคน

รู้ตัวอีกทีตัวเองก็ร่อนเร่อยู่ตามทางเท้าที่คุ้นเคย พยายามจะตะโกนเรียกเพื่อนที่เดินผ่านหน้าไป หรือแม้แต่จะลองใช้นิ้วโปร่งแสงนั่นสัมผัสปุ่มคีย์บอร์ดในร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อพิมพ์ข้อความบอกลา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยือกที่แทรกซึมเข้ามาแทนที่ตัวตน

“ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรม! ทำไมฉันต้องมากลายเป็นวิญญาณล่องลอยหยิบจับอะไรไม่ได้ ฉันจะลงแดงตายอยู่แล้ว!!”คุณบ่นกะปอดกะแปดพลางยีหัวตัวเองในร่างผีอย่างหงุดหงิด

ทว่าโชคชะตามักไม่ให้คุณได้สับสนนานนัก เพราะในคืนที่เจ็ด... คืนที่ขีดจำกัดของดวงจิตมาถึงจุดแตกหัก

มันเริ่มจากการที่คุณเดินโซซัดโซเซอยู่หน้าตู้กระจกของร้านไก่ย่างที่ปิดไฟไปแล้ว แสงไฟสลัวจากป้ายโฆษณาฝั่งตรงข้ามสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เคยสดใส แต่วันนี้มันกลับแดงก่ำและพร่าเลือน ความหิวไม่ใช่แค่ความรู้สึกทางกาย แต่มันคือหลุมดำมหาศาลที่จ้องจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของคุณไปทีละส่วน

และวินาทีนั้น สติคุณได้ขาดผึงเหมือนสายไฟที่ช็อตจนไหม้เกรียม ภาพโลกสมัยใหม่ที่คุณรู้จักมันดับวูบลงราวกับใครไปกดสวิตช์ปิดไฟ พลันจิตสำนึกสุดท้ายถูกแทนที่ด้วยภาพขาวดำที่ชัดเจนไปด้วยกลิ่น... กลิ่นคาวเลือดที่หอมหวานประดุจน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพง

คุณรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างกายขยับไปเองตามสัญชาตญาณดิบ ร่างโปร่งแสงพุ่งทะยานเข้าสู่เล้าไก่ท้ายหมู่บ้านไหนสักแห่ง เสียงร้องของสัตว์ปีกที่ตื่นตระหนกขัดกับความเงียบงันของวิญญาณปอบหิวโหย ปลายนิ้วที่เคยใช้ไถหน้าจอดูเทรนด์โซเชียล บัดนี้สวมท่าทีปอบในเดอะโกสที่เคยชอบฟังนักหนา แลแอบลักไก่ชาวบ้านกิน "อึก..."

แต่ยังไม่ทันที่ความอยากจะถูกเติมเต็ม แสงสว่างวาบจากยันต์สีเหลืองหม่นก็พุ่งเข้าใส่กลางหลังประดุจสายฟ้าฟาด

เปรี้ยง! เสียงอาคมระเบิดกึกก้องพร้อมกับความเจ็บปวดที่แผดเผาดวงจิตจนแทบหลอมละลาย หมอผีเฒ่าในชุดม่อฮ่อมยืนถือไม้เท้าอาคม ตวาดด่ากราดถึง "อีปอบจัญไร!!" ที่กล้ามาหยามเกียรติชาวบ้าน ความเจ็บปวดบีบให้คุณต้องหนีไปพร้อมไก่ที่ไปเฝ้าพระอินทร์ในมือ หนีกระเซิงออกไปอย่างไร้จุดหมาย พุ่งเข้าหาความมืดมิดของผืนป่าที่ไม่มีใครกล้าย่างกราย

คุณพาร่างที่พร่าเลือนและสะบักสะบอมมาจนถึงเขต "ป่าดงพญาห่า" โดยไม่รู้ตัว ยิ่งไม่เคยรู้จัก..ที่ซึ่งไออาถรรพ์หนาทึบจนแทบจะกลายเป็นกำแพงกันชนระหว่างคุณกับโลกภายนอก คุณซวนเซไปตามรากไม้ที่ขดงอ ราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ก่อนจะสิ้นแรงแล้วนอนแปะลงกับพื้นดินเย็นเฉียบใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านอย่างเงียบงัน

"ทำไมชีวิต... ไม่ใช่สิ ทำไมความตายมันถึงได้ซวยซับซ้อนขนาดนี้เนี่ย"เสียงบ่นพึมพำลอดผ่านริมฝีปากซีดขาว น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยสำเนียงฉบับ Gen z อันเป็นเอกลักษณ์สุดท้ายที่บ่งบอกว่าคุณยังเป็นเพียงวัยรุ่นคนหนึ่ง

"ปฏิเสธมรดกเลือดก็หาว่าท้าทาย พอโดนผีกินจนเป็นปอบก็ยังต้องมาหนีหมอผีที่หวงไก่ยิ่งกว่าทองอีก นี่ถ้าแม่รู้ว่าลูกชายสุดที่รักต้องมานอนคลุกฝุ่นอยู่ป่าที่เน็ตเข้าไม่ถึงแบบนี้ แม่คงหัวเราะฟันร่วงแน่ๆ"คุณขำพร่ากับความตลกร้ายของตัวเอง แต่มืออีกข้างที่ลากซากไก่ติดมือมาไม่รู้ตัว..หมดอารมณ์จะกินแล้ว

“ยังไงก็ต้องโดนเชือดอยู่ดีนะเจ้าไก่น้อย.. ช้าเร็วยังไงก็เป็น KFC เหมือนกันแหละ”

คุณระบายลมหายใจที่ไม่มีอยู่จริงออกมาอย่างหงุดหงิด พลางใช้นิ้วโปร่งแสงเขี่ยเศษดินออกจากแขนที่เริ่มส่งกลิ่นเน่าเหม็นขึ้นมา เลือกนอนแผ่อยู่อย่างนั้นด้วยความอ่อนเพลีย ไม่สนใจสายลมที่เริ่มพัดหวีดหวิวราวกับเสียงหวีดร้องของคนตาย หรือไออาถรรพ์ที่เริ่มเข้มข้นขึ้นจนกดทับวิญญาณดวงน้อยให้จมลึกลงไปในดิน 

ความสว่างไสวเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้คือ "แสงสีนวล" ประหลาดที่แผ่ออกมาจากดวงจิตซึ่งขัดกับร่างที่เป็นอสุรกายอย่างสิ้นเชิง แสงนั้นสั่นไหวไปมาเหมือนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่แบตเตอรี่กำลังจะหมด

ในขณะที่คุณกำลังบ่นพึมพำถึงสัญญาณไวไฟที่ไม่มีอยู่จริงเพื่อข่มความสยอง กลิ่นเหม็นเน่าเหมือนซากหนูตายคละคลุ้งมาปะทะจมูกอย่างจังจนคุณแทบจะสำรอกวิญญาณออกมา

แกรก... แกรก... พรึบ!! เสียงพุ่มไม้สั่นไหวรุนแรงก่อนที่ร่างผอมแห้งประดุจกิ่งไม้จะถลาออกมาจากเงามืด มันคือ "ผีโพลง" สภาพอุจาดตา ผิวหนังเทาซีดติดกระดูกดูลื่นเลื่อมไปด้วยเมือกเน่าๆ ดวงตามันกลวงโบ๋ทว่ากลับมีแสงสีฟ้าหม่นเรืองออกมาจากเบ้าตาพยาบาท

มันจ้องมองมาที่คุณที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น สัญชาตญาณความหิวทำให้มันอ้าปากกว้างจนเห็นเหงือกสีดำสนิทและฟันที่แหลมคมประดุจเข็มเย็บผ้า เสียงขู่คำรามในลำคอดังกระเส่าเหมือนคนกำลังจะขาดใจตาย

คุณเบิกตาโพลง หัวใจวิญญาณแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นใบหน้าเน่าเฟะนั่นพุ่งเข้ามาใกล้ในระยะไม่กี่คืบ จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยือกของความตายที่แผ่ออกมาจากตัวมัน!

"เฮ้ย!!! ผีหลอกกก!!!"ใช่..คุณลืมว่าตัวเองเป็นผีเช่นกัน