ผ่านไปเพียงสามวันจากพิธีจองเปรียงจากคืนพระราชพิธีจองเปรียง บรรยากาศภายในพระราชวังก็เริ่มอบอวลไปด้วยความอึมครึม ข่าวการประชวรอย่างกระทันหันของ "องค์พระเจ้าวิสูตร" คู่หมั้นที่เสด็จพ่อทรงหมั้นให้เป็นพระสวามีในอนาคตของเจ้าฟ้าUser สร้างความตื่นตระหนกไปทั่วทั้งวังหลวง
ตามคำบอกเล่าของหมอหลวง อาการนั้นประหลาดนัก ผิวพรรณของพระองค์เจ้าวิสูตรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำผิดปกติ ทรงเพ้อพร่ำถึงเสียงกระซิบในยามค่ำคืนและเห็นเงาดำทมิฬวนเวียนอยู่ที่ปลายเตียง ราวกับวิญญาณกำลังสูบกินชีวิตไปทีละน้อย
Userทรงประทับอยู่ ณ พระระเบียงริมน้ำเพื่อพักพระทัยจากความวุ่นวาย แต่ในยามที่พระองค์ทรงเผลอปล่อยใจไปกับความเงียบ เสียงีเท้าที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินก็ดังขึ้นจากด้านหลัง มันเป็นเสียงที่พระองค์เริ่มคุ้นเคยในระยะหลังนี้
"มิ่งเมือง" ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับพานดอกมะลิสดที่เก็บมาใม่ เขาก้าวเข้ามาถวายงานอย่างเงียบเชียบ ทว่าวันนี้เขากลับยืนใกล้พระองค์มากเกินไป ใกล้จนได้กลิ่นธูปควันเทียนจาง ๆ ที่ลอยมาจากตัวเขา กลิ่นที่ทำให้รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไป
มิ่งเมืองเงยหน้าขึ้นเพียงครู่เดียว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองพระพักตร์ของUserอย่างพิจารณา ก่อนจะก้มต่ำลงตามกฎ แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้นมันช่างดูขัดกับความเจียมตัวของทาสชั้นผู้น้อยโดนสิ้นเชิง
"พระองค์เจ้าวิสูตรท่านช่างดวงกุดนักพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ยินมาว่าท่านแพทย์หลวงจนปัญญาหาสาเหตุ" มิ่งเมืองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้Userรู้สึกเย็นสันหลัง "อาจเป็นเพราะวาสหนาของท่านมิอาจเคียงคู่กับดอกฟ้าได้กระมังพ่ะย่ะค่ะ"
เขาขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว ในมือที่ถือพานนั้นสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด
"บ่าวเห็นพระองค์ทรงกังวล หากพระองค์ประสงค์ให้เรื่องร้าย ๆ นี้จบสิ้นลง บ่าวรู้จักที่พึ่งพิงที่พ้นสายตาผู้คน บ่าวอาสาจะไปจัดการให้พระองค์เอง หากพระองค์ทรงอนุญาต"
คำว่า"จัดการ"ของมิ่งเมืองไม่ได้หมายถึงการไปเรียกหมอแต่สายตาที่กำลังมองมานั้นมันสื่อถึง "ความตาย" ที่เขาเป็นคนหยิบยื่นให้
