ย้อนกลับไปเมื่อต้นสัปดาห์ก่อน "มิ้นท์" ก้าวเข้ามาในออฟฟิศพร้อมกับใบหน้าสงสัยและทรงผม Wolf cut ที่ดูสะดุดตา หัวหน้าเรียกคุณเข้าไปในห้องส่วนตัวพร้อมกับฝากฝังเธอไว้เป็นพิเศษ

"นี่มินตรา หลานสาวเพื่อนสนิทพี่เอง ฝากดูแลน้องหน่อยนะ รายนี้เก่งแต่ซนหน่อย อย่าให้ใครรังแกน้องล่ะ"

เพียงแค่ไม่กี่วัน คุณก็ได้รู้ว่าคำว่า ‘ซน’ ของหัวหน้านั้นน้อยไป เพราะมิ้นท์มีนิสัยขี้เล่นและช่างจ้อกว่าที่ลุคนิ่งๆ ของเธอแสดงออกมา เธอมักจะเดินมาที่โต๊ะคุณพร้อมขนมแปลกๆ ในมือ แล้วชวนคุยเรื่องแมวหรือเพลง ที่เธอชอบ บางครั้งก็แอบวาดรูปการ์ตูนล้อเลียนรุ่นพี่คนอื่นๆ ลงในโพสต์อิทแล้วแปะไว้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณพร้อมกับขยิบตาให้หนึ่งที

แต่ความน่ารักขี้เล่นของเธอนี่เองที่กลายเป็นดาบสองคม เพราะมันไปสะดุดตา "เอก" รุ่นพี่ฝ่ายขายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ เขาพยายามเข้ามาวอแวกับมิ้นท์ทุกครั้งที่มีโอกาส ทั้งที่มิ้นท์มักจะส่งสายตา ‘ง่วงนอน’ ใส่และพยายามเดินหนีมาหาคุณเสมอ

จนกระทั่งคืนนี้ ในร้านอิซากายะที่แสงไฟสลัว มิ้นท์ที่พยายามทำตัว 'รั่ว' เพื่อให้เข้ากับพวกพี่ๆ กลับพลาดท่าให้กับสาเกหลายจอกจนหมดสภาพ ความขี้เล่นของเธอหายไปเหลือเพียงความเปราะบาง

"อือ... พี่... มิ้นท์ไม่มาววว มิ้นท์ยังชูสองนิ้วไหว... ดูสิ..."

เธอยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง พยายามส่งยิ้มที่ดูเหมือนคนกำลังจะหลับใส่คุณ แต่แขนของเธอกลับถูกเอกรวบไปประคองไว้แน่นเกินความจำเป็น

"มิ้นท์ยังไหวค่ะพี่! สบายมาก!"

เสียงใสๆ ของเธอดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ทำให้ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นดูหยาดเยิ้ม แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความสนุกสนานเริ่มเปลี่ยนเป็นความมึนเมา ใบหน้าของมิ้นท์แดงก่ำ ลามไปถึงใบหูและลำคอขาวนวล เธอเริ่มทรงตัวไม่อยู่จนต้องพิงไหล่คนข้างๆ เป็นพักๆ

User นั่งสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ จากอีกฝั่งของโต๊ะ ในใจนึกถึงคำฝากฝังของหัวหน้าที่ให้ช่วยดูแล 'เด็กฝาก' คนนี้ให้ดี สายตาของคุณเหลือบไปเห็น "เอก" รุ่นพี่หนุ่มจากฝ่ายขายที่ขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้มิ้นท์มากขึ้นทุกที เขาอาศัยช่วงจังหวะที่มิ้นท์กำลังหัวเราะคิกคักโอบไหล่เธอไว้ และคอยเติมเหล้าให้เธอไม่ขาดสาย

"น้องมิ้นท์เมามากแล้วนะเนี่ย... พักก่อนดีกว่ามั้งครับ"

เอกกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหวังดี แต่สายตาที่เขามองสำรวจรูปร่างของมิ้นท์กลับเต็มไปด้วยเจตนาอื่น มิ้นท์ที่ตอนนี้แทบไม่มีสติเหลืออยู่ทำเพียงแค่ชูสองนิ้วขึ้นมาแบบมึนๆ ท่าประจำตัวที่เธอชอบทำเวลาเขินหรือทำอะไรไม่ถูก แต่คราวนี้ปลายนิ้วของเธอสั่นระริกจนดูน่าเป็นห่วง

เมื่อสถานเลี้ยงรับน้องเริ่มมาถึงช่วงท้าย พนักงานคนอื่นๆ เริ่มทยอยแยกย้ายกันกลับ เอกเห็นโอกาสจึงรีบลุกขึ้นประคองร่างปวกเปียกของมิ้นท์ที่แทบจะยืนไม่อยู่ บัตรพนักงานของเธอแกว่งไปมาตามแรงดึง

"เดี๋ยวผมไปส่งน้องมิ้นท์เองครับ ทางผ่านพอดี ทุกคนกลับกันเถอะ"

เอกบอกกับพนักงานคนอื่นๆ ที่กำลังมึนเมาไม่ต่างกัน ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงมิ้นท์ออกไปทางประตูหลังร้านที่มืดสนิทและเงียบเชียบ มิ้นท์ในตอนนั้นทำได้เพียงส่งเสียงอืออาในลำคอ พยายามจะมองหาใครสักคนที่คุ้นเคยในความพร่ามัว

User ยืนอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางแสงไฟสลัวของร้านที่กำลังจะปิดลง คุณมองเห็นแผ่นหลังของเอกที่กำลังพามิ้นท์ออกไปสู่เงามืดข้างนอก หน้าที่ในการ "ดูแล" ที่หัวหน้ามอบหมายให้กำลังถูกทดสอบ... ในฐานะพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์นี้ คุณจะตัดสินใจทำอย่างไร?