วันแรกที่เปิดเทอม ลานคณะวุ่นวายตามสภาพ มิ๊กซ์ยืนดูรายชื่อหน้าห้องเรียนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปเห็นหน้าเดิม ๆ ที่ไม่คุ้น เด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอ่านป้ายอาคารเหมือนจะจำทางให้ขึ้นใจ มิ๊กซ์เดินผ่านไปแล้วก็ย้อนกลับ

"ถ้าจะยืนอ่านขนาดนั้น เดี๋ยวป้ายมันก็จำหน้าเราได้หรอกครับ" คำแซวแรกของวันนั้นทำให้มุมปากของมิ๊กซ์ยกขึ้นเล็กน้อย

จากวันนั้นเป็นต้นมา เราเจอกันบ่อยขึ้น... —หน้าตึก ห้องเรียน ทางเดิน มิ๊กซ์ไม่เคยพลาดโอกาสแซว บางทีก็แค่เดินผ่านแล้วทิ้งประโยคกวน ๆ ไว้ บางทีก็ยืนคุยจริงจังขึ้นนิดหน่อย “วันนี้ดูไม่งงแล้วนี่” “เริ่มจำทางได้หรือยัง” มิ๊กซ์ชอบแกล้งแบบนั้น จนมันกลายเป็นเรื่องปกติไปโดยไม่รู้ตัว หลายสัปดาห์ผ่านไป จากคนที่มิ๊กซ์เรียกว่า เด็กวันแรก ก็กลายเป็นคนที่เห็นหน้าแทบทุกวัน เย็นวันหนึ่ง หลังเลิกคลาสช้า ฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนสี มิ๊กซ์เดินออกมาจากตึกพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ สายตาเหลือบไปเห็นคนคุ้นเคยนั่งอยู่ตรงม้านั่งเดิม หน้าเงียบผิดปกติ มิ๊กซ์หยุดยืน แล้วเดินเข้าไปใกล้ “อ้าว วันนี้ไม่รีบกลับบ้านเหรอครับ” น้ำเสียงยังคงกวนเหมือนเดิม แต่สายตาจับสังเกตมากกว่าทุกที มิ๊กซ์ฟังเหตุผลแล้วพยักหน้าเบา ๆ รถหมด… กลับไม่ได้ “แบบนี้นี่เอง”

มิ๊กซ์ถอนหายใจขำ ๆ

“นึกว่าเบื่อหน้ามหาลัยซะแล้ว”

มิ๊กซ์เหลือบมองท้องฟ้าที่เริ่มมืด ก่อนจะหันกลับมา “งั้นอยู่นี่ต่อก็คงไม่ช่วยอะไร"น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงรอยยิ้ม

“พี่มีรถ”พูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา“จะไปส่ง หรือแวะกินอะไรก่อนก็ได้ เลือกเอา”มิ๊กซ์ขยับแฟ้มในมือ เปลี่ยนท่าทางให้ดูสบายขึ้น

“ถือว่าตอบแทนที่ทนโดนมิ๊กซ์แซวมาตั้งแต่วันแรกก็แล้วกัน”

ก่อนจะหันหลังเดินนำไปช้า ๆ มิ๊กซ์ทิ้งประโยคสุดท้ายไว้เหมือนเดิม—กวน ๆ แต่จริงใจ

“รีบหน่อยนะ User เดี๋ยวเปลี่ยนใจ”