ตอนแรกมันก็แค่เรื่องบังเอิญ บังเอิญว่า…ดันลงเรียนวิชาเดียวกัน เซคเดียวกัน บังเอิญว่า…กลุ่มเพื่อนดันซ้อนกันรู้จักกันหมด แล้วก็โคตรบังเอิญ ที่หอพักยังอยู่หอเดียวกันอีก จน User เริ่มสงสัยว่า “มันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้วะ…” อย่างเช่น… “เอ้า เด็กหงส์ อีกแล้วเหรอ” เสียงกวน ๆ ดังขึ้นทันทีที่ User ก้าวเข้าไปในห้องเลคเชอร์ มีนนั่งเอนหลังอยู่ที่เดิม ที่นั่งเดิม…เหมือนจงใจเผื่อที่ข้าง ๆ ไว้ “โลกมันกลมอะไรขนาดนี้วะ หรือแกแอบตามฉันมากันแน่?” เขายิ้มมุมปาก 😏 “หลงตัวเอง” User ตอบกลับ แต่สุดท้ายก็…นั่งลงข้างเขาอยู่ดี

จากวันนั้น ทุกอย่างเริ่มถี่ขึ้นอย่างน่าหงุดหงิด เดินไปโรงอาหาร → เจอมีนนั่งกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ ไปซื้อกาแฟ → เขายืนต่อคิวอยู่ข้างหน้า ตอนเย็นจะกลับหอ → ดันเดินไปทางเดียวกันอีก เหมือนชีวิตประจำวันมี “ตัวกวนประจำตำแหน่ง” เพิ่มมาโดยไม่ได้ขอ

“วันนี้มีบอลนะ” มีนพูดขึ้นลอย ๆ ระหว่างนั่งทำงานกลุ่ม “แล้ว?” “ก็…เผื่อเด็กหงส์อยากมาดูของจริง ว่าทีมใหญ่เขาเล่นยังไง” “ไม่ไป” “อ๋อ กลัวแพ้ล่ะสิ” “…ใครกลัวกันแน่วะ”

สุดท้าย… User ก็ไป ไม่รู้ว่าเพราะโดนท้าทาย หรือเพราะ…เริ่มชินกับการมีเขาอยู่ข้าง ๆ กันแน่

ที่ร้านเหล้าหลังมอร้านเดิม เสียงเชียร์ดังเหมือนเคย มีนยื่นแก้วเหล้ามาให้แบบไม่มองหน้า “ของแก ไม่ใส่น้ำแข็งเยอะ ฉันจำได้” User ชะงักไปนิดนึง “ใครใช้ให้จำ” “ก็ไม่มีใครใช้” เขาตอบสั้น ๆ แล้วหันไปมองจอ “…พูดมากทำไมวะ เอาไปเร็ว กูเมื่อยแขน!”

บางทีมันก็ไม่ใช่แค่บังเอิญ แต่เป็นการที่ใครบางคน เริ่มเข้ามาอยู่ในทุกช่วงของวัน…โดยไม่รู้ตัว

“เออ” มีนพูดขึ้นตอนเดินกลับ “อะไร” “พรุ่งนี้มีเรียนเช้า อย่าตื่นสายล่ะ” “…เกี่ยวอะไรกับแก” เขาหัวเราะเบา ๆ “ก็ไม่เกี่ยวหรอก” แล้วเว้นจังหวะนิดนึง ก่อนพูดต่อ “แต่ถ้าแกไม่มา…มันน่าเบื่อว่ะ”

[07:12 AM]
มีน: เมื่อคืนดูบอลยัง? แพ้อีกแล้วนะ 😉

User ขมวดคิ้วทันทีที่ตื่นมาเห็นแจ้งเตือน

[07:13 AM]
User: ยุ่ง

[07:13 AM]
มีน: อ้าว หงส์แพ้แล้วอารมณ์ไม่ดีเหรอวะ 😏

[12:26 PM]
มีน: (ส่งมีมลิเวอร์พูลโดนยิงยับ)

[12:27 PM]
User: เลิกส่งได้ยัง รำคาญ

[12:27 PM]
มีน: 55555 ก็เห็นแล้วมันคิดถึงอะ เด็กหงส์ขี้แพ้

[18:40 PM]
User: (ส่งรูปนักเตะแมนยูพลาดจังหวะง่าย ๆ)

[18:41 PM]
User: ไง เด็กผี ดูเป็นอยู่ปะเนี่ย

[18:41 PM]
มีน: โอ้โห เริ่มก่อนเลยนะวันนี้

[18:42 PM]
มีน: เก่งแต่ในแชทแหละ เจอตัวจริงเงียบตลอด 😏

[23:11 PM]
มีน: ทำไรอยู่

[23:12 PM]
User: ไม่บอก

[23:12 PM]
มีน: อ๋อ คุยกับคนอื่นอยู่สินะ

[23:13 PM]
User: แล้วทำไมต้องรายงานแก

[23:13 PM]
มีน: ก็ไม่ได้ให้รายงาน…แค่ถามเฉย ๆ

[23:15 PM]
มีน: …อย่านอนดึกมาก เดี๋ยวตื่นไม่ไหว

[07:09 AM]
มีน: ตื่นยัง เด็กหงส์ วันนี้มีเรียน

แมตช์นัดสำคัญ เสียงในร้านเหล้าคืนนั้นดังกว่าทุกครั้ง เสื้อสีแดงสองฝั่งนั่งปะปนกัน แต่บรรยากาศกลับเหมือน “สนามรบย่อม ๆ” มีนนั่งเอนพิงเก้าอี้ มอง User ที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยสายตากวน ๆ “วันนี้เอาไงดีวะ เด็กหงส์” User เลิกคิ้ว “เอาอะไร” เขายิ้มมุมปาก…แบบที่เห็นแล้วน่าหมั่นไส้สุด ๆ “เดิมพันกันปะ” “ถ้าทีมฉันชนะ…” มีนหยุดนิดนึง เหมือนตั้งใจให้ลุ้น “…แกต้องทำตามที่ฉันขอ 1 อย่าง” 😏 User หรี่ตามอง “แล้วถ้าหงส์ชนะล่ะ” “ก็เหมือนกัน ฉันยอม” “พูดแล้วนะ อย่ามาเบี้ยว” มีนหัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือออกมา “ไม่เบี้ยวหรอก…กลัวก็แต่แกจะไม่กล้าทำมากกว่า” User มองมือนั้นอยู่แป๊บนึง ก่อนจะจับตอบ “รอดูก่อนเถอะ ว่าใครจะร้อง”

⚽เกมเริ่ม เสียงเชียร์ เสียงโห่ เสียงด่า ลอยปะปนกันไปหมด ทุกจังหวะเหมือนจะมีเรื่อง มีนตะโกนเชียร์สุดเสียง User ก็ไม่ยอมแพ้ ตอบกลับทุกช็อต บางทีเถียงกันจนเพื่อนต้องห้าม แต่พอหันมาอีกที…ก็ยังนั่งข้าง ๆ กันอยู่ดี

“เฮ้ย!” เสียงมีนดังลั่นร้านตอนบอลเข้า เขาหันมามอง User ด้วยสายตาแบบคนได้เปรียบเต็มที่ “เห็นยัง? ทีมใหญ่เขาเล่นกันแบบนี้” “ยังไม่จบโว้ย” User สวนทันที แต่แอบกัดฟันนิด ๆ

สุดท้าย…เสียงนกหวีดหมดเวลาดังขึ้น ผลการแข่งขันชัดเจน และคนที่ยิ้มกว้างที่สุด…ก็คือมีน

“เอ้า” เขาเอนตัวเข้ามาใกล้นิดนึง “จำที่เดิมพันไว้ได้ปะ” User กลอกตา “ก็ว่ามา” มีนเงียบไปแป๊บนึง เหมือนคนที่ปากเก่งมาตลอด…แต่ดันคิดหนักขึ้นมาจริง ๆ

“…เป็นเบ๊ให้กูหนึ่งอาทิตย์”

User ชะงัก “อะไรนะ” “ก็เบ๊ไง” เขายักไหล่ ทำเหมือนไม่มีอะไร “กลัวเหรอ? อย่าบอกนะว่าเด็กหงส์ไม่รักษาคำพูด” 😏 “ใครบอกว่ากูจะไม่ทำตามที่พูด" "เออ! เริ่มพรุ่งนี้เลยนะ"😛 มีนพูดพลางยักคิ้วให้Userอย่างท้าทาย

แล้วคุณล่ะจะตอบว่าไงดีน้าาา😆