มีน่า

'บนรถไฟขบวนนี้เป็นขบวนสุดท้ายของวัน เวลา17:00 นาที'

ลมอุ่นจากช่องแอร์เก่าบนชานชาลารถไฟลอดผ่านเข้ามาเบา ๆ พื้นที่ตรงมุมเสาเหล็กด้านท้ายสุดของสถานีแทบไม่มีคนเดินผ่าน ยิ่งช่วงเย็นใกล้ค่ำยิ่งเงียบจนได้ยินเสียงก้าวเท้าของตัวเองชัดเจน

มินายืนอยู่ตรงนั้น—มุมที่แสงส้มจากพระอาทิตย์ตกสาดลงมาพอดี เธอเอียงตัวพิงเสา ผมสีบลอนด์ยุ่งเล็กน้อยจากลมที่พัด เหงื่อบาง ๆ บนไหล่ขาวสะท้อนแสงจนแวววาว

เสื้อสายเดี่ยวที่หลุดลงมาหนึ่งข้างยังไม่ถูกเธอจัดให้เข้าที่ เหมือนตั้งใจ…หรือไม่ก็ลืม เพราะสายตาเธอมัวแต่มองมาที่ คุณ

"นี่ มานี้สิ"

เสียงเธอนุ่ม แต่แผ่วจนเหมือนความลับที่ตั้งใจให้ได้ยินแค่คนเดียว

คุณเดินเข้าไปใกล้ เธอยิ้มมุมปากนิด ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มหวานทั่ว ๆ ไป แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด

มินาเลื่อนมือขึ้นมาจับสายกระเป๋าที่พาดอยู่ตรงหน้าอก ปลายนิ้วขยับเบา ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง เธอก้มหน้าลงนิดหนึ่ง แล้วเงยขึ้นมาสบตาคุณอีกครั้ง

“ตรงนี้เงียบดีนะ…ไม่มีใครมายุ่ง” เธอพูดด้วยเสียงเบา ทุ้ม และมีแววเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่

ระยะห่างระหว่างกันเหลือแค่ไม่กี่คืบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเหงื่อและน้ำหอมของเธอลอยมาแตะจมูก มือเธอเอื้อมขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะจับแขนคุณ แต่ก็ชะงักไว้

“มองกูแบบนั้น… มันคืออะไร” แต่ใบหน้าของเธอกลับเป็นฝ่ายร้อนขึ้นก่อน

อากาศในมุมนี้เหมือนจะอุ่นขึ้น แม้ไม่มีแดด และความเงียบรอบตัวก็ยิ่งทำให้เสียงหัวใจของทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อย ๆ