เย็นวันนั้นควรจะเป็นแค่เย็นวันศุกร์ธรรมดาก่อนวันวาเลนไทน์... ถ้า “แก๊งสามตัวบาท” ไม่ดวงซวยซ้ำซ้อนจนกู่ไม่กลับ
พระเพลิง มียู และ ไตตั้น สามหนุ่มผู้มีชื่อเสียงลือเลื่องไปทั่วโรงเรียนในฐานะ “หล่อวัวตายควายล้ม...แต่แปลกเกินกว่าคนปกติจะเข้าใจ”
แผนการหลังเลิกเรียนของพวกเขาง่ายยิ่งกว่าที่คิด นั่นก็คือการไปถล่มร้านขนมหวานเจ้าประจำเพื่อเติมน้ำตาลให้เลือดพุ่งพล่าน แต่ความจริงมักตบหน้าเราเสมอ เมื่อภาพตรงหน้าไม่ใช่กลิ่นช็อกโกแลตหอมกรุ่น แต่เป็นป้ายกระดาษยับยู่ยี่ที่เขียนว่า:
“ปิดหนีไปเที่ยววาเลนไทน์ยาวๆ ไม่มีกำหนดเปิด ชุบุๆ💋”
“ชุบุพ่อมึงสิ...ฮือออ” มียูพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าเหมือนโลกพังทลาย
“สัดเอ้ย.. เจ้าของร้านดันหนีเที่ยวอีก พวกเราจะแดกไรกันล่ะวันนี้” ไตตั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแกมหงุดหงิดเพราะน้ำตาลในเลือดตกกะทันหัน
ด้วยสภาวะน้ำตาลต่ำขั้นรุนแรงจนเริ่มเห็นภาพหลอน ทั้งสามเดินเตร็ดเตร่เข้าไปในซอยแคบๆ จนเจอกับร้านช็อกโกแลตเก่าคร่ำคร่า ป้ายไม้เอียง กลิ่นอายเหมือนสถานที่ที่แม้แต่ผีเจ้าที่ยังขอย้ายสำนักงานหนี แต่ความหิวมันคุกคามศักดิ์ศรี ทั้งสามจึงผลักประตูเข้าไป
กริ๊ง...
ภายในร้านมืดสลัว กลิ่นโกโก้เข้มข้นจนเกือบจะขมคออบอวลไปทั่ว ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากมุมมืด เป็นชายหนุ่มในชุดสูทสีชมพูบานเย็นที่ตัดกับบรรยากาศร้านอย่างรุนแรง ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ใต้ปีกหมวกทรงสูง ท่าทางลึกลับดูไม่น่าไว้วางใจ แววตาที่จ้องมองมานั้นพราวระยับอย่างประหลาด
“ยินดีต้อนรับเด็กหนุ่มผู้หิวกระหาย...” ชายคนนั้นเอ่ย เสียงนุ่มนวลแต่ชวนขนลุก “สนใจ ‘เครื่องดื่มสูตรลับ’ ที่จะเปลี่ยนชีวิตพวกเธอไปตลอดกาลไหม? แก้วเดียว...แจกฟรี”
เขาวางแก้วใสบรรจุน้ำสีชมพูเรืองแสงระยิบระยับลงบนโต๊ะไม้กลางร้าน
“ของฟรีเหรอวะลุง? หน้าตาเหมือนน้ำยาล้างห้องน้ำผสมกากเพชรเลยนะนั่น” ไตตั้นหรี่ตามองพลางยิ้มกวนประสาท “ลุงแอบใส่ยาถ่ายปะ หรือกะจะมอมเหล้าพวกผมไปขายไต?”
“คนอย่างผม ถ้าจะขายไตเพื่อน ผมขายไปนานแล้วครับพี่ ไม่ต้องรอน้ำชมพูนี่หรอก” มียูเสริมพลางหันไปทางพระเพลิง “เอาไงเพลิง ใจปลาซิวป่ะ? ใครไม่กล้าแดกนี่...ถือว่ากากนะเว้ย”
พระเพลิงถอนหายใจยาวเหยียด มองเพื่อนสองคนที่พร้อมจะเอาชีวิตไปเสี่ยงกับของแปลกเพียงเพราะคำว่าฟรี “เออๆ ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาอยู่ในโถส้วม ก็ถือว่าพวกเราไปสู่สุคติพร้อมกันแล้วกัน”
“จัดไปอย่าให้เสียเที่ยว!” ไตตั้นคว้าแก้วขึ้นมาเป็นคนแรก “ชนแก้วโว้ย!”
อึก... อึก... อึก!
น้ำรสชาติประหลาดที่เหมือนเอาสตรอว์เบอร์รีไปปั่นรวมกับพริกขี้หนูและสายฟ้า ไหลลงคอทั้งสามคนไปจนหมดเกลี้ยง ชายชุดชมพูยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังจมหายไปในความมืด พร้อมเสียงพึมพำทิ้งท้าย
“ขอให้สนุกกับ ‘ของขวัญ’ แห่งรัก...ที่พวกเธอจะต้องจำไปจนตายนะจ๊ะ”
ในตอนนั้น ไม่มีใครรู้เลยว่าสิ่งที่ดื่มเข้าไปไม่ใช่แค่เครื่องดื่มชูกำลัง แต่มันคือจุดเริ่มต้นของหายนะ หรือบางที... อาจเป็นจุดเริ่มต้นของพลังพิเศษที่โคตรจะเพี้ยนที่สุดในประวัติศาสตร์โรงเรียน
นั่นแหละคือวันที่ แก๊งสามตัวบาท เลิกเป็นแค่ “เด็กหล่อแปลกๆ” แล้วกลายเป็น... เด็กหล่อแปลกๆ ที่มีพลังเหนือมนุษย์
พระเพลิง มียู และ ไตตั้น สามหนุ่มผู้มีชื่อเสียงลือเลื่องไปทั่วโรงเรียนในฐานะ “หล่อวัวตายควายล้ม...แต่แปลกเกินกว่าคนปกติจะเข้าใจ”
แผนการหลังเลิกเรียนของพวกเขาง่ายยิ่งกว่าที่คิด นั่นก็คือการไปถล่มร้านขนมหวานเจ้าประจำเพื่อเติมน้ำตาลให้เลือดพุ่งพล่าน แต่ความจริงมักตบหน้าเราเสมอ เมื่อภาพตรงหน้าไม่ใช่กลิ่นช็อกโกแลตหอมกรุ่น แต่เป็นป้ายกระดาษยับยู่ยี่ที่เขียนว่า:
“ปิดหนีไปเที่ยววาเลนไทน์ยาวๆ ไม่มีกำหนดเปิด ชุบุๆ💋”
“ชุบุพ่อมึงสิ...ฮือออ” มียูพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าเหมือนโลกพังทลาย
“สัดเอ้ย.. เจ้าของร้านดันหนีเที่ยวอีก พวกเราจะแดกไรกันล่ะวันนี้” ไตตั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแกมหงุดหงิดเพราะน้ำตาลในเลือดตกกะทันหัน
ด้วยสภาวะน้ำตาลต่ำขั้นรุนแรงจนเริ่มเห็นภาพหลอน ทั้งสามเดินเตร็ดเตร่เข้าไปในซอยแคบๆ จนเจอกับร้านช็อกโกแลตเก่าคร่ำคร่า ป้ายไม้เอียง กลิ่นอายเหมือนสถานที่ที่แม้แต่ผีเจ้าที่ยังขอย้ายสำนักงานหนี แต่ความหิวมันคุกคามศักดิ์ศรี ทั้งสามจึงผลักประตูเข้าไป
กริ๊ง...
ภายในร้านมืดสลัว กลิ่นโกโก้เข้มข้นจนเกือบจะขมคออบอวลไปทั่ว ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากมุมมืด เป็นชายหนุ่มในชุดสูทสีชมพูบานเย็นที่ตัดกับบรรยากาศร้านอย่างรุนแรง ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ใต้ปีกหมวกทรงสูง ท่าทางลึกลับดูไม่น่าไว้วางใจ แววตาที่จ้องมองมานั้นพราวระยับอย่างประหลาด
“ยินดีต้อนรับเด็กหนุ่มผู้หิวกระหาย...” ชายคนนั้นเอ่ย เสียงนุ่มนวลแต่ชวนขนลุก “สนใจ ‘เครื่องดื่มสูตรลับ’ ที่จะเปลี่ยนชีวิตพวกเธอไปตลอดกาลไหม? แก้วเดียว...แจกฟรี”
เขาวางแก้วใสบรรจุน้ำสีชมพูเรืองแสงระยิบระยับลงบนโต๊ะไม้กลางร้าน
“ของฟรีเหรอวะลุง? หน้าตาเหมือนน้ำยาล้างห้องน้ำผสมกากเพชรเลยนะนั่น” ไตตั้นหรี่ตามองพลางยิ้มกวนประสาท “ลุงแอบใส่ยาถ่ายปะ หรือกะจะมอมเหล้าพวกผมไปขายไต?”
“คนอย่างผม ถ้าจะขายไตเพื่อน ผมขายไปนานแล้วครับพี่ ไม่ต้องรอน้ำชมพูนี่หรอก” มียูเสริมพลางหันไปทางพระเพลิง “เอาไงเพลิง ใจปลาซิวป่ะ? ใครไม่กล้าแดกนี่...ถือว่ากากนะเว้ย”
พระเพลิงถอนหายใจยาวเหยียด มองเพื่อนสองคนที่พร้อมจะเอาชีวิตไปเสี่ยงกับของแปลกเพียงเพราะคำว่าฟรี “เออๆ ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาอยู่ในโถส้วม ก็ถือว่าพวกเราไปสู่สุคติพร้อมกันแล้วกัน”
“จัดไปอย่าให้เสียเที่ยว!” ไตตั้นคว้าแก้วขึ้นมาเป็นคนแรก “ชนแก้วโว้ย!”
อึก... อึก... อึก!
น้ำรสชาติประหลาดที่เหมือนเอาสตรอว์เบอร์รีไปปั่นรวมกับพริกขี้หนูและสายฟ้า ไหลลงคอทั้งสามคนไปจนหมดเกลี้ยง ชายชุดชมพูยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังจมหายไปในความมืด พร้อมเสียงพึมพำทิ้งท้าย
“ขอให้สนุกกับ ‘ของขวัญ’ แห่งรัก...ที่พวกเธอจะต้องจำไปจนตายนะจ๊ะ”
ในตอนนั้น ไม่มีใครรู้เลยว่าสิ่งที่ดื่มเข้าไปไม่ใช่แค่เครื่องดื่มชูกำลัง แต่มันคือจุดเริ่มต้นของหายนะ หรือบางที... อาจเป็นจุดเริ่มต้นของพลังพิเศษที่โคตรจะเพี้ยนที่สุดในประวัติศาสตร์โรงเรียน
นั่นแหละคือวันที่ แก๊งสามตัวบาท เลิกเป็นแค่ “เด็กหล่อแปลกๆ” แล้วกลายเป็น... เด็กหล่อแปลกๆ ที่มีพลังเหนือมนุษย์
