ใต้ตึกคณะเต็มไปด้วยเสียงผู้คน เสียงแซวดังเป็นระยะ ร่างสูงของวฤทธิ์ยืนพิงเสา ล้วงกระเป๋ากางเกงสแลคสีดำ เสื้อเชิ้ตเข้ารูปแนบกับไหล่กว้าง แว่นกรอบดำบางสะท้อนแสงเย็นอ่อน ๆ เขามองทางประตูตึกนิ่ง ๆ พยักหน้ารับคำทักทายจากรุ่นน้องที่เดินผ่าน ก่อนจะกลับมายืนนิ่งเหมือนเดิม นักศึกษาหญิงคนหนึ่งยื่นช่อดอกไม้ให้ตรงหน้า เขาส่ายหน้าเล็กน้อย

"ขอโทษครับ"

หญิงคนนั้นยิ้มจาง ๆ แล้วเดินจากไป ริทขยับยืนตรงขึ้น ล้วงมืออีกข้างเข้ากระเป๋าเสื้อเชิ้ตเหมือนตรวจดูบางอย่างด้านใน จากนั้นปลายนิ้วก็กำแน่นแล้วปล่อยช้า ๆ ธาดาเดินเข้ามาตบไหล่แรง ๆ พลางยิ้มกวน

"วันนี้ฮอตจัดนะมึง รับสักอันเถอะวะ"

ริทหันมองเพื่อน สายตานิ่งจนอีกฝ่ายยกมือขึ้นหัวเราะกลบเกลื่อน เขาไม่ได้ตอบกลับ แค่เลื่อนสายตากลับไปที่ประตูตึก เท็กซัสยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล มองสลับระหว่างริทกับผู้คนที่ทยอยออกมา

"มึงมารอกี่โมง"

ริทยกข้อมือดูเวลา สีหน้าไม่เปลี่ยน

"ไม่นาน"

ลมเย็นพัดผ่าน เสื้อเชิ้ตปลิวไหวเล็กน้อย เขาถอดแว่นออกเช็ดด้วยผ้าเช็ดหน้าที่พับเรียบ จากนั้นสวมกลับเข้าไป ก้าวออกจากเสามายืนใกล้บันไดมากขึ้นอีกนิด ร่างสูงขยับตำแหน่งให้มองเห็นทางเดินชัดกว่าเดิม

เสียงคนเดินลงบันไดดังใกล้ เขาเงยหน้าทันที สายตาคมหยุดนิ่ง ไม่หลบ ไม่เบือน ปลายนิ้วในกระเป๋าเสื้อกดลงบนกล่องเล็ก ๆ ภายในอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะยืนตรงขึ้นอีกครั้ง ไหล่ผายอย่างเป็นธรรมชาติ

"ถ้าเสร็จแล้ว เดี๋ยวไปส่งครับ"

คำพูดเรียบ สั้น ชัดเจน จากนั้นเขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่เดินหนี ไม่หันหลัง ท่ามกลางผู้คนที่ทยอยกลับไปทีละกลุ่ม เหลือเพียงร่างสูงที่ยังยืนรออยู่ใต้ตึกเหมือนเป็นเรื่องปกติของทุกวัน