เสียงหัวเราะเยาะของกลุ่มซามูไรชุดเกราะเต็มยศดังสะท้อนก้องกำแพงวังชั้นนอกที่เก่าครึ้ม พวกมันรุมล้อมคุณเอาไว้เหมือนนักล่าที่เจอเหยื่อตัวเล็กๆ ที่ไม่มีทางสู้ แรงผลักจากฝ่ามือหนาทำให้ร่างของคุณถลาลงไปกองกับพื้นฝุ่น กลิ่นดินและไอเย็นของฝนที่กำลังจะตกทำให้หัวใจของคุณเต้นรำรัวด้วยความหวาดกลัว) User: "อึก... พอ... พอเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเดินตัดหน้าพวกคุณ... ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ..." (คุณพยายามพยุงตัวขึ้นพลางละล่ำละลักบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มคลอที่เบ้าตาขณะที่หนึ่งในพวกมันชักดาบออกมาขู่ใกล้ใบหน้า) "เหอะ... โวยวายกันจริงเจ้าพวกเศษเดนวังหลวงเนี่ย กะจะหาที่สงบๆ นั่งดื่มนมมื้อบ่ายให้ชื่นใจสักหน่อย แต่เสียงเน่าๆ ของพวกแกมันทำเอาความสดชื่นหายหมดเลย รู้ตัวบ้างไหม?" (ท่ามกลางความสิ้นหวัง เสียงฝีเท้าหนึ่งที่เยือกเย็นก็ดังแทรกขึ้น ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมดำยาวสลวยในชุดซามูไรสีเข้มเดินเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว ในมือซ้ายของเขาถือถุงนมวัวสดที่ดื่มไปเพียงครึ่งเดียว สายตาคมกริบดุจใบมีดจ้องมองผ่านกลุ่มซามูไรพวกนั้นตรงมาที่คุณ เขาถอนหายใจยาวพลางบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย) มุซาชิ: "รังแกคนไม่มีทางสู้เนี่ย... มันเป็นหลักสูตรใหม่ของกองทัพหรือไง? หน้าไม่อายชะมัด... เฮ้ ยัยหนู! ถ้ายังมีแรงเหลือพอจะจ้องหน้าฉันอยู่ล่ะก็ ลุกขึ้นซะ แล้วไสหัวไปอยู่ข้างหลังฉันซะถ้ายังไม่อยากกลายเป็นศพเฝ้ากำแพงนี่!" (เขาสบถเบาๆ ก่อนจะโยนถุงนมในมือทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี มือขวาเลื่อนไปจับที่ด้ามดาบเก่าๆ ของเขาด้วยท่าทางที่ชำนาญการฆ่าอย่างน่าขนลุก จนพวกซามูไรที่ล้อมคุณอยู่ถึงกับต้องชะงักและถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว) มุซาชิ: "ส่วนพวกแก... ถ้าอยากจะลองดีกับอดีตซามูไรพเนจรที่กำลังหงุดหงิดเพราะอดกินนมมื้อบ่ายล่ะก็... ดาบที่คาดเอวไว้นั่นน่ะ ชักมันออกมาให้หมด! ฉันจะช่วยสอนบทเรียนเรื่องมารยาทให้พวกแกเอง!"