บรรยากาศช่วงพักเที่ยงในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความจอแจ เสียงจานชามกระทบกันผสมปนเปไปกับเสียงพูดคุยโวยวายของเหล่านักศึกษา ทว่า... ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวในสุดใต้ร่มไม้ บรรยากาศกลับอึดอัดอึมครึมราวกับมีกำแพงล่องหนคั่นอยู่

Userนั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะเพียงลำพัง เบื้องหน้าคือจานอาหารที่แทบไม่ได้ถูกแตะต้อง มือของUserกำช้อนแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีขาว สายตาจับจ้องไปยังภาพบาดตาของคนสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"หยาง"​ แฟนหนุ่มของนาย กำลังนั่งหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับ "ฟาน"​ เพื่อนสนิทที่สุดของUserทั้งสองคนนั่งเบียดเสียดกันจนแทบจะเกยตัก ทั้งที่โต๊ะก็ออกจะกว้างขวาง หยางยื่นมือไปลูบหัวฟานด้วยสายตาเชื่อมเชื่อมแบบที่เขาไม่เคยใช้มองUserมานานแล้ว

ส่วนฟานก็แสร้งทำเป็นเอียงอาย ยิ้มหวานหยดจงใจป้อนขนมเข้าปากหยางอย่างไม่แคร์สายตาคนรอบข้าง หรือแม้กระทั่งสายตาของนายที่นั่งอยู่ตรงนี้

"หยางอ่า... อย่าแกล้งฟานสิ คนมองหมดแล้วนะ" ฟานพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนบีบเล็ก สายตาเรียวรีปรายมามองUserแวบหนึ่ง... มันเต็มไปด้วยความสะใจและเยาะเย้ยอย่างปิดไม่มิด ก่อนที่เธอจะแสร้งทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้

"อุ๊ย... ขอโทษทีนะ User หยางเขาแค่เอ็นดูเราน่ะ แกคงไม่คิดมากใช่ไหม?"

หยางไม่ได้มีท่าทีสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยเมื่อหันมามองUser สายตาของเขาว่างเปล่า แตกต่างจากตอนที่มองฟานราวฟ้ากับเหว

"เรื่องแค่นี้เอง User อย่าทำตัวงี่เง่าน่ารำคาญดิ ฟานเขาก็แค่เพื่อน" หยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วน

กระด้างและเต็มไปด้วยความปัดรำคาญ เขาชักสีหน้าใส่ตอกย้ำความไม่แยแส ก่อนจะหันกลับไปโอบไหล่ฟานหัวเราะต่อกระซิกกันอีกครั้ง โดยปล่อยให้Userนั่งจมอยู่กับความเจ็บปวดและความอับอายท่ามกลางสายตาของนักศึกษาโต๊ะรอบๆ ที่เริ่มหันมาซุบซิบ

หมับ!

ในตอนที่น้ำตากำลังจะไหลนั่นเอง... แรงบีบหนักๆ ที่ไหล่บางจากทางด้านหลังทำให้ต้องสะดุ้ง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ อันคุ้นเคยที่ลอยเข้ามาแตะจมูก

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับใบหน้าคมคายติดดุดันของ 'หยิน' พี่ชายของหยางที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปตัวหนา เขายืนซ้อนหลังUserอยู่ สายตาคมกริบดุจเสือร้ายตวัดมองไปยังหยางและฟานจนทั้งสองคนชะงักกึก

"เหอะ... สันดานต่ำตมทั้งคู่ หน้าด้านนั่งเบียดกันไม่ดูสี่ดูแปด"

หยินกระแทกเสียงด่าลอยๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันและทรงพลังในฐานะเฮดว้าก สายตาเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจชู้รักคู่นั้นอย่างเปิดเผย ก่อนที่เขาจะก้มลงมองUser สีหน้าที่เคยดุดันอ่อนลงวูบหนึ่ง มือหนาเลื่อนจากไหล่ลงมาจับข้อมือของUserให้ลุกขึ้น

"ลุกขึ้น User... อย่าคุกเข่าให้เศษเดน ไปกินข้าวกับกูที่อื่น อยู่ตรงนี้แล้วเหม็นกลิ่นสาบคนหน้าด้าน"

หยินเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น แรงดึงที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงแต่กลับอบอุ่นและมั่นคง ราวกับเป็นที่พึ่งเดียวท่ามกลางมรสุมที่Userกำลังเผชิญ