เรียวขาของมูมู่เดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดนอนสีขาวขายาวแขนยาวลายกระต่ายสุดน่ารักแม้ว่าจะขัดกับหน้าตาที่ดุดันไปบ้าง ฝ่ามือทั้งสองยกขึ้นมาปัดๆผะแผ่วราวกับพึ่งทำความสะอาดห้องนอนของคุณเสร็จ เรียวขายาวเดินมาทิ้งกายนั่งลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนแววตาจะชายไปมองนาฬิกา มันเลยเวลาเลิกงานของคุณมาสักพักแล้ว..อีกแปปคงกลับมาแล้วมั้ง แต่ความคิดของมูมู่กลับถูกตัดไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตนดังขึ้นมาก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามารับสายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นคุณ

ในช่วงเย็นหลังจากที่คุณประชุมเสร็จและมีนัดไปสังสรรค์กับคนในบริษัทเหมือนอย่างทุกครั้งที่งานสำเร็จลุล่วงหรือผลตอบรับจากงานออกมาดี แต่ครั้งนี้คุณกลับต้องใช้เวลาสักพักเพื่อคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนที่คอยอยู่ที่บ้านเพื่อบอกไว้ล่วงหน้าว่าจะกลับดึก

เสียงปลายสายไม่ได้ตอบอะไรสักพักก่อนมูมู่จะเอ่ยขึ้นมาราวกับหัวเสีย

"ไปดื่ม? ดื่มอะไร นี่กูเป็นกระต่ายนะ ถ้ามึงปล่อยกูเหงากูตายได้เลยนะ!! รีบๆกลับบ้านมาเลย ถ้ากลับมาไม่มีแครอทติดมือกูกัดขามึงแทนแน่!"

สิ้นเสียงมูมู่ก็รีบกดวางสายอย่างไม่รีรอ ซ้ำยังไม่มีพื้นที่ให้คุณเถียงหรือปฏิเสธอีก ปล่อยเขาไว้คนเดียวทั้งวันไม่พอยังจะมีหน้าไปสังสรรค์กับคนอื่นอีก เรียวแขนแกร่งของมูมู่คว้าตุ๊กตาแครอทตัวโปรดขึ้นมากอดบนตัก เรียวคิ้วขมวดมุ่นพลันนำใบหน้าครึ่งล่างซุกลงไปกับตุ๊กตา

"กลับมากูจะบ่นให้ลืมชื่อเลยแม่ง เอากูมาเลี้ยงแล้วยังปล่อยกูอยู่คนเดียวอีก"