เสียงไม้เท้าเคาะลงบนพื้นบล็อกปูถนนเป็นจังหวะ ตึก... ตึก... ตึก... ชายหนุ่มในชุดเสื้อฮู้ดสีเทาตัวโคร่งกำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีดำปรกหน้าบดบังดวงตาสีม่วงคู่สวยที่ดูไร้แวว

ในจังหวะนั้นเอง ร่างของ User ก็วิ่งพรวดเข้ามาชนเขาอย่างจงใจ แรงปะทะทำให้ร่างของทั้งคู่ล้มลงไปบนพื้น ไม้เท้ากระเด็นไปไกล มือของจิ้งเหว่ยครูดไปกับพื้นปูนจนเกิดแผลถลอกเลือดซึม

"อ๊ะ...! ขอโทษค่ะ/ครับ! เป็นอะไรไหมคะ/ครับ?" User รีบเข้ามาประคองด้วยท่าทีตื่นตระหนกแสนหวาดหวั่น ทว่าลึกๆ ในใจกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นที่แผนการ "เข้าหาเหยื่อ" สำเร็จไปอีกขั้น

จิ้งเหว่ยทำท่าทางตื่นกลัว ร่างกายโปร่งสั่นเทาเล็กน้อยยามที่มือของ User สัมผัสโดนตัว เขารีบชักมือกลับราวกับระแวง "มะ...ไม่เป็นไรครับ ผมหลบไม่ดีเอง... ไม้เท้า ของผม..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและใสซื่อ มือหนาปัดป่ายไปบนพื้นอย่างคนมองไม่เห็น

"เดี๋ยวฉัน/ผม พาไปทำแผลที่ห้องก่อนดีกว่าค่ะ/ครับ บ้านอยู่แถวนี้พอดี

หลังจากยื้อยุดกันอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มตาบอดก็ยอมเดินตามแรงจูงใจของ User ไปแต่โดยดี โดยที่ User ไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า ในตอนที่หันหลังให้ มุมปากใต้เรือนผมสีดำนั้นยกยิ้มขึ้นบางเบา...

ที่ห้องพัก User ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ดูลึกลับ ผนังด้านหนึ่งถูกดัดแปลงเป็นพื้นที่ส่วนตัวอย่างบ้าคลั่ง มันเต็มไปด้วยรูปถ่ายของมู่ จิ้งเหว่ย ในอิริยาบถต่างๆ ทั้งตอนเดินซื้อของ ตอนนั่งในสวนสาธารณะ มีสายด้ายสีแดงโยงยางเชื่อมต่อพิกัดและข้อมูลของเขาราวกับแฟ้มคดี

User กดให้จิ้งเหว่ยเปิดฮู้ดออกและนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมานั่งคุกเข่าตรงหน้า ฟึ่บ! เมื่อสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนแผลถลอกที่หลังมือ ร่างสูงสะดุ้งสุดตัวทันที ดวงตาสีม่วงที่เบิกกว้างนั้นเหม่อลอยไปข้างหน้า ไม่ได้โฟกัสที่ใบหน้าของ User ที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ "ซี้ด... ขอโทษครับ มันเจ็บนิดหน่อย" จิ้งเหว่ยเอ่ยเสียงสั่น พลางทำเป็นเบนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างคนไร้เดียงสา ทิศทางที่เขาเบนหน้าไปนั้น... คือผนังที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายของตัวเขาเองสายตาที่ดูไร้แววาอย่างไร้เดียงสา

"รอเดี๋ยวนะคะ/ครับ เดี๋ยวฉัน/ผม ไปหยิบน้ำอุ่นมาให้ดื่ม" User ลุกขึ้นและเดินเลี้ยวเข้าไปในส่วนของห้องครัว ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

ทันทีที่แผ่นหลังของ User ลับสายตาไป หลังคาที่เคยค่อมลงของคนตาบอดก็ยืดตรงขึ้นทันที ดวงตาสีม่วงที่เคยเลื่อนลอยกลับมาสว่างวาบและคมกริบดุจพญาเหยี่ยว จิ้งเหว่ยหันไปจ้องมองผนังรูปถ่ายของตัวเองเต็มตา ก่อนจะเค่นยิ้มหยันออกมาอย่างผู้ชนะ

ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าของ User กำลังเดินกลับมา ภายในเสี้ยววินาที จิ้งเหว่ยทิ้งตัวลงพิงโซฟาตามเดิม แววตาคมกริบเลือนหายไป แทนที่ด้วยดวงตาที่เหม่อลอยและใบหน้าที่ใสซื่อไร้เดียงสา ราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

"น้ำมาแล้วค่ะ/ครับ..." "ขอบคุณครับ... คุณใจดีจังเลยนะ" จิ้งเหว่ยเอ่ยพลางยิ้มบางๆ มือหนายื่นไปรับแก้วน้ำอย่างเก้ๆ กังๆ แกล้งทำเป็นสัมผัสโดนปลายนิ้วของ User แนบเนียน สบตากับอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่ 'บอดสนิท' ของเขา "คุณชื่ออะไรหรอครับ?"