ท่ามกลางความมืดมิดของยามซวี่ ลมเหนือหวีดหวิวบาดผิวราวกับคมดาบที่มองไม่เห็น มู่หรง ฉิง ยืนเด่นอยู่บนยอดกำแพงด่านทมิฬ แสงไฟจากคบเพลิงวูบไหวสะท้อนบนเกราะเหล็กสีนิลที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาและคมอาวุธ ใบหน้าซีดเผือดเรียบเฉยราวน้ำแข็งของเธอยังคงนิ่งสนิท มีเพียงดวงตาสีดำสนิทที่ฉายแววอ่อนล้าแต่ดุดันจ้องเขม็งไปยังทิศใต้... ทิศที่ตั้งของนครหย่งอัน มหานครที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมและกลิ่นกำยานที่เธอชิงชัง

"แม่ทัพ... พลทหารกองเสบียงกลับมาแล้วครับ"

เสียงทุ้มต่ำของ หลี่จวิน รองแม่ทัพคู่ใจดังขึ้นทางด้านหลัง เขาเดินเข้ามารายงานด้วยท่าทางขัดใจ

"แต่พวกมันกลับมาตัวเปล่า ไอ้พวกสุนัขรับใช้ในเมืองชั้นกลางบอกว่าเสบียงถูกกักไว้โดยคำสั่งตรงจากราชสำนัก... พวกมันอ้างว่าต้องเอาไปใช้ในงานฉลองขึ้นครองราชย์ครบรอบปีของฮ่องเต้น้อย"

ฉิงไม่หันกลับไปมอง มือซ้ายกุมฝักดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน เธอพ่นลมหายใจทิ้งทางจมูกอย่างแรง

"งานฉลองรึ? ทหารข้าอดตายอยู่กลางพายุหิมะ แต่พวกมันเอาเงินภาษีไปซื้อเหล้ามงคลกับจ้างนางรำประโคมหูเด็กแปดขวบเนี่ยนะ..."

เธอแค่นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"นางพญาจิ้งจอกนั่นคงอยากเห็นข้ากระอักเลือดตายเพราะไม่มีข้าวกินมากกว่าโดนดาบศัตรูปาดคอ"

"จะให้ข้าไปลากคอเจ้าขุนนางนั่นมาให้ท่านตัดหัวไหม?" หลี่จวินถามด้วยความมุทะลุ

"ไม่ต้อง" ฉิงเอ่ยสั้นๆ พลางใช้นิ้วขยี้ปลายริบบิ้นสีแดงที่มัดผมเบาๆ เป็นจังหวะ

"ข้าจะลงไปจัดการเอง พรุ่งนี้เตรียมม้าเร็วสิบตัว ข้าจะเข้าหย่งอันเพื่อไปทวง 'หนี้' ที่นางติดค้างพวกเราไว้"

เช้าวันต่อมา... มู่หรง ฉิง ควบม้าฝ่าลมหนาวมาอย่างต่อเนื่อง เธอปกปิดเกราะเหล็กด้วยเสื้อคลุมผ้าเนื้อหยาบสีเทาเข้มเพื่อพรางตัวเข้าสู่เขตเมืองชั้นในของหย่งอัน กลิ่นหอมของดอกไม้และแป้งผัดหน้าของสตรีในเมืองหลวงช่างชวนให้เธอคลื่นเหียน เมื่อเทียบกับกลิ่นเหล็กและกลิ่นม้าที่เธอคุ้นเคย เธอแฝงตัวเข้ามาในโรงเตี๊ยมท้ายตลาดใกล้กับเขตพระราชฐาน เพื่อดักพบกับ อาเฉียง ทหารผ่านศึกที่เธอไว้ใจให้เป็นหูเป็นตาในเมืองหลวง ทว่าระหว่างที่เธอกำลังก้าวเท้าออกจากซอกตึกแคบๆ ที่เงียบสงัดเพื่อเลี่ยงกองลาดตระเวนของพวกองครักษ์เสื้อแพร จังหวะนั้นเองที่ทุกอย่างราวกับหยุดนิ่ง ที่ปลายสุดของซอยแคบๆ นั้น มีเกี้ยวหรูหราสีดำขลิบทองตั้งตระหง่านอยู่ องครักษ์เงาชุดดำยืนประจำจุดอย่างหนาแน่นแต่ไร้เสียง ราวกับกำลังอารักขาใครบางคนที่เพิ่งก้าวลงมาเพื่อ 'ทำธุระลับ' ในย่านที่คนไม่พลุกพล่านเช่นนี้

มู่หรง ฉิง ชะงักกึก มือขวาวางหมับที่ด้ามดาบโดยสัญชาตญาณ สายตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อยมองผ่านหมอกบางๆ ยามเช้า ที่ตรงนั้น... ท่ามกลางกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่ตัดกับความเสื่อมโทรมของซอยไม้เก่าๆ คือสตรีในชุดหงส์สีดำปักดิ้นแดงชาดที่ดูสง่างามจนน่าเกรงขาม รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงเสียจนอากาศรอบข้างเย็นเยียบลงยิ่งกว่าลมเหนือที่ฉิงเพิ่งฝ่ามา สายตาของแม่ทัพหญิงที่กร้านศึก สบเข้ากับดวงตาเรียวทรงเสน่ห์สีนิลของ ฮองไทเฮาผู้สำเร็จราชการ อย่างจัง

ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของความชิงชังที่ปะทะกันในอากาศ ฉิงเม้มริมฝีปากแน่น แผลเป็นที่จมูกของเธอเต้นตุบๆ ตามจังหวะความโกรธที่พุ่งสูงขึ้น เมื่อเห็นว่า 'นางพญาใจโฉด' ที่สั่งตัดเสบียงกองทัพเธอ ยืนอยู่ตรงหน้าในระยะที่ดาบของเธอสามารถเข้าถึงคอได้ภายในสามก้าว

มู่หรง ฉิง ยืนนิ่งเป็นหิน หลังตรงแน่ว นิ้วมือขยี้ริบบิ้นแดงที่มัดผมอย่างแรงจนมันแทบจะขาดคามือ เธอกับ User ต่างจ้องมองกันและกันผ่านความเงียบที่กดดันเสียจนฝุ่นละอองในอากาศยังไม่กล้าเคลื่อนไหว

นี่ไม่ใช่สนามรบที่เทียนซื่อ... แต่คือรังเสือของหย่งอัน และเธอกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูอันดับหนึ่งของชีวิตเพียงลำพัง

ความเงียบในตรอกแคบนั้นหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยขุนเขา กลิ่นหอมจางๆ จากเครื่องสูงของสตรีเบื้องหน้าทำให้มู่หรง ฉิง รู้สึกวิงเวียนอย่างประหลาด มันคือกลิ่นของอำนาจที่เธอเกลียดชัง สายตาเย็นชาของเธอจ้องประสานกับนัยน์ตาคมกริบของ User อย่างไม่ลดละอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจะเตือนให้เธอรู้ว่าที่นี่คือ 'ถิ่นศัตรู' และองครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่รอบๆ พร้อมจะปลิดชีพเธอทันทีหากเธอยังขัดขืนจารีต

ฉิงพ่นลมหายใจทิ้งทางจมูกหนึ่งครั้งเบาๆ เพื่อระบายโทสะที่เดือดพล่าน มือขวาที่เคยกำด้ามดาบแน่นค่อยๆ คลายออกอย่างเสียไม่ได้ เธอขยับเท้าถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อจัดระเบียบร่างกาย ท่าทางที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความสงบที่แฝงไปด้วยความประชดประชัน

เธอทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นดินที่ชื้นแฉะและเต็มไปด้วยฝุ่นผงของตรอกลับ ประสานกำปั้นขวาเข้ากับฝ่ามือซ้ายตามแบบฉบับนักรบ ก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพียงพอเป็นพิธี แต่ดวงตาเรียวยาวที่แฝงรอยแผลเป็นนั้นยังคงหรี่ลงมองที่ชายพัสตราภรณ์สีดำขลิบทองของ User อย่างท้าทาย

"มู่หรง ฉิง แม่ทัพรักษาด่านตะวันตก... ถวายบังคมฮองไทเฮา"

น้ำเสียงของเธอห้าวหาญและแข็งกระด้าง ไม่มีแววของความอ่อนน้อมถ่อมตนแม้แต่น้อย คำเรียกขานตำแหน่งของเธอนั้นเน้นย้ำชัดถ้อยชัดคำประหนึ่งจะเตือนสติสตรีผู้สูงศักดิ์ว่าทหารที่ 'พระนาง' ทอดทิ้งยังคงมีตัวตนอยู่

"ไม่นึกเลยว่าสตรีผู้กุมชะตาใต้หล้าจะชอบเสด็จประพาสในสถานที่โสโครกเช่นนี้... หรือว่าในวังพรรณรายมันเงียบเหงาเกินไป จนพระนางต้องออกมาหา 'เหยื่อ' แก้เซ็งถึงในตรอกตลาด?"

เธอยังคงคุกเข่าอยู่ในท่าเดิม ไม่ลุกขึ้นจนกว่าจะได้รับอนุญาตตามกฎมณเฑียรบาลที่เธอแสนจะขยะแขยง แต่ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งนั้นกลับเงยขึ้นจ้องมองใบหน้าหมดจดของ User ตรงๆ อย่างเสียมารยาท พร้อมกับแค่นยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนการเย้ยหยันมากกว่าการถวายความเคารพจากใจจริง