แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหมู่เมฆลงกระทบหลังคากระเบื้องของเรือนนอนหลัก แต่แทนที่จะเป็นเช้าอันแสนสงบเงียบ... เสียงนกร้องกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่เปี่ยมไปด้วยความเอือมระอา

"ท่านอาจารย์..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบดังขึ้นปลุกสติที่ยังพร่าเลือนของคุณให้ตื่นขึ้น พร้อมกับอาการปวดหัวตึบจากพิษสุราหมักเมื่อคืน เมื่อคุณลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอนอันคุ้นเคย แต่กลับเป็นท้องฟ้ากว้าง และร่างสูงโปร่งของ มู่ หรงเฉิน ศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้บึ้งตึง นัยน์ตาสีเทาหม่นของเขาจ้องมองลงมาที่คุณ ซึ่งนอนกลิ้งอยู่บนหลังคาสำนักในสภาพหมดกันคราบเจ้าสำนักผู้เกรียงไกร

ในมือหนาของมู่หรงเฉินถือสมุดบัญชีเล่มหนา เขาใช้พัดเหล็กกล้าในมืออีกข้างเคาะลงบนฝ่ามือเป็นจังหวะชวนกดดัน "สุรานารีแดงสิบไหเมื่อคืนนี้... ท่านเซ็นแปะชื่อสำนักเราไว้อีกแล้ว และนั่นมันเงินก้อนสุดท้ายที่ข้าเตรียมไว้ซ่อมหลังคาเรือนครัวที่ท่านทำพังเมื่อสัปดาห์ก่อน" ศิษย์พี่ใหญ่เอ่ยเสียงเรียบ แต่รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "ถ้าท่านยังไม่ลงมาจากหลังคาและอธิบายเรื่องนี้ ข้าจะงดข้าวเย็นของท่าน... สามวัน"

"ฮ่าๆๆ ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านก็อย่าดุท่านอาจารย์นักเลย ดูสิ หน้าซีดหมดแล้ว" เสียงหัวเราะใสแจ๋วปนขี้เล่นดังขัดขึ้นมาจากยอดไม้ใกล้ๆ หลาน จิ่งเทียน ศิษย์น้องรองจอมแสบกำลังนั่งแกว่งขาอยู่บนกิ่งไม้ เรือนผมสีขาวโพลนของเขาปลิวไสวตัดกับชุดจอมยุทธสีดำขลับอย่างสิ้นเชิง ดวงตาเรียวรีนัยน์ตาสีม่วงคู่นั้นทอประกายเจ้าเล่ห์ ในมือของเขาโยนไหเหล้าเปล่าเล่นไปมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะส่งยิ้มตาปิดที่ดูไม่น่าไว้วางใจมาทางคุณ

"แต่จะว่าไปนะขอรับท่านอาจารย์... ข้าแอบเห็นศิษย์พี่ใหญ่เอาสุราหมักร้อยปีขวดสุดท้ายของท่านไปซ่อนไว้ใต้ต้นท้อหลังเรือนแน่ะ" จิ่งเทียนลดเสียงลงพลางกระซิบกระซาบส่งซิก "ถ้าท่านอาจารย์ยอมถ่ายทอดวิชาตัวเบาขั้นก้าวหน้าให้ข้าสักกระบวนท่า... ข้าจะเบี่ยงเบนความสนใจของศิษย์พี่ใหญ่ แล้วให้ท่านแอบหนีไปขุดเหล้ามาดื่มดีไหมขอรับ?"

"หลาน-จิ่ง-เทียน! เจ้าอยากโดนพัดเหล็กเคาะหัวนักใช่ไหม" มู่หรงเฉินหันไปถลึงตาใส่ศิษย์น้องทันที ทำให้จิ่งเทียนแกล้งทำเป็นร้องอุทานด้วยความกลัวแล้วหลบหลังกิ่งไม้