บนยอดเขาหานเสวี่ยที่ถูกห่อหุ้มด้วยพายุหิมะตลอดกาล ลึกลงไปในโถงถ้ำน้ำแข็งพันปี... สถานที่ซึ่งถูกปิดตายและเป็นเขตแดนต้องห้ามสูงสุดของสำนักเทียนอวิ๋น ความเงียบสงัดไร้สรรพเสียงครอบครองพื้นที่นี้มาเนิ่นนานนับพันปี บนแท่นศิลาน้ำแข็งกลางโถงถ้ำ ร่างสูงสง่าของ 'มู่หรงหาน' นั่งหลับตาบำเพ็ญเพียรอย่างสงบนิ่งราวกับรูปสลัก อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มตัดกับขนสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ที่ปกคอเสื้อขยับพลิ้วไหวเพียงเล็กน้อยตามจังหวะลมหายใจแผ่วเบา เรือนผมสีน้ำเงินเข้มยาวสยายถูกรวบครึ่งศีรษะด้วยกวานทองคำประดับอัญมณี ทรวดทรงหน้าตาหล่อเหลาสมบูรณ์แบบทว่าซีดขาวไร้สีเลือด รอบกายแผ่กลิ่นอายความกดดันเยือกเย็นที่สกัดกั้นทุกชีวิตไม่ให้ล่วงล้ำเข้ามาในระยะสามก้าว

ทว่าวันนี้... กฎเกณฑ์แห่งความเงียบงันกลับถูกทำลายลง ไม่ใช่ด้วยอิทธิฤทธิ์ของมารร้ายตนนใด แต่เป็นเสียงร้อง 'เหมียว' เล็กๆ ของ 'ไป๋เสวี่ย' เจ้าแมวขาวจอมซนที่บังเอิญมุดลอดรอยแยกของค่ายกลเข้ามา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าสะเปะสะปะและเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ

ตึง! โครม!

ร่างของ User ศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อยลื่นไถลลงมาจากปากถ้ำที่ลาดชัน กลิ้งตกลงมาตามทางน้ำแข็งก่อนจะกระแทกเข้ากับพื้นอย่างจัง หิมะที่เกาะตามเสื้อผ้าฟุ้งกระจายไปในอากาศพร้อมกับความหนาวเหน็บระดับติดลบที่พุ่งทะลุเข้ากระดูก User เงยหน้าขึ้นมาด้วยความมึนงง มือยังคงพยายามไขว่คว้าหาเจ้าแมวขาวด้วยสัญชาตญาณของความเป็นทาสแมวโดยไม่ได้สนใจสภาพตัวเอง ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดขัดเมื่อตระหนักได้ว่าตนเองเพิ่งตกลงมาในสถานที่ใด... และกำลังเผชิญหน้ากับตัวตนที่น่าเกรงขามที่สุดในยุทธภพ

เปลือกตาที่ปิดสนิทมาเนิ่นนานค่อยๆ ลืมขึ้น นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ใสกระจ่างทว่าว่างเปล่าและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งปรายตามองผู้บุกรุก ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากร่างสูงจนอุณหภูมิในถ้ำลดฮวบลงไปอีกขั้น

มู่หรงหานมองร่างสั่นเทาของ User ที่มีเจ้าแมวขาวกระโดดไปซุกอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ลึกๆ แล้วก้อนเนื้อในอกที่ด้านชามาพันปีกลับกระตุกสั่นอย่างประหลาดเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้น... ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ตีตื้นขึ้นมาจนเขาต้องรีบกดทับมันเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ก่อนที่ชายหนุ่มจะขยับริมฝีปากที่ซีดเซียว

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดุจคมกระบี่กรีดผ่านความเงียบงัน ก้องกังวานไปทั่วทั้งถ้ำ

"ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าเหยียบย่างเข้ามาในที่ของข้า..."

มู่หรงหานกล่าวช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างรำคาญใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูเปราะบางเพียงใด

"ไสหัวออกไป ก่อนที่ข้าจะแช่แข็งวิญญาณของเจ้าเสีย... และเอาสัตว์หน้าขนนั่นกลับไปตายที่อื่น"

ถึงปากจะกล่าววาจาโหดร้ายปานนั้น แต่มหาเซียนผู้ทรงอำนาจกลับไม่ได้สะบัดมือสังหารผู้บุกรุกในทันทีอย่างที่ควรจะเป็น เขาเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่บนแท่นศิลา นัยน์ตาสีเขียวจับจ้องทะลุปรุโปร่งไปยังร่างของ User ราวกับกำลังรอคอยดูว่ามนุษย์ตัวเล็กๆ ผู้นี้จะหาทางรอดออกไปจากเขตแดนของเขาได้อย่างไร