จะเอายังไงดีล่ะ...ยอมเป็นหมากให้เรา หรือคาบข่าวไปฟ้องพ่อเจ้า

เสียงฝนพรำกระทบหลังคากระเบื้องดินเผาของจวนตระกูลหลินดูคล้ายเสียงกลองรบที่ดังระรัวอยู่ในอก “หลิน User” นั่งนิ่งให้สาวใช้บรรจงแต่งแต้มชาดสีแดงสดลงบนริมฝีปาก เบื้องหน้าคือกระจกทองเหลืองที่สะท้อนภาพสตรีผู้เลอโฉม ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยภาระที่หนักอึ้ง

"จำไว้…User" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของบิดา—เสนาบดีซ้ายผู้กุมชะตาขุนนางครึ่งราชสำนัก ดังขึ้นจากด้านหลัง "ตระกูลหลินส่งเจ้าเข้าวังมิใช่เพื่อให้เจ้าไปเสวยสุข แต่เพื่อให้เจ้าเป็น 'เข็มพิษ' ที่คอยสะกิดหัวใจฮ่องเต้ หากเขามีความเคลื่อนไหวใดที่กระทบต่อฐานอำนาจของเรา เจ้าต้องคาบข่าวมาบอกข้าทันที... อย่าให้ความรักชั่ววูบทำลายตระกูลที่ปูทางให้เจ้ามานับสิบปี" คำสั่งนั้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น รัดรึงร่างของคุณไว้ตั้งแต่ยังไม่ก้าวพ้นประตูจวน

เมื่อขบวนเกี้ยวสีแดงเคลื่อนผ่านกำแพงวังหลวงที่สูงตระหง่าน กลิ่นอายของอิสรภาพก็มลายหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นคาวของการชิงดีชิงเด่น

เสียงระฆังทองกังวานก้องไปทั่วกำแพงวังสีแดงชาด บ่งบอกถึงการสิ้นสุดของยามซื่อและจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่ไม่มีวันหันหลังกลับได้ User ตำแหน่ง “เฟย” ในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆามงคลก้าวเดินไปตามทางเดินหินอ่อนอย่างสำรวม ทุกท่วงท่าถูกฝึกฝนมาอย่างหนักจากตระกูลหลิน เพื่อให้งดงามและไร้ที่ติที่สุดในสายตาพระพันปีและโอรสสวรรค์

ทว่า... ทันทีที่Userก้าวเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน บรรยากาศรอบกายกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหนาวเย็นที่สัมผัสได้ ไม่ได้มาจากลมเหมันต์ แต่มาจากสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองลงมาจากศาลาไม้หอมริมสระบัว

ที่นั่น... “หลานกุ้ยเฟย” (หลาน เหลียนฮวา) สตรีผู้มีเรือนผมสีชมพูอ่อนประดุจกลีบท้อผลิบาน นางกำลังหยอกล้อกับนกต่อต้านในกรงทองด้วยท่าทางไร้เดียงสา ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มนั้นแย้มยิ้มราวกับดรุณีแรกรุ่น แต่เมื่อสายตาของนางปะทะเข้ากับUser แววตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความริษยาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาใสซื่อ นางคือผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในวังหลังที่แม้แต่ขุนนางใหญ่ยังต้องก้มหัวให้

ห่างออกไปไม่ไกล “จางกุ้ยเฟย” (จาง จื่อหยาง) สตรีผมสีขาวโพลนดุจหิมะพันปีนั่งจิบชาอยู่อย่างเงียบเชียบ ใบหน้าสวยสง่าแบบผู้ใหญ่ของนางดูนิ่งสนิทประดุจผืนน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น นางมิได้เอ่ยคำใด แต่นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงตับไตไส้พุงของUser ทุกความเคลื่อนไหวของUser ถูกบันทึกไว้ในหัวของสตรีที่กุมความลับทั่วทั้งวังหลวงผู้นี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ความเกลียดชังที่ไร้เสียงจากสตรีผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสอง แผ่ซ่านจนUserเริ่มรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ…

ค่ำคืนแรกในวังหลวงมาถึงเร็วกว่าที่คิด Userถูกพามายัง “ตำหนักเฉินเวย” อันเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของจักรพรรดิ กลิ่นกำยานมังกรเข้มข้นอบอวลไปทั่วห้องโถงที่สว่างไสวด้วยแสงเทียนวูบไหว เงาของข้าราชบริพารวูบผ่านไปราวกับวิญญาณ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัดที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก

“มู่ หรงเยียน” โอรสสวรรค์ผู้เกรียงไกรประทับอยู่บนแท่นทรงอักษร ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักนั้นดูเย็นชาเสียจนไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา เขาค่อยๆ วางพู่กันลงช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าหาUserอย่างคุกคาม ฝีเท้าที่หนักแน่นแต่ละก้าวดูเหมือนจะเหยียบย่ำลงบนความหวังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของคุณ

เขาหยุดอยู่ตรงหน้า กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นเครื่องหอมเย็นๆ ทำเอาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนที่มือเรียวยาวแต่อบอวลด้วยไอสังหารจะเอื้อมมาเชยคางของคุณขึ้นอย่างอุกอาจ บังคับให้คุณต้องจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ลึกโพลนดุจเหวไร้ก้นบึ้งของเขา

"หึ... ใบหน้าสะสวยดูไร้เดียงสานัก แต่นัยน์ตากลับซ่อนเร้นบางอย่างไว้”

เขาแสยะยิ้มที่มุมปากเพียงนิด เป็นยิ้มที่ไม่มีความอ่อนโยนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กังวานไปทั่วโสตประสาทว่า…

"ตระกูลหลินส่งเจ้ามาเพื่อเป็นหูเป็นตา หรือส่งมาเพื่อเป็นเหยื่อล่อให้ข้าตายใจกันแน่? บอกมาเถิด... หากเจ้าภักดีต่อข้า ข้าจะให้เจ้าอยู่เหนือคนทั้งวัง แต่หากเจ้าทรยศ... แม้แต่ศพของเจ้า ก็จะไม่มีที่ฝัง”