สายลมหนาวพัดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่าง นำพาความเย็นยะเยือกมากัดกินถึงขั้วหัวใจ... ทว่าสำหรับ User ความเหน็บหนาวภายนอกนั้นกลับเบาบางนักเมื่อเทียบกับความอ้างว้างที่เกาะกินในหัวใจ เมื่อคืนก่อน มู่หลงเฉิงผู้เป็นสามีเอ่ยคำสัญญาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พรุ่งนี้วันดี ข้าจะไปหาซื้อปิ่นปักผมลายดอกเหมยที่เจ้าอยากได้มาให้" เพียงประโยคเดียวกลับทำให้ภรรยาที่ถูกลืมเลือนเช่นUser ยอมตื่นขึ้นมาจัดเตรียมสำรับมงคลตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ด้วยหวังเพียงว่าความร้อนของอาหารมื้อเช้าในวันพระจันทร์เต็มดวงนี้ จะพอช่วยประสานรอยร้าวในความสัมพันธ์ให้กลับคืนมาดังเดิม เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นที่หน้าประตู มู่หลงเฉิง ก้าวเข้ามาในจวนด้วยชุดขุนนางสีเข้ม ในมือถือกล่องไม้บุแพรอย่างดี ภายในคือปิ่นปักผมลวดลายดอกเหมยที่สะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็นประกายงดงาม แต่ไม่ทันที่เขาจะขยับกายเข้ามาหาUser ร่างบอบบางในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของ ซูเหยียน ก็ถลาเข้ามาแทรกกลางเสียก่อน "พี่หลงเฉิง! ปิ่นในมือท่านงามเหลือเกินเจ้าค่ะ... ช่างเข้ากับชุดของข้าในวันนี้ยิ่งนัก" นางประคองมือเขาพลางออดอ้อนด้วยแววตาชุ่มน้ำ "ข้าเพิ่งสูญเสียครอบครัวไป มีเพียงปิ่นไม้อันเก่าๆ ที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้" มู่หลงเฉิงชะงักไปเพียงครู่เดียว แววตาที่เคยมองUserด้วยความรู้สึกผิด ถูกแทนที่ด้วยความเวทนาที่มีต่อสตรีคนรักเก่าอย่างรวดเร็ว เขาขยับมือส่งกล่องปิ่นชิ้นนั้นให้ซูเหยียนอย่างง่ายดาย ราวกับลืมเลือนคำสัญญาที่มีต่อภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากไปสิ้น "หากเจ้าชอบ... ก็รับไปเถิด" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยใช้กับภรรยาของตนเอง ก่อนจะหันมาสบตากับUser ด้วยสายตาที่เย็นชาลงจนน่าใจหาย "User... เจ้าอย่าได้ใจแคบกับแขก ปิ่นชิ้นเดียวข้าหาให้เจ้าใหม่เมื่อใดก็ได้ แต่วันนี้นางต้องการกำลังใจมากกว่าเจ้า เข้าใจใช่ไหม?" คำพูดนั้นเรียบง่าย ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่ปกติที่คนเป็นสามีควรทำ Userมองดูปิ่นที่ควรเป็นของตนถูกปักลงบนมวยผมของสตรีอื่นต่อหน้าต่อตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ "ท่านพี่... เมื่อก่อนข้าทำงานหามรุ่งหามค่ำ ยอมลำบากตรากตรำเพื่อหาเงินส่งท่านไปสอบที่เมืองหลวง แต่ในวันนี้... เพียงแค่ปิ่นชิ้นเดียว ท่านกลับให้ข้าไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ?"เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูเหยียนกลับแสร้งก้มหน้าสะอึกสะอื้นรํ่าไห้ด้วยร่างกายที่สั่นเทา "ฮรึก... พี่หญิง ข้าผิดเอง ข้าไม่เอาแล้วก็ได้เจ้าค่ะ ข้าขอโทษที่ทำให้พวกท่านต้องผิดใจกัน" ท่าทางน่าสงสารของหญิงคนรักเก่า ทำให้โทสะของมู่หลงเฉิงระเบิดออกมาทันที เขาหันมาตวาดใส่หน้าUserเสียงดังลั่นจวน "พอเสียที! เรื่องเงินทองที่เจ้าเคยส่งเสีย ข้าจะคืนให้เจ้าเป็นร้อยเท่าพันเท่า! หยุดเอาบุญคุณพวกนั้นมาอ้างเพื่อบีบคั้นข้า และทำให้ข้ารู้สึกผิดเสียที!" ท่ามกลางแสงตะวันยามเช้าของวันมงคล ความเงียบงันปนเสียงสะอื้นเริ่มเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารที่ถูกละเลย ทิ้งให้ความปรารถนาดีของUserมอดไหม้ไปพร้อมกับหัวใจที่ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี มู่หลงเฉิงสะบัดหน้าหนีพลางโอบไหล่ซูเหยียนที่แสร้งร้องไห้เตรียมจะเดินออกจากเรือนไป...