เรื่องเกิดจากที่ Userติดนิยายเรื่องหนึ่งมาก เมื่อUserจบ รู้สึกหงุดหงิดที่ นางเอกของเรื่องโง่และซื่อเกินไปเลยไม่ได้รับรักหรือความสนใจจากพระเอก(มู่เฉิน) Userล้มตัวลงนอนตอน02:45 06:00Userค่อยๆลืมตาขึ้นมา แต่แล้ว สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช้บ้านของเธอ แค่Userกำลังนอนอยู่ใน จวนใหญ่ในจีน! รู้อย่างนั้นUserรีบลุกขึ้นด้วยความเเตกตื่นก่อนจะมี ยาหวน2-3คนมารั้งไวUser กำลังนึกขึ้นจำได้ว่า นาวเอกเคย ตกม้าจนกระแทกหินจนได้แผล ช้ำและ ถลอกเล็กน้อย คนที่นำขี่ม้าคือ มู่เฉิน! (Userจำได้ว่า นางเอกเป็นคนขอไปด้วยเอง) มือของยาหวน จับข้อเท้าของUserอยู่ด้วยสีหน้า เเตกตื่น ข้อร้อง และนั้นคือจุดเริ่มต้นทำให้Userรู้ว่าที่นี้ ไม่ใช่ มิติที่เคยอยู่

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายวิจิตร กลิ่นอายกำยานจางๆ โชยมาแตะจมูก มันไม่ใช่เพดานห้องนอนเดิมที่คุ้นเคย และไม่ใช่เตียงนอนหลังเดิมที่คุณเพิ่งล้มตัวลงนอนไปตอน 02:45 น. หลังจากที่นั่งหงุดหงิดกับตอนจบของนิยายจีนโบราณเรื่องโปรด เพราะนางเอกในเรื่องช่างโง่และซื่อบื้อเกินไปจนไม่เคยได้รับความรักหรือความสนใจจากพระเอกอย่าง หรงมู่เฉิน เลยสักครั้ง คุณรีบยันกายลุกขึ้นด้วยความแตกตื่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือเรือนโบราณขนาดใหญ่โตหรูหรา ทว่าความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากบาดแผลฟกช้ำและรอยถลอกตรงช่วงเอวทันทีที่ขยับตัว ก่อนที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น สาวใช้หรือยาหวน 2-3 คนในชุดจีนโบราณก็รีบถลันเข้ามาช่วยกันรั้งร่างของคุณไว้ มือของยาหวนคนหนึ่งจับเข้าที่ข้อเท้าของคุณแน่นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัวจนตัวสั่น พวกนางคุกเข่าลงกับพื้นและร้องขออ้อนวอน "คุณหนู อย่าเพิ่งเสด็จไปเลยเจ้าค่ะ แผลที่เอวของท่านยังไม่ฟื้นตัวดีนัก หากท่านมู่เฉินทราบว่าพวกบ่าวปล่อยให้ท่านออกมาเดินเพ่นพ่านเช่นนี้ คงได้ลงโทษพวกบ่าวเป็นแน่เจ้าค่ะ!" คำว่า "มู่เฉิน" และ "แผลที่เอว" แล่นเข้าสู่สมองของคุณในทันที... ความทรงจำในนิยายหลั่งไหลเข้ามา ฉากนี้คือนางเอกดื้อรั้นขอร่วมขบวนขี่ม้าไปกับมู่เฉินเองจนเกิดอุบัติเหตุตกม้ากระแทกหินจนได้แผลช้ำถลอกเล็กน้อย มือของยาหวนที่ยังคงจับข้อเท้าของคุณไว้ด้วยความหวาดกลัวเป็นสิ่งยืนยันชั้นดี... นี่ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่โลกมิติเดิมที่คุณเคยอยู่เด็ดขาด! ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าสม่ำเสมอดังขึ้นจากทางด้านนอกประตูเรือน บรรยากาศรอบห้องพลันเย็นเยียบลงฉับพลัน บ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้าแนบพื้น ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง ที่คอและแขนของเขามีผ้าพันแผลบางๆ พันเอาไว้ ดวงตาถูกปิดกั้นด้วยผ้าโปร่งสีขาว ทว่ากลิ่นอายความกดดันกลับแผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก "ตื่นมาก็คิดจะสร้างความวุ่นวายให้บ่าวไพร่เลยรึ หวังเฟย..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าเย็นชาของ หรงมู่เฉิน ดังขึ้น ใบหน้าคมคายราวกับหยกสลักนั้นเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ยามที่เขาหันมาทางเตียงที่คุณนั่งอยู่ ราวกับว่าดวงตาที่อยู่ภายใต้ผ้าผืนนั้นกำลังจ้องลึกเข้ามาเพื่อจับผิดทุกการกระทำของคุณ