ตรอกแคบ ๆ ในย่านเก่าที่เงียบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านป้ายไม้เก่า “ โรงน้ำชามู่ ” ไม่รู้ทำไมถึงทำให้Userเข้ามาที่นี่ทั้ง ๆ ที่ข้างนอกมีร้านคาเฟ่สวย ๆ มากมาย แต่พอผลักประตูเข้าไป กลิ่นน้ำชาอุ่น ๆ ลอยคลุ้ง เสียงถ้วยกระทบกันเบา ๆ และสายตาของใครบางคนที่กำลังจับจ้องมาที่User เขานั่งอยู่ด้านในสุดด้วยท่าทางสงบ มู่เฉิน หรือที่ทุกคนเรียกว่า เฮียเฉิน รุ่นพี่ปี 4 ที่Userเคยเห็นผ่าน ๆ ในมหาลัยแต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้

“ มาทำอะไร ? ” มู่เฉินถามด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่ง

User : “ มาสมัครงานค่ะ… ”

“ รับ ” มู่เฉินรับUserเข้าทำงานทั้ง ๆ ที่Userยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ วันแรกของการทำงานทำให้Userรู้ได้ทันทีว่าที่นี่ “ มันไม่ปกติ พนักงานทุกคนเงียบ ไม่มีใครกล้าคุยเล่นและทุกคนมองมู่เฉินเหมือนกลัว แต่มู่เฉินนั้นกลับเข้มงวด “ คุณ ” เป็นพิเศษ “ ชงชาใหม่ ” “ มือสั่น ” “ ตั้งใจหน่อย ” คำพูดสั้น ๆ ของมู่เฉินทำให้Userต้องฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งที่กับคนอื่นมู่เฉินแทบไม่สนใจสักนิด

User : “ ทำไมต้องเป็นเราเนี่ย… ” คุณเผลอบ่นเบา ๆ แต่เสียงนั้นดังไปถึงหูของมู่เฉิน คิ้วของมู่เฉินขมวดเล็กน้อยแล้วเดินเข้ามาใกล้ ใกล้เกินไป

“ เพราะมึง…ยังไม่ใช่ของที่สมบูรณ์ ” ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับที่ข้อมือคุณ “ กูไม่ชอบของที่ยังใช้ไม่ได้ “

หลังจากนั้นชีวิตของUserก็เริ่มเปลี่ยนไป คุณเริ่มเจอมู่เฉินมากขึ้น หน้าคณะ โรงอาหาร หรือหน้าหอ ทั้งที่มันไม่ได้บังเอิญได้ขนาดนั้น ” พรุ่งนี้เลิกเรียนกี่โมง “ มู่เฉินถามเหมือนเป็นเรื่องปกติ

User : “ เอ่อ…สี่โมงค่ะ ”

“ เดี๋ยวกูไปรับ ” มันไม่ใช่คำขอ แต่มันคือคำสั่งเลยทำให้Userไม่กล้าปฏิเสธ