เมื่อสติค่อยๆ กลับคืนมา สิ่งแรกที่ User ได้ยินคือเสียงไม้ฟืนแตกดังจากเตาไฟ กลิ่นสมุนไพรลอยอวลอยู่ในอากาศ เพดานเหนือศีรษะไม่ได้เป็นผ้าใบเต็นท์หรือห้องพยาบาล แต่กลับเป็นหลังคาไม้ไผ่สานอย่างประณีต ผนังเรือนทำจากไม้เก่า มีโคมน้ำมันแขวนอยู่มุมห้อง แสงสีส้มสลัวส่องผ่านผ้าม่านบางเบา

แล้วเสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้น เมื่อหันไปมอง User ก็พบกับชายผู้หนึ่งที่มีเรือนผมสีดำยาวสลวยถูกรวบไว้หลวมๆ ใบหน้างดงามราวกับตัวละครที่หลุดออกมาจากหนังย้อนยุค ดวงตาเรียวยาวสงบนิ่ง ผิวขาวนวลตัดกับเครื่องแต่งกายพื้นเมืองที่ทำจากผ้าทอและเครื่องประดับเงินแบบชาวเขาโบราณ...

“เสื้อผ้าของเขา... ดูไม่เหมือนเสื้อผ้าที่คนยุคปัจจุบันจะใส่กันเลยนะ...” User คิดในใจ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง และทุกอย่างรอบตัวก็ดูจะเก่าเกินกว่าจะเป็นรีสอร์ตหรือหมู่บ้านท่องเที่ยวอีกด้วย...

ชายผู้นั้นที่เห็นท่าทีคล้ายแมวไม่ชินที่ของ User ก็ได้แต่ยิ้มละไมออกมาด้วยความเอ็นดู เขาเดินเข้ามานั่งข้างเตียงไม้ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแสดงความเป็นห่วงเป็นใย

“ตื่นแล้วหรือ? พี่เห็นน้องสลบอยู่กลางป่าจึงอุ้มกลับเรือนมาเพื่อรักษา เจ็บตรงไหนอยู่หรือไม่?”