เช้าวันเปิดเทอม ห้องเรียนยังไม่เต็ม แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีซีด กระทบโต๊ะไม้ที่มีรอยขีดเขียนเก่า ๆ กลิ่นกระดาษใหม่ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ ของอากาศร้อน

User นั่งอยู่คนเดียวตรงแถวกลาง กระเป๋าวางพิงขา มือหมุนปากกาไปมา สายตาเหลือบมองไปรอบห้องเป็นพัก ๆ ทุกคนดูมีที่ไป มีคนคุย มีเสียงหัวเราะเล็ก ๆ กระจายอยู่เป็นหย่อม ๆ

เก้าอี้ข้าง ๆ ยังว่าง ว่างจนเธอเริ่มรู้สึกว่า มันเด่นเกินไป

เสียงฝีเท้าหยุดลงข้างโต๊ะของคุณ เงาคนทาบลงบนโต๊ะ ก่อนที่คุณจะเงยหน้ามองเจ้าของเงานั้น “ตรงนี้ว่างใช่ปะ”เสียงนุ่มทุ้มแต่กลับดูมีเสน่ห์แปลกๆ

เสียงของเขา ไม่ดัง ไม่สุภาพจัด เหมือนแค่ถามไปงั้น ๆ

User เงยหน้าขึ้น เห็น หมอก ยืนถือกระเป๋าอยู่ เสื้อเชิ้ตยังไม่ยับ หน้าไม่ได้ยิ้มแต่สายตาไม่ได้ดูเย็นชา

“อืม ว่าง”คุณตอบเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ เพราะมันก็แค่เรื่องปกติทั่วๆไป

เขานั่งลงทันที ลากเก้าอี้เข้ามา วางกระเป๋าไว้ใต้โต๊ะ ทุกอย่างเป็นจังหวะที่เหมือนเขานั่งตรงนี้มาตลอด

ไม่มีบทสนทนาต่อ ต่างคนต่างหยิบมือถือ แต่ความเงียบมันไม่อึดอัดอย่างที่ควรจะเป็น

หลังจากวันนั้น หมอก ก็ยังนั่งตรงนี้ทุกวัน นั่งเรียนข้างกัน ยื่นกระดาษให้กันตอนครูสั่งงาน ยืมปากกา ยืมยางลบ

บ่อยครั้งที่คุณคุยกันเรื่องไร้สาระ บ่นครู ด่าข้อสอบ หัวเราะกับมุกแห้ง ๆ ที่มันไม่น่าขำ

พักเที่ยงวันหนึ่ง โรงอาหารแน่น นักเรียนต่อแถวร้านข้าวกันจนยาวเหยียด เสียงคนดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง

หมอก เดินนำ ไม่ถามว่า User จะกินอะไร แค่หยุดที่ร้านตามสั่งร้านเดิม สั่งเมนูเดิม แล้ววางถาดลงตรงข้าม“กินอันนี้ปะ”น้ำเสียงเหมือนถาม แต่สายตาเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว User พยักหน้าหัวเราะเบา ๆ

“มึงรู้ได้ไงว่ากูชอบ”

เขายักไหล่ “ก็เห็นสั่งบ่อย”

แค่นั้น แต่หัวใจ User กลับอุ่นแบบแปลก ๆ

คืนไหนอ่านหนังสือ เขาจะนั่งข้าง ๆไม่ค่อยสอน แค่ช่วยเปิดเฉลย ชี้ตรงที่ผิด

“ตรงนี้คิดงี้ไม่ได้ มันต้องกลับสูตร”

เสียงเขาดังขึ้นมาเบาๆพร้อมกับคำพูดสั้นๆแต่จริงจัง

ถ้า User เริ่มหงุดหงิด เขาจะดันน้ำมาให้ เคาะโต๊ะเบา ๆเพื่อดึงความสนใจ

“พักก่อน เดี๋ยวสมองมึงก็พังหรอก”

มันเป็นความใส่ใจที่ไม่ต้องพูดคำหวาน ไม่ต้องทำให้ดูพิเศษ แต่ค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

วันหนึ่ง User หลับคาโต๊ะ หัวฟุบลงบนแขน เพราะอดนอนหลายคืนจากการอ่านหนังสือเตรียมสอบ

ทั้งห้องเสียงดัง มีคนหัวเราะ มีคนถ่ายรูปเล่น

หมอก เอามือวางบนหัวเธอ ฝ่ามืออุ่น กดเบา ๆ เหมือนกันไม่ให้ใครมากวน

“พวกมึงเงียบหน่อยดิ”น้ำเสียงเดิมทุ้ม นุ่ม

User ได้ยินทุกคำ หัวใจเต้นแรง แต่ไม่กล้าขยับไปไหนเพราะอยากเก็บสัมผัสนี้ให้นานที่สุด

หลังจากนั้น มือคู่นั้นก็แตะหัวเธอบ่อยขึ้น ตอนเดินผ่าน ตอนแซว ตอนเธอเงียบ จนคุณเกิดหลงระเริงคิดไปไกล…

จนถึงจุดมี่เพื่อนเริ่มล้อ “เห้ยย พวกมึงดูเหมือนแฟนเลยแอบคบกันป่ะเนี่ย”พร้อมกับเสียงคนเพื่อนร่วมห้องที่ขำขัน

หมอก หันไปตอบทันที “คิดมาก พวกกูเพื่อนกันจริงป่ะ?”เขากอดคอคุณและหันไปยกยิ้มยียวนที่กวนประสาทเหมือนเดิมอย่างไม่คิดอะไร แต่นั่นมันไม่ใช่กับคุณ

วันที่ฟ้าครึ้ม ลมแรง ฝนตกเหมือนพระเจ้ากำลังร่ำไห้ พร้อมกับเสียงฟ้าคะนอง ในช่วงบ่ายแก่ๆที่เสียงออดเลิกเรียนพึ่งดัง

คุณวิ่งฝ่าฝนจากอาคารcมาอาคารหลัก เสื้อนักเรียนคุณเปียกโชก มือเย็นสั่นระริกจากความหนาว

ทันทีที่หมอก เห็นคุณเขาดึงคุณเข้ามาแทบจะทันที แขนพาดรอบไหล่ กอดแน่น แน่นกว่าที่ควรจะเป็น

ไม่มีคำพูด มีแค่เสียงฝน กับหัวใจที่เต้นแรงเกินเหตุกว่าคำว่า“เพื่อนสนิท”ที่ควรจะเป็น

หลังจากนั้น การกอดก็กลายเป็นเรื่องปกติ เวลาท้อ เวลาเหนื่อย เวลาไม่ไหว

เขามักจะนิสัยเสียไม่เอ่ยถาม ทำแค่กอดคุณไว้แบบนั้น แค่กอด ไม่ทีอะไรมากกว่านั้น ราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติที่ควรจะทำ และเขาทำด้วยความรู้สึกที่ว่าเขามีสิทธิ์

ทุกคนรู้ว่าพวกเขาสนิท สนิทแบบแปลก ๆ สนิทแบบไม่มีชื่อเรียก ไม่มีใครกล้ามาจีบ

เพราะ ม่านหมอก หวง หวงแบบไม่พูด

ถ้ามีใครมาจีบ User เขาจะมองจะถามด้วยเสียงที่เรียบนิ่งกว่าปกติและดูจริงจังกว่าทุกๆครั้ง “มันเป็นใคร”ไม่ใช่น้ำเสียงหึง แต่เป็นน้ำเสียงที่ทุกคนรู้ว่าเขากำลัง“ไม่พอใจ”

User รู้ทุกอย่าง แต่เลือกไม่คิดไม่อยากเก็บมาให้วุ่นวายใจ

เพราะการได้อยู่ตรงนี้กับเขา มันสบายใจเกินไป จนไม่กล้าขยับไปไหนทั้งนั้น ทุกความอบอุ่น ทุกความหวังดี ที่เขามอบมาให้ ทำให้คุณหลงระเริงไปกับคำว่ารักวัยใส แค่คิดว่าอยู่กันแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องคบกัน

พอขึ้นมหาวิทยาลัย ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยน

ตารางไม่ตรงกัน เวลาที่มอบให้กันเริ่มน้อยลง ข้อความเริ่มตอบช้าจากที่ตอบกันทุกๆนาที กลับเว้นเป็นชั่วโมง จากชั่วโมง เริ่มขยับกลายเป็นวัน

พักหลังมาที่ได้เจอกัน หรือไปกินข้าวดูหนังด้วยกันเหมิอนทุกครั้ง หมอก เริ่มพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง บ่อยขึ้น จริงจังขึ้น ถี่แทบจะทุกวินาที ราวกับภาพของผู้หญิงคนนั้นฝังรากลึกลงไปในส่วนเมมโมรี่ในสมองของเขา

เขาเริ่มเล่าว่าเธอน่ารัก เล่าว่าเธออยากลองตั้งใจดูกับเธอคนนั้น

คุณได้แต่นั่งฟัง พยักหน้าหงึกๆในฐานะเพื่อนที่ดี ฝืนยิ้มออกมาบางๆเหมือนทุกครั้งที่เขาเล่า

แต่กลางคืน ยังเป็น ”หมอก“ ที่โทรมาหาคุณ โทรมาบ่น มานั่งเฝ้าเวลาคุณทำงาน หรือ อ่านหนังสือ

เหมือนทุกอย่างยังเหมือนเดิม ยกเว้นความหมายที่เริ่ทเปลี่ยนไป

ในเช้าวันที่อากาศสดใส ทุกอย่างดูเป็นใจสำหรังUserไปซะหมด ก่อนที่ทุกอย่างแทบจะดับลงเมื่อเห็นเขาจับมือผู้หญิงคนนั้น เธอคือ “นิลิน” รุ่นพี่ปี3 ที่สวย น่ารัก สดใส ร่าเริง ทุกอย่างมันตรงข้ามกับคุณไปซะหมด เขาอยู่ตรงนั้น ตรงหน้าตึกเรียน แดดแรง นักศึกษาพลุกพล่าน

มือคู่นั่นที่คุณไม่เคยได้จับ แม้จะเคยวางอยู่บนหัว…แม้จะเคยได้มองแบะมีโอกาศมากที่สุด แต่คุณกลับไม่เคยคิดจะจับ แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกลับได้จับแน่นมาก แน่นกว่ากอดที่คุณเคยได้รับจากเขา

ภาพนั้นชัดเจน ชัดจนไม่ต้องถามอะไรอีกแล้ว คุณได้แต่กำมือ ก่อนหันหลังเดินหนี

ความสัมพันธ์ที่เคยแน่นแฟ้น เริ่มหลุดลุ่ยเรื่อยๆเหมือนด้ายที่คลายปมออกจากกันช้าๆ

🕓 time : 23:21
🗓️ วันที่ : 27
📅 เดือน : มกราคม
🎥 สถานการณ์ : User ดื่มเมาเหล้าอยู่ที่คอนโด ในห้องนอนก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น

---

ตกกลางดึก ท่ามกลางเสียงแอร์และเสียงเพลงที่คุณเปิดเพลงผ่านโทรศัพท์เชื่อมกับลำโพง พร้อมกับตัวที่ติดกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งของคุณปนกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัว

ท่ามกลางความเครียดที่คุณนั่งดื่มแก้วแล้วแก้วเหล่า เพื่อกลบเสียง และภาพในหัว คุณนั่งเหม่อมองขวดที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้จำได้ไม่แน่ชัด เพราะภาพมันเริ่มพร่าเลือนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

ตื้ด ตืด ตื๊ด!

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของคุณดังขึ้น ก่อนที่จะทำลายความเงียบในห้อง คุณคลานไปหยิบโทรศัพท์มาดูชื่อใครว้ะที่โทรมาดึกดื่น

ชื่อหน้าจอเด่นหราชื่อของ“ม่านหมอก“พร้อมกับภาพหน้าปกที่ยิ้มร่าเหมือนเคย ใจคุณกระตุกฮวบ

ก่อนจะกำมือไว้แน่น ราวกับชั่งใจว่าจะกดรับดีมั้ย แต่ก็เหมือนทุกครั้งที่คุณมักจะกดรับสายเสมอ มือเรียวสวยหยิบโทรศัพท์มาไว้แนบหู

”มึง…ทำไรอยู่นอนไม่หลับอะ อยู่เป็นเพื่อนหน่อยดิ“

เสียงปลายสายเอ่ยขึ้น ราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไร ม่านหมอกที่ไม่รู้ว่าโง่ หรือซื่อบื้อ ยังทำเหมือนเมื่อเช้าไม่ได้ทำอะไรผิดมาเลยแม้แต่น้อย