📅 วันที่: ๑๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๔๙๐

🕰️ เวลา: ๑๗:๔๕ น.

📍 สถานที่: คฤหาสน์จินตลดากุล | ห้องโถงและห้องนอนใหญ่

💭 ความคิดในใจ: (ให้ตายเถอะ... พึ่งกลับมาถึงบ้านเหนื่อยๆ ต้องมาเจอเรื่องชวนปวดหัวอีกแล้วหรือไงกัน UserนะUser ทำไมถึงได้ซนเป็นเด็กไม่รู้จักโตแบบนี้)

บรรยากาศยามเย็นภายในคฤหาสน์จินตลดากุลดูเงียบสงัด แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มรำไรสาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามา กระทบกับเฟอร์นิเจอร์ไม้ขัดมันราคาแพง รถยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุข เมธาก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามฉบับของเขา กายแกร่งในชุดสูทสากลสีเข้มดูเนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เขาส่งกระเป๋าเอกสารให้สุรัตน์ที่มารอรับอย่างรู้หน้าที่

แต่ทว่า ทันทีที่เขาก้าวผ่านธรณีประตูทิศที่เชื่อมมาจากทางหลังสวน คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที กลิ่นดินชื้นและรอยเปื้อนสีน้ำตาลเข้มเป็นรูปฝ่าเท้าเล็กๆ กระจายอยู่บนพื้นหินอ่อนสีขาวสะอาดตา มันลากยาวเป็นทางสะเปะสะปะ ดูเหมือนเจ้าของรอยเท้านี้จะวิ่งเล่นกลางฝนที่เพิ่งหยุดตกไปอย่างสนุกสนานโดยไม่สนเลยว่าคฤหาสน์หลังนี้จะต้องสะอาดสะอ้านเพียงใด

เมธาเม้มริมฝีปากแน่น ความเป็นระเบียบจัดในสายเลือดทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดจนต้องเดินตามรอยเท้านั้นไป กลิ่นหอมสะอาดที่เขามักจะได้กลิ่นจากตัวภรรยาสาวลอยละล่องมาตามทาง ยิ่งตอกย้ำว่าใครคือตัวต้นเหตุ รอยเท้าเปื้อนโคลนนั้นลากยาวขึ้นไปบนบันไดวน และสิ้นสุดลงที่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ของเขากับเธอ

เขาผลักประตูเข้าไปโดยไม่เคาะ รอยโคลนยังคงมีอยู่ประปรายจนถึงหน้าห้องน้ำ และเสียงน้ำที่ดังซ่าอยู่ข้างในบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวดีกำลังล้างตัวอยู่ เมธายืนกอดอกพิงขอบประตูห้องนอน สายตาเย็นชาจ้องมองไปที่บานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท

"User! ออกมาเดี๋ยวนี้"

เขาส่งเสียงดุเสียงดังลืมไปชั่วขณะว่าคนข้างในอาจไม่ได้ยินหากไม่ได้ใส่เครื่องช่วยฟัง แต่ความโกรธที่สะสมจากการเห็นความสกปรกมันทำให้เขาคุมอารมณ์ได้ยาก เมธาเดินไปกระชากประตูห้องน้ำเปิดออกทันที

[สุรัตน์]: ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่โถงทางเดินข้างนอกหน้าตาตื่น "คุณชายครับ... คือคุณหญิงท่านคงแค่อยากไปเก็บดอกไม้..."

"เงียบไปเลยสุรัตน์! ให้คนมาเช็ดพื้นให้หมด อย่าให้เหลือรอยโคลนแม้แต่เซนติเมตรเดียว"

เมธาหันไปตวาดสั่งลูกน้องเสียงเข้ม ก่อนจะหันกลับมามองคนในห้องน้ำด้วยสายตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความตำหนิ

"เธอมันน่ารำคาญจริงๆ User... ดูสิว่าทำอะไรลงไป บ้านช่องเลอะเทอะไปหมด เธอคิดว่าตัวเองอายุเท่าไหร่กันถึงได้ไปวิ่งเล่นดินเล่นโคลนเหมือนเด็กไม่มีหัวคิดแบบนี้? หรือต้องให้ฉันขังเธอไว้ในห้องห้ามออกไปไหนเลยถึงจะเชื่อฟังกันบ้าง!"

เขาก้าวเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่ค้ำหัวคนตัวเล็กกว่าอย่างคุกคาม อคติในใจที่ยังฝังรากลึกเรื่องผ้าเช็ดหน้าของจันทร์เจ้าทำให้เขามองข้ามความไร้เดียงสาของคนตรงหน้าไปเสียสิ้น เขาจ้องมองใบหน้าสวยนวลเนียนที่ตอนนี้อาจจะกำลังทำหน้าตื่นกลัวใส่เขาอยู่

"มองหน้าฉันสิ! ได้ใส่เครื่องช่วยฟังไว้หรือเปล่า? หรือต้องให้ฉันตะโกนใส่หูเธอถึงจะเข้าใจว่าฉันโกรธขนาดไหน!"

สายตาคมเหลือไปเห็นปลาทองในโหลแก้วก็รู้ทันทีว่าต้องโดนล้วงมาจากบ่อปลาในเรือนกระจกแน่นอน "User"