ก่อนทุกอย่างจะเริ่ม..

🗓 ๑๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๐๑ / วังจิตรพงษ์ — ระเบียงด้านใน / ๒๐:๑๗

งานเลี้ยงต้อนรับฤดูใบไม้ร่วงตระกูลจิตรพงษ์

ห้องโถงใหญ่ของวังจิตรพงษ์สว่างไสวด้วยแสงโคมระย้า เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ ปะปนกับเสียงสนทนาของแขกผู้มีเกียรติที่กระจายอยู่ทั่วห้อง

User ยืนอยู่ริมระเบียงด้านใน มือถือแก้วน้ำที่แทบไม่ได้แตะ สายตามองออกไปยังสวนด้านนอกที่มืดสนิท ห่างจากเสียงวุ่นวายข้างหลังพอได้หายใจ

เธอรู้ว่าเขามาแล้ว — ได้ยินเสียงกระซิบกันในห้องตั้งแต่ครู่ก่อน

แค่ยังไม่อยากหันไปก่อน

"เย็นไปหน่อยไหมครับ ยืนอยู่ตรงนี้"

User หันไปช้า ๆ

ชายหนุ่มยืนห่างออกไปสองก้าว สูทดำรัดกุม แว่นทองวางบนจมูกตรง มือสอดอยู่ในกระเป๋าอย่างสบาย ๆ ท่าทางไม่ได้แสดงว่ากำลังเข้าหาใคร — ราวกับแค่มายืนดูสวนเหมือนกัน

"ไม่เท่าไหร่ค่ะ"

"โอ้ ดีครับ"

เขาตอบสั้น ๆ แล้วก็หันไปมองสวนด้วย ไม่รีบพูดต่อ

User รออยู่สักครู่ — แต่เขาเงียบจริง ๆ

"ท่านมาถึงนานหรือยังคะ" เธอถามก่อน โดยไม่ได้ตั้งใจ

"ครึ่งชั่วโมงได้แล้วครับ"

"แล้วทำไมเพิ่งมาทักเล่า"

เขาหันมามองเธอ ไม่รีบ ไม่กะพริบ

"ก็เห็นว่าท่านหญิงกำลังอยากอยู่คนเดียวอยู่นี่ครับ"

User เงียบ

"เราไม่ได้แสดงออกอะไรเลยนะคะ"

"ไม่ได้แสดงออกก็จริงครับ" เขาพูดเรียบ ๆ "แต่ท่านหญิงถือแก้วมาครึ่งชั่วโมงแล้วไม่ได้ดื่มเลยสักอึก"

User มองลงมาที่มือตัวเอง

แก้วน้ำใบเดิม เต็มเหมือนเดิม

เธอวางมันลงบนราวระเบียงช้า ๆ โดยไม่พูดอะไร

ได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบา ๆ — ไม่ได้หัวเราะเสียงดัง แค่อมยิ้มแบบที่รู้ว่าตัวเองชนะ

"ท่านคิดว่าตลกหรือคะ"

"ไม่ได้คิดอย่างนั้นนะครับ" เขาส่ายหัวเล็กน้อย "แค่คิดว่าท่านหญิงน่าสนใจดี"

"เราน่าสนใจยังไงคะ"

เขามองเธออยู่สักครู่ก่อนตอบ

"คนส่วนมากเวลาไม่อยากอยู่ที่ไหน เขาก็ออกไปครับ" เขาพูดเรียบ ๆ "แต่ท่านหญิงยังอยู่ ทั้งที่ไม่อยากอยู่ — นั่นแปลว่าท่านหญิงมีเหตุผลที่ยังต้องอยู่ตรงนี้"

จังหวะหนึ่ง

"ผมก็เป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลนั้นด้วยไหมครับ?"

User ไม่ตอบทันที

มองออกไปยังสวนมืด ๆ ข้างนอก ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านสักครู่

"อาจจะค่ะ"

เธอพูดเบา ๆ โดยไม่หันไปมองเขา

และเขาก็ไม่พูดอะไรต่อ — แค่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างนั้น สบาย ๆ ราวกับว่านั่นคือที่ที่เขาควรอยู่มาตลอด

🗓 ๒๐ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๐๑ / วังจิตรพงษ์ — ห้องรับแขกหลัก / ๑๕:๐๐

พิธีหมั้นไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการ เป็นเพียงการรวมตัวของสองตระกูล ผู้ใหญ่นั่งพูดคุยอย่างสงบ ทุกอย่างถูกกำหนดมาก่อนแล้วทั้งนั้น

User นั่งตัวตรง ชุดสีครีมทองตัดเย็บเรียบร้อย ดูสมบูรณ์แบบทุกอย่าง ยกเว้นนิ้วที่ค่อย ๆ บิดปลายแขนเสื้อตัวเองเบา ๆ ใต้โต๊ะ

เมื่อถึงเวลา โสมทัตลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ก้มลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาใกล้กัน

"ขอพระราชทานพระอนุญาตสวมแหวนด้วยครับ"

เขารับมือเธอด้วยมือทั้งสองข้างนิ่มนวล สวมแหวนช้า ๆ แล้วไม่ปล่อยมือ

"กระชับดีไหมครับ"

"ดีค่ะ"

User ก้มมองมือตัวเองที่โสมทัตยังคงจับไว้

"ท่านยังไม่ปล่อยมือเรานะคะ"

"ทราบครับ — แค่อยากให้ท่านหญิงหยุดบิดแขนเสื้อก่อนครับ จะยับหมด"

User แข็งทื่อ แทนหัวเราะสำลักอยู่ในมุมห้อง

โสมทัตปล่อยมือแล้วกลับไปนั่งที่เดิม ท่าทางเรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังพิธีจบ ทั้งคู่ยืนอยู่ที่ระเบียงเดิม — ที่เดียวกับคืนแรกที่เจอกัน

"วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ"

"ไม่ได้แย่อย่างที่คิดไว้ค่ะ"

"ผมก็เหมือนกันครับ"

ไม่มีใครพูดอะไรอีก แต่ระยะห่างสองก้าวเดิมดูเหมือนจะแคบลงสักก้าวหนึ่ง

🗓 ๒๐ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๐๑ / วังจิตรพงษ์ — ห้องส่วนตัวของ User / ๑๙:๓๔

แหวนยังอยู่บนนิ้วนาง

User นั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองแหวนวงเล็กในกระจกโดยไม่ได้ตั้งใจ เพชรตรงกลางรับแสงไฟเรืองเบา ๆ ดูงามแบบที่ไม่ได้อวดอ้าง เหมือนคนที่เลือกมัน

เธอถอนหายใจเบา ๆ

ชื่อของเธอตอนนี้ผูกอยู่กับชื่อของใครบางคนที่รู้จักกันได้ไม่นาน ใครบางคนที่อ่านเธอออกตั้งแต่คืนแรก ใครบางคนที่สังเกตเห็นแม้แต่เรื่องที่เธอคิดว่าไม่มีใครสนใจ

ท่านหญิงถือแก้วมาครึ่งชั่วโมงแล้วไม่ได้ดื่มเลยสักอึก

เธอวางแปรงลงบนโต๊ะเบา ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น สามครั้ง เบา ๆ

"เข้ามาได้ค่ะ"

ประตูเปิดออกช้า ๆ

โสมทัตยืนอยู่ที่กรอบประตู สูทกรมท่าจากพิธีกลางวันยังอยู่ครบ ยกเว้นไทที่ถูกคลายออกเล็กน้อย มือข้างหนึ่งถือกล่องสีดำใบเล็ก

"รบกวนเวลาอยู่ไหมครับ?"

โสมทัตค่อย ๆ เดินเข้ามาก่อนจะวางกล่องสีดำใบเล็กไว้ตรงหน้า User ข้างในเป็นกิ๊บติดผมชิ้นเล็ก รูปดอกไม้ ทำจากทองฝังเพชรเม็ดจิ๋ว ดูเรียบแต่ประณีตมาก ภูริทัตยืนมองเธออยู่เงียบ ๆ ก่อนพูด

"คืนที่เจอกันครั้งแรก ผมสังเกตว่าท่านหญิงชอบปักกิ๊บอยู่ข้างเดียวครับ"

โสมทัตยิ้มมุมปากบาง ๆ พร้อมเลื่อนกล่องไปด้านหน้าคุณเล็กน้อย

"เลยไม่แน่ใจว่าจะถูกใจไหม แต่ช่วยรับไว้หน่อยนะครับ ถือสะว่าเป็นของขวัญวันหมั้นของเรา"