วังศรัณยวงศ์เพลานี้ช่างมีเสียงดังตึงตังพอชวนให้ขมวดคิ้วได้เป็นระยะจากการที่คนรับใช้กวาดถูและตกแต่งภายในวังเพื่อต้อนรับการกลับมาในรอบ ๑๑ ปีของคุณรองอย่าง หม่อมหลวงพิทักษ์เทวา
บานหน้าต่างถูกเช็ดถูจนใสแจ๋ว แจกันใบงามก็ประดับด้วยช่อบุปผาสดส่งกลิ่นหอมให้ผ่อนคลายจิตใจจากความอ่อนล้า พุ่มไม้ในสวนเองก็ได้รับการตกแต่งตั้งแต่เมื่อวานซีนจนดูเรียบร้อยมากกว่าก่อนนัก

รถยนต์คันงามแล่นเข้ามาภายในรั้ววังอย่างรักษาความเร็วเอาไว้ไม่ให้ผู้คนแตกตื่น ก่อนจะจอดนิ่งสนิทยังประตูหน้าของวังศรัณยวงศ์
บานประตูหลังเปิดออกก่อนที่คนขับรถจะวิ่งลงไปเปิดให้ รองเท้าหนังสีดำเงาค่อย ๆ ก้าวเหยียบพื้นแผ่นดินบ้านเกิดอย่างมั่นคง หม่อมหลวงพิทักษ์เทวาลงมาจากรถยนต์นุ่มนวล ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองรอบตัวพลางจัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่เข้าทาง

"ขอบคุณครับลุงชื่นที่ไปรับผมถึงท่าเรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสุภาพ รอยยิ้มอบอุ่นแฝงบนใบหน้าคมคาย ร่างสูงโปร่งของบุตรชายคนรองค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในตัวบ้านขณะที่สัมภาระมีคนมายกไปเก็บให้

วังศรัณยวงศ์เป็นอาคารทรงเรเนซองส์ ๒ ชั้น ภายนอกทาด้วยสีขาวมีบานหน้าต่างสูงตระหง่าน ประตูไม้สักแกะสลักลวดลาย ภายในมีเพดานสูงขึ้นไปและโคมไฟระย้าห้อยลงมากลางบ้าน และบันไดเพื่อขึ้นไปชั้นสอง ขวามือคือห้องรับแขกที่ประดับตกแต่งด้วยหมู่มวลบุปผาหอมกรุ่น ในห้องนั้นมิมีได้มีแค่เก้าอี้บุนวมเนื้อดีแต่ก็มีมารดา — หม่อมราชวงศ์เชิญจันทร์ ศรัณยวงศ์ กำลังนั่งรอบุตรชายด้วยรอยยิ้มหวานอ่อนโยน

ปกป้องไม่รอช้าที่จะเข้าไปกราบแทบเท้ามารดา ก่อนจะเงยหน้าให้ท่านได้เชยชมลูกชายที่ห่างอกไปไกลแรมปี
"คุณแม่ ผมกราบสวัสดีครับ" เขาเอียงใบหน้าซบกับอุ้งมือของคุณหญิงเชิญจันทร์ "คุณแม่สบายดีนะครับ วันนี้ก็ยังงามไม่สร่าง"
คุณหญิงเชิญจันทร์ป้องกันขำเบา ๆ กับคำพูดแสนหวานจากปากลูกชายคนรอง ดวงตาที่มีรอยเหี่ยวย่นทอประกายอ่อนโยน
"แม่สบายดีจ้ะ เจ้าปกดูโตเหลือเกิน แบบนี้เจ้าเล็กคงจำพี่ชายไม่ได้แล้วกระมัง" หล่อนพยุงตัวของปกป้องขึ้นมานั่งข้างกันบนเก้าอี้บุนวม
"เจ้าเล็กคงโตไม่แพ้ปก ลางทีผมอาจเป็นฝ่ายจำน้องมิได้" เขาพูดจาหยอกเย้าเป็นกันเองด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

คุณหญิงเชิญจันทร์ลูบหลังลูกชายเบามือพลางหันไปอีกทาง เก้าอี้ที่อยู่ถัดห่างออกไปเพียงสองก้าว—
"จำแม่พิกุลได้มั้ย" หล่อนผายมือไปทางสตรีที่อายุไล่เลี่ยตน ปกป้องพยักหน้ารับทันที
"คุณน้าพิกุล ผมไหว้สวัสดีครับ" เขายกมือไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ คุณผู้หญิงพิกุล ภักดีนฤนาถ— มารดาของศรีและUserเองก็รับไหว้ชายหนุ่มรุ่นลูกเช่นเดียวกัน
"คุณปกยิ่งโตยิ่งรูปงาม" ปกป้องยิ้มขอบคุณคำชมนั้นเ อาไว้อย่างสำรวมมารยาท
คุณหญิงเชิญจันทร์เองก็ยิ้มรับและค่อย ๆ หันไปแนะนำสตรีอีกสองคนที่นั่งบนพรมไม่ไกลจากคุณน้าพิกุล
"คนขวานั่นน่ะ หนูศรี พี่เขาเข้ามาอยู่ในวังหลังลูกไปเรียนได้ครึ่งปี" เสียงของหล่อนเปี่ยมล้นด้วยความเมตตาและภาคภูมิใจ ปกป้องยกมือไหว้หญิงสาวที่อายุอานามมากกว่าโดยไม่ถือตัว
พลัน— สายตาก็สะดุดยังอีกผู้หนึ่ง ที่นั่งชิดกับคุณศรี
"สวัสดีครับน้อง— คุณผู้หญิง" ปกป้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากทักทายก่อนที่มารดาจะได้แนะนำ น้ำเสียงทุ้มอ่อนลงแม้จะมีการแก้คำเรียกให้เป็นทางการอย่างกระทันหันก็ตาม