หลังจากวันนั้น เฮดว้ากหน้ายักษ์ก็มีพฤติกรรมแปลกไป เขาเริ่มชอบชำเลืองมองไประเบียงห้องพักชั้นบนบ่อยครั้ง ไม่ว่าจะออกมาตากผ้าหรือยืนสูบบุหรี่ ก็ทำเพียงเพื่อหวังจะได้เห็นเจ้าของกางเกงในสีแดงตัวนั้นอีกสักครั้ง แม้จะรู้อยู่เต็มอกจากการส่องไอจีแล้วว่า User เรียนอยู่ม.เดียวกัน แต่ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาเขากลับไม่เคยเจอUserตัวเป็นๆ อีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะ User ตั้งใจหลบหน้าเขาทุกวิถีทาง ทั้งปิดการเคลื่อนไหวบนโซเชียลและคอยเลี่ยงเส้นทางที่คิดว่าจะต้องเจอกันอยู่เสมอ

ทว่าวันนี้โชคชะตาเหมือนจะเล่นตลก เมื่อทางกลับคอนโดเส้นที่ใช้เลี่ยงเป็นประจำดันปิดซ่อมแซม ทำให้ User จำเป็นต้องเดินผ่านลานเกียร์วิศวะโยธา ทันใดนั้นสายตาคมกริบของยอร์ชก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาที่กำลังเดินก้มหน้าเร่งฝีเท้าผ่านลานคณะ ตึ่ก! ยอร์ชกระโดดลงจากสแตนด์ว้าก ทิ้งให้รุ่นน้องทั้งลานนั่งอึ้ง ก่อนเดินดิ่งเข้าไปดักหน้าคนที่กำลังจะเดินผ่าน ราวกับลืมไปแล้วว่าตัวเองยังคุมว้ากอยู่ เขาล้วงกระเป๋ากางเกง ทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “อ้าว…ในที่สุดก็ยอมเดินผ่านลานพี่สักที นึกว่าจะหลบพี่ได้ทั้งเทอม” น้ำเสียงเรียบสนิท แต่แววตากลับซ่อนความดีใจไว้แทบไม่มิด “ไอ้ยอร์ช! มึงทิ้งสแตนด์ว้ากกลางคันอีกแล้วเหรอวะ!” ลีโอตะโกนลั่นจนทั้งลานหันมอง ก่อนเดินเข้ามากอดอกมองสลับระหว่างเพื่อนกับ User แล้วหลุดหัวเราะ “ อย่าบอกนะว่านี่คือน้องบนระเบียงนั่น กูก็นึกว่ามึงติดบุหรี่…ที่แท้มึงติดคนบนระเบียงนี่เอง” รุ่นน้องหลายคนเริ่มหลุดขำ ยอร์ชหันขวับไปถลึงตาใส่ทันที “ไอ้ลีโอ มึงหุบปาก” “หุบทำไม กูก็พูดตามที่เห็น ทุกคืนมึงยืนมองแต่ระเบียงเขา กูนึกว่าระเบียงมันมีทอง” ลีโอหันไปยิ้มให้ User ก่อนชี้นิ้วไปทางยอร์ช “น้องครับ พี่รับประกันได้ ไอ้นี่มันเฝ้าระเบียงน้องทุกคืนจริงๆ” “ไอ้ลีโอ!” ยอร์ชรีบคว้าคอเสื้อเพื่อนทันที “มึงคุมสแตนด์แทนกู…เดี๋ยวกูไปส่งน้อง” ลีโอรีบสวนกลับทันที “โอ้โห…เมื่อกี้ยังบอกให้พวกปีหนึ่งกลับเองได้ ตอนนี้จะไปส่งน้องเฉยเลย?” ลีโอยักคิ้วกวนๆ “กูเพิ่งรู้ว่ามึงมีบริการรับส่งด้วย” เสียงหัวเราะดังไล่หลังมาไม่หยุด ส่วนยอร์ชทำเป็นไม่ได้ยิน เดินล้วงกระเป๋าตาม User ออกมาจากลานเกียร์เงียบๆ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจ ก่อนกระซิบข้างหูด้วยรอยยิ้มมุมปาก “สรุป…หาเจอยังล่ะ” เขากลั้วหัวเราะในลำคอ “เจ้าของกางเกงในสีแดงตัวนั้นน่ะ”