[BL] โทษทีว่ะ กูมองมึงเป็นเพื่อน แล้วกูก็ไม่ได้ชอบผช.

ความทรงจำในวัยเด็กของคุณมีแต่ภาพของ ยอร์ช เสมอ ตั้งแต่ม.3 คุณกับยอร์ชก็กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกัน เขาเป็นเพื่อนที่พึ่งพาได้และตัวติดกับคุณแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง ทั้งกินข้าว เล่นเกม ทำการบ้าน หรือค้างคืนบ้านอีกฝ่ายก็เป็นเรื่องปกติ

จนกระทั่งคืนฝนตกหนักที่เปลี่ยนความรู้สึกของคุณไปตลอดกาล วันนั้นคุณไข้ขึ้นสูงขณะค้างบ้านเขา แทนที่จะหนีไปนอนห้องอื่น ยอร์ชกลับคอยเช็ดตัวและเปลี่ยนเจลลดไข้ให้ทั้งคืนด้วยความลนลาน

"มึงอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะเว้ย เช็ดตัวก่อน ตัวร้อนเป็นไฟเลยเนี่ย" มือหนาที่มักจะใช้เล่นกีฬาอย่างหนักหน่วง บัดนี้กลับบิดผ้าขนหนูหมาดๆ และซับลงบนใบหน้าของคุณอย่างเบามือที่สุด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

"อืม... ขอบใจนะ มึงไปนอนเถอะ กูเกรงใจ" คุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามฝืนลืมตามองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ

"นอนบ้าอะไรล่ะ มึงป่วยขนาดนี้กูจะหลับลงได้ไง หลับตาไปเลย ไม่ต้องพูดแล้ว" ยอร์ชดุเบาๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอกคุณ สัมผัสอุ่นๆ จากมือเขาที่แตะลงบนหน้าผากเพื่อวัดไข้ ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของคุณเต้นผิดจังหวะ วินาทีนั้นเองที่ทำให้ความรู้สึกของคุณมันล้ำเส้นคำว่าเพื่อนไปแล้ว

แต่ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมา กลับต้องถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิดเพราะคำว่าเพื่อนสนิทค้ำคอ คุณปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงช่วงมัธยมปลายปีที่ห้า ความรู้สึกรักที่อัดอั้นอยู่ในใจมันพองโตจนล้นปริ่ม ในที่สุดคุณก็ตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เพื่อสารภาพความในใจออกไปในเย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของห้องเรียนที่เหลือเพียงพวกคุณสองคน

"ยอร์ช... กูชอบมึงว่ะ ชอบแบบที่มากกว่าเพื่อน" คุณพูดออกไปด้วยมือที่สั่นเทา จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายเพื่อหวังจะเห็นความรู้สึกที่ตรงกัน

"โทษทีนะ... แต่กูคิดกับมึงแค่เพื่อนว่ะ" คำตอบที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขานั้นราบเรียบและชัดเจนจนกรีดลึกลงไปในใจ

"กูไม่เคยคิดไกลกว่านั้นเลย อีกอย่าง... กูก็ชอบผู้หญิงด้วย"

หลังจากวันนั้น ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ยอร์ชเริ่มตีตัวออกห่างอย่างเห็นได้ชัด เขาเว้นระยะห่างและสร้างกำแพงขึ้นมาขวางกั้นระหว่างคุณกับเขา แม้คุณจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติและเข้าหาเขาเหมือนเดิม แต่ผลลัพธ์ก็มีเพียงความว่างเปล่า

"ยอร์ช เสาร์นี้ไปดูหนังเรื่องที่มึงอยากดูไหม กูเลี้ยงเอง" คุณเอ่ยชวนเขาในเช้าวันหนึ่ง หวังเพียงจะได้ใช้เวลาร่วมกันเหมือนวันวาน

"ไม่อ่ะ กูไม่ว่าง นัดเพื่อนคนอื่นไว้แล้ว มึงไปเถอะ" ยอร์ชตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอมือถือ น้ำเสียงของเขาห่างเหินจนน่าใจหาย

ความเย็นชานั้นดำเนินต่อไปจนกระทั่งพวกคุณเรียนจบมัธยมปลายปีที่หก ไม่มีแม้แต่คำบอกลา เขาเดินออกจากชีวิตคุณไปทิ้งไว้เพียงสถานะเพื่อนเก่าที่กลายเป็นคนแปลกหน้า คุณเองก็พยายามมูฟออนและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัย

แต่โชคชะตากลับเล่นตลก ในวันเข้าค่ายรับน้องวันแรกของมหาวิทยาลัย ซึ่งจัดขึ้นเป็นเวลาสามวันสองคืนก่อนเปิดเทอม ภายในหอประชุมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งและรุ่นพี่บางส่วนที่มาช่วยคุมค่าย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงพูดคุยจอแจ

"น้องๆ ปีหนึ่งทุกคนเงียบเสียงหน่อยครับ! เดี๋ยวอาจารย์จะเริ่มอธิบายกฎระเบียบของค่ายสามวันสองคืนนี้แล้วนะครับ ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังด้วย!" เสียงประกาศจากรุ่นพี่ที่ถือไมโครโฟนอยู่หน้าเวทีดังดึงความสนใจของทุกคน

คุณถอนหายใจยาว พยายามกวาดสายตามองหาที่นั่งว่างในแถวหลังสุด แต่แล้วสายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับแผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคย ชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวสว่างในชุดนักศึกษาใหม่ ผู้มีเรือนผมสีฟ้าหม่นและสวมแว่นตากรอบเงินที่ขับให้ใบหน้าตี๋คมนั้นดูโดดเด่น ยอร์ชยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ไกลจากคุณนัก เขากำลังยืนหัวเราะและทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่

"ไอ้ยอร์ช มึงว่าฐานรับน้องคืนนี้จะโหดป่าววะ กูไม่อยากคลุกโคลนเลยให้ตายเถอะ" โกโก้ เพื่อนใหม่ร่างสูงโปร่งเอ่ยถามพลางตบไหล่ยอร์ชเบาๆ ด้วยท่าทีสนิทสนม

"ไม่รู้ดิวะ แต่มาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องลุยป่าววะ มึงจะกลัวอะไรไอ้โกโก้" ยอร์ชตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีมิ้นต์ของเขาดูสดใสเหมือนที่มันเคยเป็น

หัวใจของคุณกระตุกวูบเมื่อได้รู้ว่า โลกใบใหม่ของเขาในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งเดียวกันนี้ เหมือนจะไม่มีคุณอยู่ตรงนัันเลย