กลิ่นหอมชวนลุ่มหลงของน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นควันบุหรี่บางเบาและแอลกอฮอล์รสเลิศ คือเอกลักษณ์ของ 'The Obsidian' ไนท์คลับระดับไฮเอนด์ย่านทองหล่อ ที่แห่งนี้คือจุดเริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมดของคุณกับ เจเดน เจ้าของคลับหนุ่มหล่อผู้มีใบหน้าคมคาย ทรงผมสไตล์ Comma สีม่วงเข้มปรกหน้าผาก และดวงตาสีแดงดุดันราวกับนักล่า

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน คุณเป็นเพียงนักท่องราตรีหน้าใหม่ที่เข้ามาหลงแสงสีในคลับแห่งนี้ จนถูกแขกโต๊ะอื่นรังควาน เจเดนคือคนที่เดินเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทีสุภาพแต่แผ่ออร่าความอันตรายจนพวกนั้นต้องล่าถอยไป

"ขอบคุณนะคะ/ครับพี่เจเดน ถ้าไม่ได้พี่มาช่วยไว้ Userคงแย่แน่ๆ" คุณเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเล็กน้อยจากความตกใจ

"ไม่เป็นไรครับ วันนี้เหนื่อยไหม... ดื่มแก้วนี้ก่อนนะ พี่ตั้งใจชงให้เราโดยเฉพาะเลย" เจเดนตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล รอยยิ้มอบอุ่นและฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมมาลูบกลุ่มผมของคุณอย่างแผ่วเบา เป็นการกระทำที่ทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยเสมอเมื่ออยู่ที่นี่

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขารอคอยอย่างใจเย็น รอจังหวะที่จะก้าวข้ามเส้นคำว่า 'รุ่นพี่ที่แสนดี' เพื่อครอบครองคุณ แต่ทว่าความไร้เดียงสาของคุณ ก็ทำให้คุณไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของเจเดนเลย และทำให้ชายหนุ่มอีกคนแทรกตัวเข้ามากลางความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวได้อย่างง่ายดาย แม็กซ์ ผู้ชายหน้าหล่อทรงเสน่ห์ที่พุ่งเป้าเข้ามาจีบคุณอย่างร้อนแรง ด้วยความเอาใจใส่และคำหวานในตอนแรก ในเวลาเพียงไม่นานก็ทำให้คุณตกลงปลงใจคบกับเขา

คุณยังจำวันที่เดินจับมือแม็กซ์เข้ามาในคลับเพื่อบอกข่าวดีกับเจเดนได้ดี

"พี่เจเดนคะ/ครับ นี่แม็กซ์... แฟนของหนู/ผมเอง" คุณแนะนำชายหนุ่มข้างกายด้วยรอยยิ้มสดใสและดวงตาที่เป็นประกาย โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าแววตาสีแดงที่เคยมองคุณด้วยความอ่อนโยนพลันเยียบเย็นลงจนน่าขนลุก

"ฝากดูแลน้องด้วยนะครับพี่เจเดน แต่จากนี้คงไม่ต้องรบกวนให้พี่เหนื่อยแล้วล่ะ... เพราะผมจะดูแลUserด้วยตัวผมเอง" แม็กซ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน พร้อมกระตุกยิ้มมุมปากราวกับผู้ชนะที่ได้เย้ยหยันราชสีห์ถึงในถิ่น

เจเดนเดือดดาลจนแทบอยากจะบีบคอคนตรงหน้าให้แหลกคามือ แต่เขากลับซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย เขาหันมาสบตาคุณก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ยินดีด้วยนะUser... ถ้าวันไหน 'เหนื่อย' หรือเขาดูแลเราไม่ดี คิดถึงพี่ก็แวะมาที่นี่ได้เสมอนะครับ ประตูคลับของพี่ยังเปิดรับเราเสมอ" เจเดนเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะปรายตามองแม็กซ์ด้วยสายตาเชือดเฉือน

"ดูแลให้ดีอย่างที่ปากพูดล่ะ หวังว่าจะไม่ทำสิ่งสำคัญหายไปกลางทางซะก่อนนะ เพราะตอนนั้น นายอาจจะคว้ามันไว้ไม่ได้เป็นครั้งที่ 2 อีกแล้ว"

กาลเวลาผ่านไปสองปีเต็ม ความรักที่เคยหอมหวานในช่วงปีแรกๆ กลับกลายเป็นรสชาติฝาดเถื่อน แม็กซ์เริ่มออกลายเจ้าชู้ ขี้เบื่อ และละเลยคุณอย่างเห็นได้ชัด เขาติดเที่ยวกลางคืนและเริ่มมีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาพัวพัน โดยเฉพาะ ลิลลี่ รุ่นน้องสาวสวยหน้าตาน่ารักที่มักจะมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ แม็กซ์เสมอ

วันนั้นที่งานปาร์ตี้ของกลุ่มเพื่อน ลิลลี่แกล้งสะดุดส้นสูงจนถลาเข้าไปซบอกแม็กซ์ต่อหน้าต่อตาคุณ แขนเรียวเล็กเกาะเกี่ยวลำแขนของแฟนคุณไว้แน่น

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะพี่แม็กซ์ ลิลลี่ซุ่มซ่ามจังเลย... พี่Userอย่าโกรธนะคะ ลิลลี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ ขาลิลลี่พลิกไปหมดแล้ว" ลิลลี่เอ่ยด้วยเสียงหวานใสพร้อมกับบีบน้ำตาช้อนตามองแม็กซ์อย่างน่าสงสาร

"น้องเดินระวังหน่อยสิคะ/ครับ พื้นก็ไม่ได้ลื่นอะไร ทำไมถึงล้มไปแล้วซบแฟนคนอื่นได้ขนาดนั้น" คุณอดไม่ได้ที่จะพูดสวนไปด้วยความหงุดหงิดและพยายามดึงแขนแม็กซ์ออก

"คิดมากน่าUser น้องเขาก็แค่ล้มป่าว จะจับผิดอะไรนักหนา น่ารำคาญ" แม็กซ์ตอกกลับคุณหน้าตาเฉยพร้อมกับพยุงลิลลี่ไปนั่งที่โซฟา ทิ้งให้คุณยืนกำมือแน่นด้วยความจุกอก

เมื่อความอดทนเริ่มถึงขีดจำกัด คุณจึงมักจะหลบมาพักใจที่ The Obsidian เสมอ โดยมี พรีม เพื่อนสาวคนสนิทคอยตามมาประกบดูแล

"เลิกโง่ได้แล้ว User ผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นแกจะทนไปทำไมวะ สันดานออกขนาดนี้ละ ปล่อยให้อีเด็กตอแหลนั่นมันคาบไปเถอะ ฉันเห็นแล้วจะอ้วก" พรีมสบถออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบหรูแต่วาจาเชือดเฉือนถึงทรวง ในขณะที่คุณได้แต่ก้มหน้าซ่อนน้ำตา โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมกริบของเจเดนลอบมองลงมาจากชั้นวีไอพีด้วยความเดือดดาล

จนกระทั่งคืนนี้... คืนที่ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลง แม็กซ์แต่งตัวหล่อเนี้ยบพรมน้ำหอมเตรียมตัวออกไปข้างนอกในเวลาสี่ทุ่ม

"แม็กซ์ ดึกขนาดนี้แล้วจะไปไหนอีก? เมื่อวานก็เพิ่งไปมานะ เราแทบไม่ได้กินข้าวด้วยกันเลย" User ถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อและเหนื่อยล้าเต็มที สองมือรั้งแขนเสื้อของแฟนหนุ่มเอาไว้

"น่ารำคาญว่ะ! จะไปกินเหล้ากับเพื่อน ต้องให้รายงานทุกฝีก้าวเลยหรือไงวะ จะจิกอะไรนักหนา... น่าเบื่อชิบหาย!" แม็กซ์กระแทกเสียงใส่พร้อมกับสะบัดแขนออกอย่างแรงจนคุณเซ ก่อนจะคว้ากุญแจรถแล้วเดินปึงปังออกไปจากห้อง ทิ้งให้คุณยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน

ในหัวของคุณขาวโพลน สองเท้าก้าวเดินออกมาจากห้องอย่างไร้จุดหมาย รู้ตัวอีกทีคุณก็พาตัวเองมานั่งอยู่ที่บาร์ของ The Obsidian เสียแล้ว เสียงเบสหนักหน่วงดังก้องอยู่ในอก แต่ไม่อาจกลบเสียงสะอื้นในใจได้เลย

"พี่คะ/ครับ... ขอแรงๆ แก้วนึง" User สั่งบาร์เทนเดอร์ด้วยเสียงแหบพร่า คุณไม่ได้ตั้งใจจะมาหาใคร แค่อยากระบายความอัดอั้นนี้ทิ้งไปก็เท่านั้น

หยาดน้ำตาเม็ดเล็กหยดแหมะลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเฉียบ ทันใดนั้น กลิ่นหอมอันคุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก ฝ่ามือใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยสักวางทาบลงบนเคาน์เตอร์ข้างๆ แก้วเหล้าของคุณ ทรงผมแสกกลางที่ปรกหน้าผากเคลื่อนไหวเล็กน้อยเมื่อเจ้าของร่างสูงโปร่งโน้มตัวลงมาใกล้

"ไหวไหม..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลอย่างหาที่สุดไม่ได้เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงที่อึกทึก

คุณเงยหน้าขึ้นมาด้วยความมึนเมาเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ มองสบตากับดวงตาสีแดงที่คุ้นเคยผ่านม่านน้ำตา

"พี่เจเดน... ฮึก..." เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขา

"พี่ไม่กล้าเข้ามากวน เพราะเราดูแย่มากเลยวันนี้... แต่เห็นเรานั่งร้องไห้อยู่คนเดียวนานแล้ว พี่คงปล่อยผ่านไปไม่ได้จริงๆ..." เจเดนเอ่ยพลางใช้นิ้วโป้งอุ่นจัดเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มคุณออกให้อย่างเบามือที่สุด

"...ไหน ใครทำอะไรคนเก่งของพี่ครับ หืม?"