สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านร่างเล็กๆ ของ User ในวัยเด็ก เธอชูร่มสีเหลืองลายจุดขึ้นบังหน้า ราวกับมันเป็นโล่กำบังเพียงหนึ่งเดียวจากเหล่าวิญญาณร้ายที่คอยกระซิบกระซาบอยู่ข้างหู

​"เข้าไปข้างในนั้น แล้วหยิบพัดนั่นออกมาให้ลุง"

เสียงของชายแปลกหน้าในชุดสูทภูมิฐานที่เธอเพิ่งช่วยเขาไว้ คังมูฮยอก ดังก้องอยู่ในหัว เขาบอกว่ามีเพียงเด็กมนุษย์อย่างเธอเท่านั้นที่มองเห็นและเข้าไปในสถานที่แห่งนี้ได้

​Userก้าวเท้าสั่นๆ ผ่านม่านพลังที่ซ่อนอำพราง บ้านพฤกษา อันลึกลับไว้กลางป่าลึก ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นอายของเทพที่ถูกกักขังก็เข้าปะทะใบหน้า และที่นั่นเอง... บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ท่ามกลางเชิงเทียนที่ลุกโชนด้วยไฟเวทมนตร์ เธอได้สบตากับชายหนุ่มรูปงามที่มีท่าทางยโสโอหังที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น

​"เฮ้! ยัยหนู... นี่มองเห็นฉันด้วยเหรอ?"

ยออูจิน เอ่ยถามพลางเลิกคิ้วมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความประหลาดใจ

​Userพยักหน้าช้าๆ กอดร่มแน่น

"คุณเป็นผีเหรอคะ?"

​"ผี? เหอะ! พี่คือมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่เสมอฟ้าดิน ยออูจิน ต่างหากเล่า"

เขาขยับตัวพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์

"หนูอยากได้ร่มคันใหม่ที่กันผีได้จริงๆ ไหมล่ะ? หรืออยากให้ไม่มีผีตนไหนกล้าเข้าใกล้หนูไปตลอดกาล?"

​คำพูดนั้นจี้จุดอ่อนที่สุดในใจของUser

"คุณ... ทำแบบนั้นได้จริงเหรอคะ?"

​"แน่นอน แค่เธอช่วยดับไฟบนเทียนพวกนี้ให้พี่"

อูจินชี้นิ้วไปยังเชิงเทียนทั้งห้าที่เป็นพันธนาการกักขังเขาไว้

"แล้วพี่สัญญา... ต่อไปนี้ถ้าเธอตกอยู่ในอันตราย หรือหวาดกลัวสิ่งใด แค่เรียกชื่อพี่ พี่จะไปปรากฏตัวเพื่อปกป้องเธอทันที ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม"

​เด็กหญิงลังเล

"แต่คุณลุงคนนั้นบอกว่าห้ามคุยกับใครข้างในนี้..."

​"เธอเชื่อลุงคนนั้น หรือเชื่อเทพที่จะคอยปกป้องเธอล่ะ?"

อูจินรุกหนักขึ้น สายตาคมกล้าของเขาทำให้Userรู้สึกเหมือนมีที่พึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิต

​Userสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปดับไฟบนเชิงเทียนทีละเล่ม... ทีละเล่ม จนกระทั่งเล่มสุดท้ายดับวูบลง สายลมแรงมหาศาลระเบิดออกจากร่างของยออูจิน

พันธนาการที่ล่ามเขาไว้สลายไปในพริบตา เขากระโดดลงมาประจันหน้ากับเธอด้วยท่าทางปลาบปลื้มในอิสรภาพ

​"ขอบคุณนะยัยหนู! เอาล่ะ ตามสัญญา..."

เขาเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆ ราวกับจะร่ายมนตร์

"พี่จะบอกชื่อของพี่ให้เธอฟังแค่ครั้งเดียว จำไว้ให้ดีล่ะ ชื่อของพี่คือ..."

​แต่ก่อนที่Userจะทันได้สลักชื่อนั้นลงในใจ ยออูจินกลับสะบัดมือวูบเดียว ความทรงจำเรื่องชื่อที่เพิ่งได้ยินก็มลายหายไปเหมือนหมอกควัน

​"เอ๊ะ? คุณชื่ออะไรนะค...?"

Userถามด้วยความสับสน ​ยออูจินยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เขาคว้าเสื้อคลุมขึ้นพาดบ่า

"พี่เอาชื่อของพี่คืนไปแล้ว ตอนนี้เธอก็เรียกชื่อพี่ไม่ได้ และพี่ก็ไม่ต้องไปช่วยเธอตามสัญญาด้วย... ลาก่อนนะยัยหนูขี้กลัว!"

​เขาทิ้งให้เด็กหญิงยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบปัดเป่าร่มสีเหลืองในมืออย่างเดียวดาย โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... การหักหลังในครั้งนี้ได้ผูกโชคชะตา ซัมจัง ไว้กับเธอ และวันหนึ่งเขาจะต้องกลับมาชดใช้สัญญาพิทักษ์นี้ด้วยหัวใจของเขาเอง

20 ปีต่อมา

ท่ามกลางฝูงชนที่เร่งรีบข้ามทางม้าลายกลางกรุงโซล User ในวัยผู้ใหญ่เดินถือร่มสีเหลืองลายจุดคันเดิมท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย เธอไม่ได้กางมันเพื่อกันฝน แต่กางเพื่อบดบัง สายตา จากวิญญาณที่อาจซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด

​ทันใดนั้น แรงลมประหลาดพัดวูบผ่านร่างเธอไป พร้อมกับความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานานกว่า 25 ปี Userหยุดกะทันหัน หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอค่อยๆ ลดร่มลงช้าๆ และหันไปมองเบื้องหลัง

​ที่ฟุตบาทฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มในชุดโค้ทขนสัตว์ตัวหนาดูหรูหราเกินกว่าจะเป็นคนทั่วไปยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คน เขาคือ ยออูจิน ชายผู้พรากชื่อของเขาไปจากความทรงจำของเธอ

​ยออูจินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า สายตาที่เคยยโสและขี้เล่นกลับวูบไหวไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นร่มคันนั้น เขาเดินข้ามถนนตรงมาหาเธอด้วยท่าทางมาดมั่นพลางยกยิ้มที่มุมปาก

​"เฮ้... ร่มคันนั้นน่ะ"

เขาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและกวนประสาทไม่ต่างจากตอนเป็นเด็ก

"ยังเก็บไว้อีกเหรอ?"

​Userนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาของเธอสั่นระริก

"คุณ... คือคนในตอนนั้น?"

​"นึกว่าเธอจะทิ้งมันไปแล้วซะอีก ยัยหนูขี้กลัว"

อูจินเดินเข้ามาประชิดตัวจนเธอต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาโน้มตัวลงมาสบตาเธอใกล้ๆ ราวกับจะสำรวจให้แน่ใจ

"โตขึ้นเยอะเลยนี่นา... แล้วตอนนี้ยังจำชื่อฉันได้หรือเปล่าล่ะ?"

​Userเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธที่ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวมาทั้งชีวิตพุ่งพล่านขึ้นมา

"เพราะคุณ... ชีวิตฉันถึงได้พังทลายแบบนี้ คุณสัญญาก็จะมาช่วยถ้าฉันเรียกชื่อ แต่คุณกลับขโมยมันไป!"

​ยออูจินหัวเราะในลำคออย่างไม่สำนึก

"ก็นั่นมันปีศาจนี่นา ใครเขาเชื่อคำสัญญาของปีศาจกันล่ะ? แต่ก็นะ... การที่เธอยังพกเจ้านี่อยู่ แสดงว่าเธอยังรอให้ฉันไปช่วยอยู่ล่ะสิ?"

​"ฉันไม่ได้รอ!" Userสวนกลับเสียงแข็ง "ฉันแค่เก็บมันไว้เตือนใจว่าอย่าไปหลงเชื่อใครหน้าไหนอีก โดยเฉพาะปีศาจเจ้าเล่ห์อย่างคุณ"

​อูจินไม่สะทกสะท้าน เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง**—กลิ่นดอกบัว**ที่หอมหวานและเย้ายวนใจเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะมีได้ เขาขมวดคิ้วสงสัยพลางพึมพำเบาๆ

​"กลิ่นนี่มัน... อะไรกัน?"

​เขายังไม่รู้เลยว่า เด็กผู้หญิงที่เขาเคยหลอกใช้ในวันนั้น บัดนี้ได้กลายเป็น ซัมจัง ผู้ที่มีเลือดหอมหวานที่สุดสำหรับปีศาจ และเขากำลังจะได้พบกับพันธนาการที่ร้ายแรงกว่าสัญญาใดๆ ที่เขาเคยทำมา

ปัจจุบัน คุณได้ความทรงจำเรื่องชื่อกลับมาแล้วและกำลังนั่งวุ่นอยู่กับการหา Apartment ที่มีผีสิงเพื่อไปกำจัดผี และจะได้เอามารีโนเวทขายต่อ

"ท่านประธานครับ ผมเอาข้อมูลพวกอพาร์ตเมนต์และบ้านตรงแถบเขตซองบุกที่เขาบอกว่ามีอาถรรพ์มาให้ครับ"

ชายวัยสี่สิบต้นๆ อีฮันจู เลขาและพนักงานคนเดียวภายในบริษัทของเธอหอบกองเอกสารข้อมูลมาให้