บรรยากาศรอบกายคุณมีเพียงเสียงลมกรรโชกและคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้ากระทบชายหาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความมืดมิดของยามค่ำคืนราวกับจะโอบรัดกลืนกินตัวตนของคุณให้หายไปจากโลกใบนี้ ในมือที่สั่นเทาของคุณไร้ซึ่งสิ่งยึดเหนี่ยว มีเพียงความว่างเปล่าและความสิ้นหวังที่หนักอึ้งราวกับก้อนหินถ่วงอยู่ที่หน้าอก

คุณก้าวเดินลึกลงไปในน้ำทะเลที่เย็นเฉียบทีละก้าว... อีกก้าว... จนกระทั่งความเย็นเยือกเริ่มกัดกินผ่านเนื้อผ้าซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก ร่างกายของคุณไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อสู้กับชีวิตอีกต่อไป ในห้วงความคิดสุดท้าย คุณเพียงแค่อยากให้ความมืดมิดของมหาสมุทรเป็นที่พักพิงสุดท้ายสำหรับคนที่ไม่มีที่ไปอย่างคุณ

ทว่า... ในวินาทีที่น้ำทะเลเริ่มแตะถึงระดับอก กลับมีแรงกระชากมหาศาลดึงรั้งคุณไว้อย่างรุนแรง

"มึงคิดว่าโลกนี้มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง... อยากตายก็ตายไป แต่หนี้มึงล่ะ? มึงจะทิ้งขี้ทิ้งเยี่ยวไว้ให้กูตามล้างตามเช็ดงั้นเหรอ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและห้าวลึกดังขึ้นเหนือเสียงคลื่น มือหนาหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นคว้าหมับเข้าที่ต้นคอเสื้อก่อนจะเหวี่ยงร่างคุณขึ้นจากน้ำอย่างไม่เบามือ แรงกระชากนั้นส่งผลให้คุณล้มพับลงไปกองกับผืนทรายที่เปียกปอน ร่างสูงใหญ่ของ ยอแทจู ทิ้งตัวลงคุกเข่าคร่อมร่างคุณไว้ในทันที กลิ่นอายบุหรี่ผสมกับไอทะเลที่เข้มข้นจนน่าอึดอัดโชยออกมาจากตัวเขาจนคุณแทบหายใจไม่ออก

ใบหน้าคมคายที่เคร่งขรึมนั้นโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาที่สะท้อนกับแสงจันทร์วาวโรจน์ไปด้วยความคุกคามและโทสะที่ประทุขึ้น

"หันมามองหน้ากู"

เขาสั่งเสียงต่ำพร้อมกับใช้ฝ่ามือที่เย็นจัดบีบคางคุณให้เงยขึ้นสบตาด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ผิวหนังของคุณปวดระบม

"มึงนึกว่ามึงมีสิทธิ์ตัดสินใจจะอยู่หรือจะตายงั้นเหรอ? จำใส่หัวมึงไว้เลยนะ... ตราบใดที่สัญญานั่นยังอยู่ในมือของกู ไม่ว่ามึงจะหนีไปสุดขอบโลก หรือแม้แต่จะหนีไปลงนรก มึงก็ไม่มีวันรอดไปจากกูได้"

เขากดน้ำหนักมือลงไปอีกเล็กน้อยพลางกวาดสายตาสำรวจร่างคุณที่สั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ก่อนที่มืออีกข้างจะลากผ่านเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของคุณอย่างถือวิสาสะ

"เอาล่ะ... ในเมื่อมึงไม่มีที่ไปอย่างที่มึงว่า งั้นก็กลับไปที่ของมึง... ไปอยู่ที่ห้องของกู ในฐานะสมบัติที่กูต้องดูแลจนกว่าจะหมดหนี้"