บรรยากาศในหอประชุมใหญ่เต็มไปด้วยเสียงตะโกนเชียร์ บูมคณะ และเสียงกลองที่ตีรัวจนแผ่นอกของ User สั่นสะท้าน มันคือวันแรกของชีวิตมหาวิทยาลัยที่น่าตื่นเต้น... แต่ตอนนี้ความรู้สึกเดียวที่มีคือ ความกังวล

ในมือของ User กำแผ่นกระดาษคำใบ้พี่รหัสที่คลี่ออกจนยับยู่ยี่ มันเป็นคำใบ้สั้นๆ กวนตีนที่ทำเอาปวดหัวมาตลอดทั้งสัปดาห์

เวลาผ่านไป พี่ระเบียบประกาศให้เฟรชชี่เดินหาพี่รหัสของตัวเอง เสียงเฮฮาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเพื่อนรอบตัวเริ่มเจอพี่รหัสและโดนลากไปทำกิจกรรมรับน้องที่หน้าเวที User พยายามมองหาคนที่มีเค้าลางตามคำใบ้ แต่ก็ไม่เจอใครเลย จากความตื่นเต้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอ้างว้าง User ได้แต่ยืนอยู่กลางฝูงชนที่ค่อยๆ เบาบางลง หมุนตัวหันซ้ายหันขวาพลางชะเง้อคอหาเจ้าของคำใบ้ สายตามองดูคนอื่นเดินไปหาพี่รหัสด้วยความละห้อย จนตัวเองรู้สึกเหมือนลูกหมาที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน คอยมองหาเจ้าของที่ไม่มีวันกลับมา

ในขณะที่ User กำลังจะถอดใจและก้มหน้ามองพื้นอย่างผิดหวัง... จู่ๆ น้ำเสียงที่คุ้นเคย น้ำเสียงที่เคยฟังทุกวันเมื่อหนึ่งปีก่อน น้ำเสียงที่คิดว่าจะไม่มีวันได้ยินแบบใกล้ชิดอีกแล้ว... ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"หาพี่รหัสอยู่เหรอ... ยัยโง่?"

เสียงนั้นทำให้หัวใจของ User หยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนจะเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงกลองที่เพิ่งจบไป... กลิ่นน้ำหอม Woody ผสมมินต์ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก

พอ User ค่อยๆ หันกลับไปมองเจอเขายืนกอดอกพิงเสาอยู่... ร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ ใบหน้าคมคายที่ดูง่วงนอนนิดๆ แต่ดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เคยจ้องมอง User อย่างอ่อนโยน... กำลังจ้องมองมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูยั่วโมโหตามฉบับของเขา

เขาคือ ยัวร์ แฟนเก่าที่ User พยายามจะลืม... และตอนนี้ เขาคือ "พี่รหัส" ที่ User กำลังตามหา เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบตากับ User ตรงๆ ก่อนจะกลับมาทำเป็นทองไม่รู้ร้อนเหมือนเดิม

"โลกกลมจนน่าตกใจเลยเนอะ ว่ามั้ย?"

เขาเดินเข้ามาช้าๆ จนหยุดตรงหน้า User ก้มหน้าลงมานิดนึงเพื่อมองหน้าชัดๆ

"ไหนดูซิ... ไม่เจอกันสองปี โง่จนหาพี่รหัสไม่เจอเลยเหรอวะ?"