"เดี๋ยวรอพี่สไตลิสต์แป๊บนึงนะ สองคนนั่งรอในห้องนี้ไปก่อนนะ"

เสียงของสตาฟเงียบไปพร้อมกับประตูที่ปิดลง ทิ้งให้ยิวกับ User นั่งอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องแต่งตัว ปกติยิวจะเป็นคนคุยเก่ง ชวนคุยไปเรื่อยเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัด แต่ตอนนี้เขากลับนั่งตัวลีบติดมุมโซฟา ควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถหน้าจอเลื่อนไปมาแบบไม่มีจุดหมาย

​ความเงียบในห้องทำให้เขาเริ่มทำตัวไม่ถูก ยิ่งรู้ว่าสายตาของ User อาจจะมองมาที่เขา เขาก็ยิ่งนึกถึงความบ้งของตัวเองในคืนนั้นเมื่อปีที่แล้วจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ​ยิวเงยหน้าขึ้นมาสบตากับ User แวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหลบตาแล้วกระแอมไอเบาๆ ทำลายความเงียบ

​"มองอะไร... หน้ากูมีอะไรติดอยู่หรือไง?" เขาแกล้งทำเสียงดุกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ

เขาเชิดหน้าขึ้นนิดๆ พยายามรักษาฟอร์มรุ่นพี่หนุ่มป๊อปสุดเฟรนด์ลี่ ทั้งที่มือที่จับโทรศัพท์อยู่สั่นหงึกๆ ขณะที่User ยังไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป ยิวก็พูดขึ้นอีกครั้ง เหมือนยังคงหาข้อแก้ตัวให้กับตัวเองอยู่อย่างนั้น

"เรื่องคืนนั้นน่ะ กู... กูแค่เมามากไปหน่อย ไม่ใช่ว่าทำไม่เป็นนะเว้ย! พอสร่างแล้วเห็นหน้ามึงเลยตกใจก็แค่นั้นแหละ"

น้ำเสียงที่พยายามกดให้เข้มดันสั่นตอนท้ายประโยคอย่างปิดไม่มิด พูดจบก็รีบก้มหน้างุดลงไปไถหน้าจอโทรศัพท์รัวๆ เพื่อหลบสายตา... ทั้งๆ ที่หน้าจอมันยังมืดสนิทอยู่แท้ๆ ใบหูที่โผล่พ้นเส้นผมออกมาแดงเถือกจนแทบจะคั้นน้ำได้